Άννα Παναγιωταρέα

Η συγκυρία τον ευνόησε. Η πολιτική ανέλιξή του αξιολογήθηκε με κριτήρια ενός πολλά υποσχόμενου εξάγγελου της πρώτης φοράς Αριστεράς. Τρία -σχεδόν- χρόνια μετά αποκαλύφθηκε, ως Λόρδος Βόλντεμορτ1, βαφτίζοντας τους ΑΝ.ΕΛ. κεντρώους, κατεβάζοντας ρολά στις τράπεζες, οδηγώντας την Ελλάδα στην εσχάτη εθνική αναξιοπιστία και στη διεθνή οικονομική εξαχρείωση. Οι ακατάληπτες «φιγούρες» του στην Ευρωπαϊκή Ενωση, συνεπικουρούμενες από δίβουλη γλώσσα, απύθμενη άγνοια και κοινωνική σύγχυση οδήγησαν την Ελλάδα να κυβερνάται, επί τετραετία, με το δόγμα... vivere pericolosamente.2 Ο Ιούλιος του 2019 καταγράφηκε στη Σύγχρονη Πολιτική Ιστορία ως έναρξη της ναυαγιαίρεσης του κράτους από τον Κυριάκο Μητσοτάκη.

Ο εκλογικός Ιούνιος του 2023 επεφύλαξε μία ακόμη σβουριχτή στον Τσίπρα. Παραιτήθηκε μεν από πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά έμεινε τρεφόμενος εν Πρυτανείω, επιδαψιλεύοντας τον πρωταγωνιστικό ρόλο του στον αλεξιπτωτιστή Κασσελάκη. Είχε ήδη σκηνοθετήσει τη διάλυση του κόμματος. Πέντε μήνες μετά, ο ΣΥΡΙΖΑ διχοτομήθηκε με τη γέννηση της Νέας Αριστεράς του Χαρίτση. Καθώς στον πρώτο ενιαύσιο αποπέμφθηκε ο «εκλεκτός» -ιδρύοντας το προσωπικό κόμμα του, τους Δημοκράτες-, επετεύχθη η... τριχοτόμηση του ΣΥΡΙΖΑ. Γνωρίζω τη μακρά παράδοση της Αριστεράς: έριδες, διασπάσεις, ιδεολογικοί αναπροσανατολισμοί και ηθικές εκπτώσεις. Ωστόσο, ο ηγέτης Τσίπρας δεν κούνησε ούτε το δαχτυλάκι του προς διάσωση των προσχημάτων. Οπως του συνέστησαν οι Γάλλοι σύμβουλοί του: «Apres toi, le déluge»3. Τον Οκτώβρη του 2025 παραιτήθηκε και από βουλευτής...

Αντεξε μονάζων επί δίμηνο. Επεφάνη τον Δεκέμβρη με όχημα την «Ιθάκη». Η επιχείρηση «Μεγάλη επιστροφή» είχε ξεκινήσει. Κάποιοι τόλμησαν να τον αποκαλέσουν Κιγκινάτο.4 Κάπου πήρε το αυτί τους το όνομα, προφανέστατα αγνοώντας το τεράστιο πολιτικό και ηθικό μέγεθος του Ρωμαίου ανδρός. Ο δε Τσίπρας, επιδιδόμενος στη γελοιοποιητική απαξίωση των «συντρόφων», τους κάλεσε να υποβάλουν αίτηση στην πλατφόρμα της ΕΛΑΣ για να κριθούν από επιτροπή και να γίνουν δεκτοί ως μέλη. Επειδή είναι ανιστόρητος, είμαι βέβαιη ότι δεν εμπνεύστηκε από τον θρίαμβο του Πομπηίου του Μέγα5, ο οποίος επιστρέφοντας στη Ρώμη, μετά τη νίκη του κατά του Μιθριδάτη ΣΤ’, έσυρε τους παλιούς συμμάχους του ως έσχατους, δούλους και σιδηροδέσμιους, στον θρίαμβό του. Ο Τσίπρας εκσυγχρόνισε τη σκηνοθεσία: Υποβάλλοντας αιτήσεις στην πλατφόρμα myelas-μη γελάς.

Τώρα, ως εγκρατής της τέχνης της διάλυσης, έβαλε στόχο τη νέα αφαίμαξη του ΠΑΣΟΚ, επενδύοντας στην αδυναμία του Ανδρουλάκη. Πέφτετε από τα σύννεφα; Πότε έκρυψε το πάθος του για την εξουσία; Μόνο οι στρουθοκαμηλίζοντες της Αριστεράς και οι αυτοβαυκαλιζόμενοι του ΠΑΣΟΚ περί όμορου χώρου παραβλέπουν τον αμοραλισμό του. Πρωτίστως ο Δούκας. Ο ευρισκόμενος στη λάθος πλευρά της Ιστορίας του ΠΑΣΟΚ. Σφόδρα ανοηταίνων προλειαίνει τη σύλησή του. Τις πταίει; Ο Τσίπρας -ο λύκος κι αν εγέρασε κι άσπρισε η κεφαλή του- ή ο Ανδρουλάκης που δεν υπερασπίστηκε τα ιδεολογικά σύνορα του ΠΑΣΟΚ στην έφοδο Τσίπρα; Ούτε ακροθιγή μνεία δεν ανιχνεύεται στον δημόσιο λόγο του ενάντια στον Τσίπρα. Ποτέ δεν αναφέρθηκε στην εξοντωτική, οικονομική εκδίκηση του Τσίπρα ενάντια στη μεσαία τάξη, η οποία, από καταβολής, αποτελούσε τη σταθερή δεξαμενή του ΠΑΣΟΚ! Ανεπαισθήτως, όπως λέει και ο Καβάφης6, μετά τον θάνατο της Φώφης το ΠΑΣΟΚ απώλεσε την αυτονομία της πολιτικής παρουσίας του, υιοθετώντας τον καταγγελτικό λόγο του ΣΥΡΙΖΑ, τη χλεύη, τις προσβολές, τις άκριτες ακραίες θέσεις του κατά της κυβέρνησης Μητσοτάκη, εγκαταλείποντας δικές του αρχές και αξίες.

Διολίσθησε το ΠΑΣΟΚ σε παρακολούθημα τής επί επτά έτη παραπαίουσας Αριστεράς, συναγωνιζόμενο τον στείρο, ξύλινο, αντιπολιτευτικό λόγο της. Ποιες ήταν οι θέσεις του ΠΑΣΟΚ που το διαφοροποίησαν από τον ΣΥΡΙΖΑ; Αν είχαν καταστεί σαφείς, θα στέκονταν σήμερα ανάχωμα στη δημοσκοπική αιμορραγία του προς το προσωποπαγές κόμμα ΕΛΑΣ του λαϊκιστή Τσίπρα. Η άρθρωση ομόλογου δημόσιου λόγου, το κοινό τυφλό μίσος κατά του Μητσοτάκη, στέρησε από τον Ανδρουλάκη τη διέξοδο. Και όλα αυτά, χωρίς καν προοπτική συμπόρευσης...

Ενα το ερώτημα: Ο Ανδρουλάκης πράγματι πιστεύει πως το ΠΑΣΟΚ θα είναι δεύτερο κόμμα επελθόντος του Τσίπρα; Με την άφατη μιζέρια, την κλάψα και την περιφερόμενη αυτοθυματοποίησή του για τις υποκλοπές, αποδυναμώνοντας την έκκλησή του για «μία ψήφο διαφορά»; Η απαίτηση του Παύλου Γερουλάνου («η βελόνα να κουνηθεί προς τα πάνω»), που μένει έωλη, μπορεί να σκάσει βόμβα κάτω από τα πόδια του. Ακόμη κι αν γίνει θαύμα και έρθει πρώτο το ΠΑΣΟΚ, πιστεύει ο Ανδρουλάκης ότι θα προσπέσει ο Τσίπρας προσφέροντάς του το «στέμμα»;

Ηρθε για να τον καταπιεί ολόκληρο. Αν στο μεταξύ δεν κατορθώσει ο Δούκας να αποδείξει πως δεν αξίζει στο ΠΑΣΟΚ μια ευκαιρία, λέγοντας ότι «το άθροισμά μας μπορεί να είναι περισσότερο από τη Νέα Δημοκρατία για να μπορέσουμε να συνεργαστούμε, ακόμη και κυβερνητικά». Δεν με εκπλήσσει ότι πρόσφερε δώρο στον Τσίπρα την «επιτυχία» του στο κομματικό συνέδριο, αποκλείοντας τη μετεκλογική συνεργασία με τον Μητσοτάκη. Εκπλήσσομαι όμως με την άγνοιά του ότι η σύμπραξη δύο κομμάτων αποκλείει το bonus των επιπλέον εδρών, αλλά κυρίως ότι επιφυλάσσει τη δεύτερη θέση στο ΠΑΣΟΚ ως αντιπολίτευση! Η πρώτη εκχωρείται;
Τον υπονομεύει εκ του ασφαλούς, πάσχοντος του Ανδρουλάκη από εσωκομματική αφωνία. Σιγά μην τον διαγράψει. Ο Δούκας αντιλαμβάνεται ότι το μόνο ερώτημα που τίθεται για το ΠΑΣΟΚ δεν είναι αν θα έρθει δεύτερο, τρίτο ή τέταρτο, αλλά αν θα επιβιώσει. Αυτός επέλεξε να βάζει πλάτη στον Τσίπρα. Θα μου πείτε, εδώ δεν έχει επίγνωση πως είναι δήμαρχος στην Αθήνα που καταρρέει και θα αντιληφθεί το μέρος της ευθύνης του για την κατάρρευση του ΠΑΣΟΚ;...

Σημειώσεις

1. Λόρδος Βόλντεμορτ: Ο Σκοτεινός Μάγος, ο πιο μοχθηρός, στα βιβλία της Τζ.Κ. Ρόουλινγκ με τις περιπέτειες του Χάρι Πότερ.

2. Vivere pericolosamente: Ιταλικό απόφθεγμα. Το ζην επικινδύνως.

3. «Apres toi, le déluge»: Μετά από σένα, ο κατακλυσμός. Η φράση αποδίδεται στον Λουδοβίκο XV της Γαλλίας ως «apres mois, le deluse».

4. Lucius Quinctius Cincinnatus: Στρατιωτικός ηγέτης και πολιτικός που η αρετή του εξαίρεται ως παροιμιώδης στη Ρωμαϊκή Ιστορία.

5. Gnaeus Pompeius Magnus: Νίκησε τον Μιθριδάτη ΣΤ’ του Πόντου το 66 π.Χ, εδραιώνοντας την κυριαρχία της Ρώμης.

6. Κ.Π. Καβάφης, «Τείχη» (1896-1897), εκδόσεις Ικαρος, 1984.