Δημήτρης Παγαδάκης

Με την είσοδο στο Σεπτέμβρη, όμως, η ανακουφιστική ανάπαυλα της θερινής χαλαρότητας και της σχετικής αποφόρτισης καταχωρίζονται στο άλμπουμ των περασμένων πλέον διακοπών.

Αφού τιναχτεί η άμμος και ξεπλυθεί η αρμύρα η καθημερινότητα επανέρχεται στους συνήθεις εξαντλητικούς ρυθμούς της.

Βαθμιαία και οι πολίτες επανασυνδέονται με τη πολιτική. Παραδοσιακά, την αφορμή για αυτή την επανεκκίνηση τη δίνει η Διεθνής Έκθεση Θεσσαλονίκης.

Πιστή και εφέτος στο διαχρονικό τελετουργικό της η ΔΕΘ είναι έτοιμη να φιλοξενήσει τις κυβερνητικές εξαγγελίες, τις υποσχέσεις των προγραμμάτων των κομμάτων της αντιπολίτευσης, καθώς και τις κινητοποιήσεις των συνδικαλιστικών οργανώσεων. Τίποτε ως εδώ το πρωτότυπο στη τυπική επί δεκαετίες λειτουργία της.

Τίποτε το ασυνήθιστο στη μακρόχρονη ρουτίνα της. Πολιτικά πρόσωπα, λόγοι, κάμερες, οθόνες, δημοσιογράφοι και περιοδείες σε εκθεσιακά περίπτερα. Χρόνος μπαίνει χρόνος βγαίνει παραμένει αδιατάρακτο το καθιερωμένο σκηνικό της αναμέτρησης γενναιόδωρων παροχών. Ιδίως σε προεκλογική χρονιά.

Ωστόσο, για πρώτη φορά παρακάμπτεται το εθιμικό πολιτικό πρωτόκολλο που προβλέπει να μιλάει πρώτα ο πρωθυπουργός και να ακολουθούν οι υπόλοιποι πολιτικοί αρχηγοί. Ο Αλέξης Τσίπρας σπεύδει στη Θεσσαλονίκη πριν το Κυριάκο Μητσοτάκη προκειμένου να ανοίξει αυτός την πολιτική αυλαία της Έκθεσης.

Στη πραγματικότητα δεν θα κάνει σήμερα τη δική του παρουσίαση στο πλαίσιο της ΔΕΘ, αλλά σε μια εκδήλωση σε κάποιο ξενοδοχείο της πόλης. Δεν έχει, άλλωστε, κάποια θεσμική ιδιότητα. Ο πρώην πρωθυπουργός δεν είναι καν βουλευτής.

Το παράδοξο είναι ότι ως αρχηγός νεοσύστατου κόμματος θα επανέλθει στις 9 Σεπτεμβρίου για να προηγηθεί στον ίδιο χώρο και του Νίκου Ανδρουλάκη. Η παρουσία του εκεί σε δύο βιαστικές δόσεις υπακούει σε ανούσιους συμβολισμούς και προφανή επικοινωνιακή εντυπωσιοθηρία. Ντόρος, δηλαδή, να γίνεται.

Συμμορφώνεται με τα τακτικιστικά τερτίπια της «σφήνας» ώστε να επιμηκύνει τη δημόσια συζήτηση σε όσα προκαταβολικά έχει ανακοινώσει. Προσδοκά να υποχρεώσει, υποτίθεται, το πρωθυπουργό και το αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης να απαντήσουν στις δικές του εξαγγελίες.

Παράλληλα αποπειράται με φούρια να διαδώσει το νέο του πολιτικό αφήγημα, το όποιο προβάλλει ως εναλλακτικό σχέδιο στις κυβερνητικές προοπτικές για το μέλλον της χώρας. Ταυτόχρονα το θέτει σε ευθύ ανταγωνισμό με το πρόγραμμα του κόμματος της Χαρ. Τρικούπη. Με στόχο τη διεκδίκηση της πρωτοκαθεδρίας στην Κεντροαριστερά.

Σε κάθε περίπτωση ανταποκρίνεται με ανυπομονησία σε μια οργανωμένη επιχείρηση πρωταγωνιστικής επαναφοράς του στο πολιτικό προσκήνιο. Αποτελεί, εξάλλου, υπαρξιακό ζήτημα για τον ίδιο η προσπάθεια να πείσει ότι η αξιοπιστία του δεν εξατμίστηκε άδοξα δια παντός. Η ΔΕΘ του προσφέρει ένα κάποιο βήμα για να την επανακτήσει.

Η κοινωνία, όμως, πολύ σπάνια ανακαλεί στη μνήμη της τις εκάστοτε παρουσιάσεις των οικονομικών προγραμμάτων των κόμματων. Θυμάται όμως την αίσθηση που της άφησαν, αν όχι τις συνέπειες που την επιβάρυναν κατά της προσπάθεια εφαρμογής τους.

Αξέχαστο θα μείνει το δια στόματος Τσίπρα τραγελαφικό «πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης» του 2014, όταν μοίραζε δισεκατομμύρια σαν ποπ κορν. Αλησμόνητα θα μείνουν στην ίδια πόλη τα εκ μέρους του πανηγυριώτικα εγκαίνια το 2018 του ανυπάρκτου μετρό. Όταν βάφτιζε απερίσκεπτα τους μουσαμάδες σε ολοκληρωμένο έργο.

Αναγκαστικά αυτά τα φαντάσματα στοιχειώνουν το πρόσφατο πολιτικό βίο του. Επόμενο είναι πως θέλει τώρα να δείξει ότι έχει ξεφύγει από το φαύλο κύκλο των ψευδαισθήσεων και τα κούφια λόγια που τις συνόδευαν, σφραγίζοντας τη κυβερνητική θητεία του.

Αναμενόμενα επιδιώκει να απομακρυνθεί από τις χθεσινές κουτοπόνηρες υποσχέσεις, τις αδιέξοδες δεσμεύσεις, τις αυτοαναιρούμενες εξαγγελίες. Επιζητά πιο προσεγμένες εμφανίσεις με εξωραϊσμένα ρητορικά σχήματα. Σαν να ντύνεται με παλιά ρούχα που έχουν ξανασιδερωθεί.

Χτίζει επίσης τη πολιτική του ατζέντα στολίζοντας καμαρωτός τον εαυτό του με τα διακοσμητικά της πολιτικής καθαρότητας, συνέπειας και εντιμότητας. Τις απαντήσεις στο φιλοτεχνημένο αυτό ντεκόρ αυτοσυντήρησης δεν τις δίνουν τόσο οι πολιτικοί αντίπαλοι του όσο οι αλλοτινοί σύντροφοι και πρώην υπουργοί του.

Άπαντες, όμως, εξ΄ αυτών διακρίνουν την αδημονία του για ολική επαναφορά. Εντοπίζουν την εμφατική αγωνία του, έστω κι αν είναι οργανωτικά ανέτοιμος, να κεφαλαιοποιήσει εκλογικά τη φθορά του προηγούμενου κόμματος του. Δημοσκοπικά, μέχρι στιγμής τουλάχιστον, το εξαερώνει.

Παρόλα αυτά η φετινή διπλή παρουσία του στη ΔΕΘ αντανακλά το βολονταρισμό εκείνης της κομματικής «δρακογενιάς» της πλ. Κουμουνδούρου. Στην όποια, παρά τις μεταμφιέσεις του, δεν έπαψε να ανήκει. Συνεχίζει να κατοπτρίζει μαζί της την υπερτίμησης του επείγοντος. Φανερώνοντας τη πρεμούρα ενός πολιτικού που ενδεχομένως ποτέ δεν άκουσε ότι «προπετής λόγος, ανδρός αμαρτία» του αρχαίου κωμικού ποιητή Μενάνδρου.