Άννα Παναγιωταρέα

Για τους πλέοντες σε πέλαγος κομματικών αναταράξεων και έντονων κυματισμών, το συγκεκριμένο μετεωρολογικό δελτίο ίσως εξικνείται από αρχές Οκτωβρίου έως τέλος Μαΐου, όντας απαραβίαστο το πρωθυπουργικό δικαίωμα προσφυγής στην κάλπη. Πολλώ δε μάλλον όταν η Ελλάδα, Ιούλιο 2027, αναλαμβάνει την προεδρία της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Η μεγάλη ευκαιρία της χώρας είναι εν ου παικτοίς κάθε 13,5 χρόνια. Οπότε αξίζει, έστω και ακροθιγώς, να διατρέξουμε τις υποσχέσεις που ευαγγελίζονται, τήδε κακείσε, οι νεότευκτοι πολιτικοί αρχηγοί δημιουργώντας το προσωπικό τους κόμμα: αφενός, ο Αλέξης Τσίπρας, διατελέσας πρωθυπουργός και πλέον νεοΕΛΑΣίτης, διακατεχόμενος από την αδιήγητη επιθυμία του να αποδείξει με τη δική του «Ιθάκη» λανθάνουσα την Αλεξάνδρεια του Κωνσταντίνου Καβάφη: «…δεν θα βρεις άλλες θάλασσες / η πόλις θα σε ακολουθεί»¹.

Δεν αμφιβάλλω περί των προθύμων, παράδειγμα η κυρία Παναγοπούλου που, καλοκαίρι του 2018, κατέστη χορηγός θαλαμηγού για τις θαλάσσιες πλεύσεις του.² Μένει να αποδειχθεί αν η δήλωσή του στη Νίκαια «θα είμαστε σε λίγους μήνες κυβέρνηση» -αυτονόητο ποιος ο πρωθυπουργός- σκοντάψει στα τείχη της «πόλης» που τον ακολουθεί! Αναμιμνησκόμεθα των επαγγελιών του, ήτοι σκίσιμο μνημονίων, κατάργηση ΕΝΦΙΑ, σεισάχθεια κόκκινων δανείων, κλειστές τράπεζες, αλλά και δημοψήφισμα εξόδου από την Ευρωπαϊκή Ενωση με «τιμωρία» 100 δισ. ευρώ και ενεχυριασμένα για 99 χρόνια τα «ασημικά» της Ελλάδας, πλην Ακρόπολης, άπελπες αίτημα Πουτινικού δανεισμού, πετρέλαιο Μαδούρο και το «κερασάκι» Novartis ως απόδειξη της… ανεξάρτητης Δικαιοσύνης. Οι πολίτες της «πόλης» προσερχόμενοι στην κάλπη δεν θα κάνουν έκπτωση στη μνήμη των επώδυνων γεγονότων που βίωσαν. Για τον Τσίπρα δεν έχει πλοίο, δεν έχει οδό… η «πόλις» θα τον ακολουθεί... έτσι που την Ελλάδα ρήμαξε. Μια παραλλαγή στον στίχο του Κ. Καβάφη.

Και αφετέρου, η αρχηγός, κυρία Μαρία Καρυστιανού, με το Ι.Χ. κόμμα Ελπίδα για τη Δημοκρατία, δηλώνει ότι οι δημοσκοπήσεις -που δεν δημοσιοποιούνται!- ολίγον υπολείπονται να της δώσουν την πρώτη θέση. Πόσες δημοσκοπήσεις άραγε μας κάνουν… μία κάλπη; Θα σας γελάσω! Με έναν λόγο, επίκειται ο εκλογικός θρίαμβός της με κορωνίδα πιθανή πρωθυπουργία. Πιστεύει, αν μου επιτρέπεται, ότι οι πολίτες δεν θα ψηφίσουν για να κυβερνηθεί ο τόπος, αλλά για να τεκμηριωθεί η «συγκινησιακή εκδίκηση» του σιδηροδρομικού δυστυχήματος των Τεμπών, που ο άπραγος και φοβικός κρατικός επικοινωνιακός χειρισμός, αλλά και τα «ήξεις-αφήξεις» της Επιτροπής Εμπειρογνωμόνων το μετάβαλαν σε «σκάνδαλο ξυλολίου». Η δε τηλεόραση, ως σύνολον, θριάμβευσε, ανακηρύσσοντας «ειδικούς» τους «λακαφώσηδες», με πληθώρα επαγγελματικών δραστηριοτήτων, χωρίς άδεια ασκήσεως επαγγέλματος. Ο Τσαρούχης μάς βγάζει γλώσσα καθώς -πάντα- δικαιώνεται: «Στην Ελλάδα είσαι ό,τι δηλώσεις».

Τη γνωρίσαμε την κυρία Καρυστιανού ως χαροκαμένη μάνα, έχοντας τον άφατο σεβασμό όλων μας για την ανείπωτη απώλειά της. Υπάρχει μεγαλύτερη οδύνη; Υποκλιθήκαμε. Τώρα, επέλεξε ρόλο… ντόνιας Κιχώτη, πολεμώντας ανεμόμυλους και μην κατανοώντας, η δύστηνος, τους φυσικούς κανόνες της σύγχρονης ευρωπαϊκής πολιτικής: το 80% της εθνικής νομοθεσίας πηγάζει από τις αποφάσεις της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Το εθνικό συμφέρον συμπορεύεται με τους ευρωπαϊκούς κανονισμούς και η λήψη κρίσιμων αποφάσεων λαμβάνεται από θεσμικά όργανα. Τα χρηματοδοτικά προγράμματα -με εργαλεία επιχορηγήσεις, δάνεια, εγγυήσεις και ίδια κεφάλαια- υπακούουν στο πολυετές δημοσιονομικό πλαίσιο (2021-2027 και 2028-2034). Η ψηφιακή μετάβαση, η διαχείριση μεταναστευτικών ροών, ακόμη και οι κανόνες της γεωργίας καθορίζονται συλλογικά από τα ενιαία κανονιστικά πλαίσια.

Καλέ! Σιγά τα ωά. Η κυρία Καρυστιανού καταστρώνει δικό της σχέδιο εθνικής άμυνας, διπλωματίας, προστασίας του πολίτη και πολιτικής. Η αλήθεια είναι ότι οι δεξιότητές της δεν πείθουν για πιθανή επίλυση ελληνοτουρκικών προβλημάτων. Ούτε και συμφωνούν με την εθνική ελληνική επιδίωξη της εξομάλυνσης της νομικής διαφοράς οριοθέτησης της υφαλοκρηπίδας και της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο βάσει του Διεθνούς Δικαίου της Θάλασσας. Αν πρέπει ο πρωθυπουργός Μητσοτάκης για να συναντήσει τον πρόεδρο Ερντογάν να προηγηθεί δημοψήφισμα ώστε να δώσει την άδεια ο λαός… φέξε μου και γλίστρησα. Θα προτιμούσε, υποθέτω, να εφαρμόζει τα ανάλογα των γραφόμενων στα «φυλλάδια του Παπουλάκου»³ - παρά να αναζητούνται λύσεις στο πλαίσιο της καλής γειτονίας και ειρηνικής συμβίωσης. Τέλος πάντων, ως ντόνια Κιχώτης, η κυρία Καρυστιανού, προσβλέποντας στην «κόκκινη μηλιά», αν ποτέ εκλεγεί πρωθυπουργός, θα κατεβάσει τα «κόκκινα» τηλέφωνα και… πριτς που θα μιλήσει με «τους εχθρούς» μας. Θα είναι απόδειξη εθνικής μειοδοσίας!

Καλοί οι ανεμόμυλοι του Θερβάντες, αλλά προτάσσοντας ο Δον Κιχώτης το κοντάρι του εναντίον των πτερυγίων των ανεμόμυλων τσακίστηκε. Ασε που τραυματίστηκε και ο Ρούθιο του Σάντσο Πάντσα. Η κυρία Καρυστιανού, υποθέτω, τα γνωρίζει αυτά απέξω κι ανακατωτά. Αλλά η διαρκής σύγκρουσή της με τον πολιτικό ορθολογισμό -ή και τον… σκέτο- πόσο καιρό ακόμη θα αποτελεί έμπνευση για το ετερόκλητο ακροατήριο, σαν μάνα της πρώτης φοράς, στην πλατεία Συντάγματος;
Τι θυμήθηκα τώρα: όταν παιδιά παίζαμε στην αλάνα, λέγαμε στον πιο αδύναμο ανάμεσά μας, «αν η γιαγιά σου είχε καρούλια θα ήταν τρόλεϊ»4 . Δικαιούμαι, έπειτα από αυτό, να εξομολογηθώ τη συγκίνηση που μου προκαλούν οι δηλώσεις τόσο της κυρίας Καρυστιανού όσο και του Αλέξη Τσίπρα: Η μεν κυρία Καρυστιανού ότι της λείπει «κάτι» ελάχιστο -στις, βεβαίως, κρυφές δημοσκοπήσεις της- για να κερδίσει την επερχόμενη αναμέτρηση, ο δε Αλέξης Τσίπρας βέβαιος ότι σε λίγους μήνες θα είναι πρωθυπουργός. Αχ! Πόσο μου θυμίζουν εκείνα τα παιδικά καρούλια που θα έκαναν τη γιαγιά να κυλάει σαν τρόλεϊ…

1. Κ.Π. Καβάφη, τα Ποιήματα. Εκδ. Ικαρος, 1948, Αθήναι.
2. Κρουαζιέρα του Αλέξη Τσίπρα, 12-22 Αυγούστου 2018, με το σκάφος του εφοπλιστή Περικλή Παναγόπουλου, 19 ημέρες μετά την τραγωδία στο Μάτι.
3. Δ. Καμπουράκη, Αγιος αγύρτης. 2009, Εκδ. Πατάκη. Σημ.: Το Οικουμενικό Πατριαρχείο τον αγιοκατάταξε, ως Οσιο Χριστόφορο, τον Παπουλάκο.
4. Με υποθετικό λόγο και αλλαγή των δεδομένων όλα γίνονται. Τα σενάρια, όμως, δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα…