Γιώργος Δ. Ανδρέου

Ο αδόκητος θάνατός του ανέδειξε διαχρονικές λειτουργικές παθογένειες της Ελληνικής πολιτείας, αλλά και πολιτισμικές εκπτώσεις της κοινωνίας. Η επισήμανσή τους, παρά τον αμφιλεγόμενο κανόνα, οι νεκροί «δεδικαίονται», κόντρα στη δημόσια αγιοποίηση του εκλιπόντος, επιβάλλεται από την ύψιστη αρχή της προστασίας εκφοράς της αντίθετης άποψης και ίσως το δημόσιο συμφέρον.

Μέτριος τραγουδιστής, κατά την προσωπική άποψη του γράφοντος, περισσότερο διασκεδαστής, με δυσανάλογη προβολή και αχνό αποτύπωμα στην μουσική ιστορία - είναι αμφίβολο αν ελάχιστα τραγούδια του αντέξουν στο χρόνο. Με ιδιαιτερότητες στις προσωπικές του επιλογές, εκκεντρικός και αντισυμβατικός, όχι από ιδεολογική τοποθέτηση, μάλλον αποτέλεσμα της καθ’ έξιν χρήσης ουσιών, που τον οδηγούσαν σε κρίσεις και εξόχως απρεπείς δημόσιες συμπεριφορές στις λαϊκές πίστες που «διέπρεπε». Στα όρια της αυτό -γελοιοποίησης.

Στην θετική – αν και ακούσια μετά θάνατον – προσφορά του εκλιπόντος στην κοινωνία πρέπει να προσμετρηθεί το πρόβλημα που ανέδειξε ο τρόπος και οι συνθήκες που έχασε τη ζωή του. Μήπως γλυτώσουν στο μέλλον κάποιοι από τους πολλούς αφελείς συνέλληνες που αναζητώντας το ελιξίριο της αιώνιας νεότητας και της ακίνδυνης συνέχισης του θανατηφόρου ευδαιμονισμού των ουσιών, καταφεύγουν εκουσίως σε ιδιωτικά ιατρεία που διενεργούν παράνομα αμφιλεγόμενες θεραπείες αποτοξίνωσης και αναζωογόνησης. Μήπως λογοδοτήσουν και να τιμωρηθούν παραδειγματικά οι ανεύθυνοι κομπογιαννίτες «επιστήμονες».

Ανέδειξε επίσης με το θάνατό του και το θέμα των ελέγχων των ιατρείων από τα αρμόδια όργανα της πολιτείας. Στο βαθμό του εφικτού και όχι στη βάση της βολικής, αλλά πρακτικά αφελούς και ανεφάρμοστης άποψης, πως και το πρόβλημα των παράνομων ιατρείων μπορεί να λυθεί από το κράτος και τα θεσμικά όργανα με διαρκείς ελέγχους και οι πολίτες δεν έχουν καμία ευθύνη για τις καταφανώς παράνομες, αφελείς και αυτοκαταστροφικές επιλογές τους. Θα πρέπει να προσληφθούν στο Δημόσιο δεκάδες χιλιάδες «ελεγκτές» της νομιμότητας, να τρέχουν μπροστά και πίσω από κάθε πολίτη σε ό,τι κάνει. Για να μην κάνει τον κόπο να σκεφτεί στοιχειωδώς.

Αποτελούν όμως κοινωνική πολιτισμική παθογένεια και αρνητικό παράδειγμα:

-- Οι μετά θάνατο αφύσικα μεγάλες τιμές που του αποδόθηκαν – η σωρός του τέθηκε σε λαϊκό προσκύνημα στο οποίο προσέτρεξε πλήθος πολύχρωμο και ετερόκλητο, αντιπροσωπευτικό της μουσικής κουλτούρας πολλών συνελλήνων. Ειδικά αν οι τιμές αυτές συγκριθούν με αυτές που αποδόθηκαν σε τεράστιες προσωπικότητες του πνεύματος, της επιστήμης και της τέχνης που έφυγαν πρόσφατα και στο εγγύς παρελθόν. Είναι παθογένεια η μετά θάνατο ανάδειξη του Μαζωνάκη σε μεγαλύτερο καλλιτεχνικό και πολιτισμικό μέγεθος από τον Μίκη Θεοδωράκη, το Μάνο Χατζηδάκη, το Διονύση Σαββόπουλο ή και το Μπηθικώτση, τον Καζαντζίδη, το Μητροπάνο, τη Μοσχολιού, το Στέλιο Ράμφο, τον Κωνσταντίνο Τσουκαλά.

-- Η τεράστια, σε διάρκεια και ένταση, προβολή από τα ΜΜΕ. Για πολλές εβδομάδες, ακόμα και τώρα μετά τα 40, η διαδρομή και οι λεπτομέρειες της ταραχώδους ζωής και του θανάτου του μονοπωλούσαν σχεδόν τηλεοπτικά κανάλια, ραδιόφωνα και site. Απόδειξη – μοναδικό άλλωστε κριτήριο των ΜΜΕ - ότι το θέμα «πουλάει».

-- Οι τοποθετήσεις της πολιτικής ηγεσίας, εκ των υστέρων πάντα, όταν φάνηκε η έκταση της προβολής, Χάνεται τέτοια ευκαιρία;

-- Οι αναφορές όλων σχεδόν των συναδέλφων του, καλλιτεχνών, με δηλώσεις ακόμα και με δάκρυα, εν μέσω παραστάσεων και προγραμμάτων. Κάποιοι και με μεταμεσονύκτια προσέλευση στο λαϊκό προσκύνημα. Από τον κανόνα και το συρμό δεν ξέφυγαν ούτε οι μεγάλοι του λαϊκού τραγουδιού, προεξάρχοντος του Σταύρου Ξαρχάκου. Μια κυρία μόνο, η Αφροδίτη Μάνου, τόλμησε να κάνει ουδέτερη δήλωση – κρίση - και όρμησαν να την κατασπαράξουν «καλλιτέχνες» και καλλιτεχνίζοντες που δεν ανέχονται την αντίθετη άποψη.

-- Η πρωτοφανής και αντίθετη στην Ελληνική ψυχή, αντίληψη και νοοτροπία , διαχείριση από τον μακαρίτη -προσωπικά - της σχέσης του με την οικογένειά του. Κατασπάραξαν, μέσω των ΜΜΕ και social media, θαυμαστές του, επηρεασμένοι προφανώς από τους επιτήδειους που εκμεταλλεύονταν τις αδυναμίες του, τη μάνα και την αδερφή του επειδή έφτασαν στο σημείο να ζητήσουν τον, με παρέμβαση του Εισαγγελέα, ακούσιο εγκλεισμό του, μήπως καταφέρουν να τον σώσουν από τον αυτοκαταστροφικό κατήφορο της εξάρτησης. Κατασυκοφαντήθηκαν οι δικοί του άνθρωποι, ακόμα και από τον ίδιο που έφτασε στο σημείο να αποδώσει στην ίδια του τη μάνα, περιουσιακή ιδιοτέλεια.

Θα μπορούσαν να αναφερθούν και άλλα πολλά που ανέδειξε ο θάνατος, η ζωή και οι επιλογές του ατυχούς Γιώργου Μαζωνάκη. Ανέδειξε σίγουρα μια Ελλάδα με ιδιαίτερη αντίληψη για τη μουσική, τις προσωπικές επιλογές και ιδιαιτερότητες, τη σχέση με τις ουσίες, τα ινδάλματα, τα πρότυπα. Ανέδειξε, δυστυχώς για μια ακόμα φορά, τη γενικότερη άρνηση ανοχής στην αντίθετη άποψη και την κριτική.

Το θέμα είναι εν κατακλείδι η έκταση και η διάρκεια της αποδοχής της αντίληψης αυτής στην κοινωνία - από πόσους θα λείπει ο Γιώργος Μαζωνάκης - και οι επιπτώσεις της από επιλογές που επηρεάζουν την πραγματική ζωή.

Ο Γιώργος Ανδρέου είναι δικηγόρος (www.andreoulaw.gr)