Δημήτρης Παγαδάκης

Με την ίδια βέβαια ευκολία που δεσμεύονται σε ταξίματα και υπόσχεσης με την ίδια άνεση τις αθετούν.

Τα πρωτοεμφανιζόμενα στελέχη του νεοσύστατου κόμματος του Αλέξη Τσίπρα μάλλον θα συγκαταλέγονταν, λέγω πολίτικης απειρίας, στη τρίτη κατηγοριοποίηση. Με τη προϋπόθεση ότι δεν θα εμφανίζονταν τσακωμένοι με την αριθμητική και στα μαχαίρια με τη πραγματικότητα.

Ωστόσο με τη έξαψη της παροχολογίας, γαρνιρισμένο με το παθός της ταξικής μεροληψίας, που διακρίνει το δημόσιο λόγο τους, χάλαρα θα καταχωρίζονταν και στη δεύτερη ταξινόμηση. Το μακροσκελές παραλήρημα τους τη δικαιολογεί.

Ενδεχομένως πάλι από την έδρα τους στη Λεωφόρος Βασιλίσσης Αμαλίας με θεά τον εθνικό κήπο να μετρούν το ιδεολογικό μπόι τους ίσα με τις απέναντι πανύψηλες Ουασιγκτόνιες. Και ίσως με την κεκτημένη ροπή τους σε αυταπάτες να τις φαντασιώνονται ως λεφτόδεντρα.

Δεν εξηγείται διαφορετικά η δημαγωγική φούρια τους να αυτοαναγορευτούν σε δήθεν αδέκαστους αναδιανέματε του εισοδήματος. Στη πραγματικότητα να υποδαυλίσουν το παροξυσμό του «δεν πληρώνω». Ο όποιος υπό την αντισυστημική παντιέρα «ζήτω το τσάμπα» θα φεσώσει τους δημόσιους οργανισμούς.

Δεν ερμηνεύεται αλλιώς η πρεμούρα τους να εφεύρουν το πατριωτικό φόρο. Όπου πρώτα έρχεται το επίθετο, ύστερα ο λογαριασμός. Για να δώσουν στην προαλειφόμενη οικονομική αφαίμαξη τη δραματική αφήγηση πως αν ένας πολίτης αρνηθεί τον φόρο, διαφωνεί και με το κάλο της πατρίδας.

Τι κι αν όλα όσα ατεκμηρίωτα ψελλίζουν διαμηνύονται στο κουτουρού; Οι αβασάνιστες εξαγγελίες τους παραμένουν πλαισιωμένες με την ηθική αγανάκτηση περί κοινωνικής αδικίας. Η διόρθωση της οποίας επιβάλει την εκ μέρους τους τιμωρία των υπαρκτών ή υποτιθέμενων πλούσιων. Προκειμένου, τάχα, να μοιράσουν τα υπάρχοντά τους στους φτωχούς και τους κατατρεγμένους.

Προφανώς το ανελέητο φοροκυνηγητό που επαγγέλλονται κατά της προνομιούχας οικονομικής ελίτ είναι ελκυστικό στους ευάλωτους πολίτες. Μα πιο πολύ λειτούργει ως διεγερτικό για κάθε τοξικό μηχανισμό του κοινωνικού φθόνου. Τον όποιο πριμοδοτούν και ενθαρρύνουν στα τηλεοπτικά πάνελ.

Ανακυκλώνοντας προειδοποιήσεις αμείλικτης φοροεπιδρομής συνδυασμένης με τη δαιμονολογική καταδίωξη σε πισίνες, κότερα αναψυχής και αυτοκίνητα μεγάλου κυβισμού. Γεγονός που στοιχειοθετεί ταυτόχρονα τη βαθιά ασχετοσύνη τους. Αγνοούν ή σκόπιμα παραβλέπουν ότι αυτές οι κατασκευές και τα αντικείμενα «ευδαιμονικής διαβίωσης» υπόκεινται ήδη σε φόρο πολυτελείας.

Όπως ηθελημένα προσπερνούν ότι ο διπλοτριπλασιασμός της φορολόγησης των μερισμάτων των μετοχών που προτείνουν δεν θίγει τους μεγιστάνες των διεθνών fund. Αυτοί, έτσι κι αλλιώς θα βρουν αλλού ευκαιρία να τοποθετήσουν πιο αξιόπιστα και με μικρότερο ρίσκο τα κεφάλαια τους.

Η ακατανόητη ιδέα τους πλήττει, κυρίως, τους εγχώριους μικροεπενδυτές και τους μεριδιούχους των αμοιβαίων κεφαλαίων που έχουν επενδύσει σε εισηγμένες εταιρείες του ελληνικού Χρηματιστήριου. Δυναμιτίζει, κυρίως, το κλίμα οικονομικής ανάτασης σε μια χώρα που στο πρόσφατο παρελθόν χρεοκόπησε, έκλεισε τις τράπεζες και «στο χιλιοστό» δεν αποχώρησε από το ευρώ.

Αλλά η τσαρλατάνικη προπαγάνδα δεν κάνει εκπτώσεις στη ζώσα μνήμη και τα μόλις χθεσινά οδυνηρά βιώματα της κοινωνίας. Απλώς οι μαθητευόμενοι μάγοι της πολιτικής που την εκφράζουν φαντάζουν κουραστικά αδιάλλακτοι. Συνεχίζουν να αδιαφορούν για σύμφωνα σταθερότητας, βιωσιμότητα των δημόσιων οικονομικών, παραγωγικές επενδύσεις, ανάπτυξη της οικονομίας, νέες θέσεις εργασίας.

Εξακολουθούν να ξιφουλκούν από το ταμπούρι του εμμονικού ιδεοληπτικού τους οπλοστάσιου. Να αντλούν έμπνευση από το λαϊκισμό του ΣΥΡΙΖΑ του 2015 ο όποιος εκβάλει ορμητικός στην ΕΛΑΣ του 2026. Να διαιωνίζουν τη κάθε τους ψευδαίσθηση σαν εκείνη του βλέμματος της Τζοκόντα. Ενός πορτραίτου ταιριαστού σε μουσείο τέχνης. Όχι ως συμβολική ηγετική υπενθύμιση σε πολιτικό τσίρκο.