Δημήτρης Παγαδάκης

Προσφέρει μνήμες, εικόνες, σύμβολα, διεθνείς επαφές. Χαρίζει στον επισκέπτη πλατείες, μουσεία, αρώματα, κρασιά, υψηλή ραπτική, γαστριμαργικές σάλτσες.

Παραδίδει ακόμη ενεργά στιγμιότυπα μαζικών κινητοποιήσεων, συγκρούσεων σε οδοφράγματα, παλιά επαναστατικά συνθήματα που λες και ανασύρθηκαν από σκονισμένα συρτάρια. Και βέβαια ανέκαθεν υποδεχόταν και φιλοξενούσε απογοητευμένους ξένους πολιτικούς που γνώρισαν συντριπτική ήττα στην πατρίδα τους.

Το ταξίδι του Αλέξη Τσίπρα στη Γαλλική πρωτεύουσα δεν αποσκοπούσε σε μια περιήγηση στη κοντινή Ντίσνεϋλαντ ή σε μια ξενάγηση στο Λούβρο. Έφτασε εκεί ως νοσταλγός των κινηματικών όρκων και των ριζοσπαστικών οραμάτων της νιότης του. Σε στόχο να συμμετέχει στις οργισμένες πορείες στους δρόμους της εξέγερσης.

Πήγε τσάμπα η προσπάθεια επαναφοράς των εργοστασιακών ρυθμίσεων του και στράφι η επικοινωνιακή της διαχείριση. Στην ωριμότητα του η μοναχική περιπλάνηση του με φόντο τις διαδηλώσεις υπό την μουσική υπόκρουση του Bella Ciao συνόψιζε μελαγχολικά μια περαστική, φευγαλέα και αμήχανη φιγούρα.

Δεν κατόπτριζε την εικόνα του αρχηγού ενός πολιτικού κόμματος, επικεφαλής μιας αντιπροσωπείας στελεχών του, αλλά εκείνη του αργόσχολου τουρίστα. Εντύπωση που επιβάρυνε σε δημόσια θέα η βιντεοσκόπηση της σόλο, κομψής ενδυματολογικά, παρουσίας του από προσωπικό καμεραμάν.

Θύμιζε το πρωταγωνιστή της ταινίας του Γούντι Άλεν «Μεσάνυχτα στο Παρίσι», ο οποίος ταξίδευε πίσω στον χρόνο, γνωρίζοντας τις εμβληματικές προσωπικότητες της «Χαμένης Γενιάς» στα παρισινά καφέ. Η πολιτική, ωστόσο, έχει ένα ελάττωμα. Δεν είναι κινηματογράφος. Όσο κι αν έχει ιδιαίτερη επιδεξιότητα στην ανακύκλωση, παράγει αποτυχημένα σίκουελ.

Αναγκαστικά στις όχθες του Σηκουάνα δεν αναζήτησε νέους συνομιλητές. Περιορίστηκε βολικά σε συναντήσεις με τους καθιερωμένους πολιτικούς και συνδικαλιστές της γαλλικής Αριστεράς. Και αυτοί τον υποδέθηκαν συγκαταβατικά με τη παροιμιώδη γαλατική ευγένεια που συχνά κρύβει ίχνη σνομπισμού.

Προφανώς οι ίδιοι δεν χρειάστηκε να περιμένουν στις ουρές των τραπεζών, να παρακολουθούν τις δραματικές συνεδριάσεις των Βρυξελλών, να μετρούν τις αποστάσεις ανάμεσα στις προεκλογικές εξαγγελίες και στις κυβερνητικές αποφάσεις του.

Δεν υπέγραψαν το πιο σκληρό μνημόνιο, δεν δρομολογήσαν ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς, δεν υποθήκευσαν τη χώρα τους για 99 χρόνια. Ούτε βέβαια αντιπάλεψαν την ακροδεξιά συγκυβερνώντας με τον Πάνο Καμμένο. Ενδεχομένως να το συμπόνεσαν ως τον αποτυχημένο πρωταγωνιστή μιας πολιτικής περιπέτειας που δεν έχει ακόμη κλείσει τον λογαριασμό της.

Μόνο ο ιδεολογικά άκαμπτος και πολιτικά μονόχνοτος Μελανσόν περιφρόνησε τον Έλληνα ταξιδιώτη. Ο εβδομηνταπεντάχρονος υποψήφιος για την Γαλλική προεδρία τον περιφρόνησε. Αντ΄ αυτού προτίμησε να συναντήσει αντιπροσωπεία του κόμματος του Βαρουφάκη. .
Με την μακρόχρονη εμπειρία του ο ηγέτης της «Ανυπότακτης Γαλλίας» πιθανότατα εντόπισε την αντίφαση την οποία οι εγχώριοι ομοϊδεάτες του Τσίπρα παραμέρισαν. Ότι ο πρώην Έλληνας πρωθυπουργός και βουλευτής, νυν αρχηγός ΙΧ κόμματος, έψαχνε στο Παρίσι αυτό που έχασε στην Αθήνα.

Μια νέα πολιτική νομιμοποίηση στο χώρο της κινηματικής Αριστεράς, ενώ την ίδια στιγμή εντός συνόρων εμφανίζεται ως ο ανανεωμένος, ήπιος και μετριοπαθής πολιτικός που ανιχνεύει εκλογική υποστήριξη από το χώρο του Κέντρου.

Όπως και αν έχει ο φιλόδοξος Τσίπρας οφειλει να αποφασίσει ποιο είναι, επιτέλους, το πραγματικό πολιτικό του προφίλ. Δεν μπορεί να ισορροπεί ακροβατικά σε δυο βάρκες. Το ξεσηκωμένο Παρίσι τού πρόσφερε περιστασιακά μια σκηνή για την ανακύκλωση της παλιάς του παράστασης.

Η Ελλάδα τού ζητά έναν ειλικρινή απολογισμό για να τον κατατάξει σύμφωνα με τις καινουργιες πολιτικές του υποσχέσεις. Η ταξινόμηση του δεν είναι πολιτικά εύκολη. Ιδιως όταν ο ίδιος τη μια εμφανίζεται φουσκωμένος σαν γαλλικό σουφλέ και την άλλη μπερδεμένος όπως το επίσης γαλλικό φρικασέ.