Πάνος Λουκάκος

Διετέλεσε βουλευτής και υπουργός των κυβερνήσεων Τσίπρα και υψηλό στέλεχος του κομματικού μηχανισμού, αλλά ήδη παραιτήθηκε και από τον ΣΥΡΙΖΑ με την ελπίδα να συμπεριληφθεί στα στελέχη της ΕΛΑΣ και να επιπλεύσει και εκεί, όταν ο Τσίπρας ανακοινώσει ποιοι και πόσοι από τους πρώην στενούς συνεργάτες του θα μείνουν στον εξώστη ή θα τους κατεβάσει στην πλατεία, για να θυμηθούμε και τα απερίγραπτα σκηνικά στην παρουσίαση του βιβλίου του στο «Παλλάς».

Βεβαίως, η κυρία Ξενογιαννακοπούλου δεν έχει εκλεγεί τώρα βουλευτής και άρα οι αέναες μετακινήσεις της δεν επιβαρύνουν σήμερα τον προϋπολογισμό της Βουλής. Δεν ισχύει όμως τούτο για πολλούς άλλους. Οπως επί παραδείγματι για τον ίδιο τον Αλέξη Τσίπρα, που παρέμεινε βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ επί δυόμισι χρόνια χωρίς να ανοίξει ούτε μία φορά το στόμα του στη Βουλή, αλλά εισπράττοντας τη βουλευτική αποζημίωση και τα υπόλοιπα σημαντικά ποσά που τη συνοδεύουν, έως τον Οκτώβριο του 2025, που εδέησε να παραιτηθεί για να ξεκινήσει την ίδρυση του νέου κόμματός του.

Σίγουρα δεν συνιστούν αυτά το λεγόμενο «ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς», το οποίο διεκδικούσε για λογαριασμό του ο ΣΥΡΙΖΑ και ο ίδιος ο Τσίπρας. Αλλά δεν είναι τα μόνα φαινόμενα στη σημερινή Βουλή που καθιστούν τον χώρο του ΣΥΡΙΖΑ και τις αποσχισθείσες παραφυάδες του ένα κεντρικό πολιτικό και κοινοβουλευτικό πρόβλημα: Είναι και το γεγονός ότι οι κατά καιρούς αποσχισθέντες από το κόμμα και τα αποκόμματά του αποτελούν σήμερα την πλειοψηφία στην ομάδα των ανεξάρτητων βουλευτών, που εισπράττουν κανονικά τις κύριες και τις πολλές συμπληρωματικές αποδοχές τους, χωρίς να είναι φανερό ποιες ακριβώς υπηρεσίες προσφέρουν στις κοινοβουλευτικές διαδικασίες. Και αυτή ακριβώς η ομάδα των ανεξάρτητων βουλευτών, που ξεπερνούν τους 50 και καθημερινά προστίθενται και νέοι, αποτελεί σήμερα τη δεύτερη σε αριθμό δύναμη βουλευτών μετά τους 156 συναδέλφους τους της Νέας Δημοκρατίας.

Για να πάρουμε μία πλήρη εικόμα του θλιβερού θεάματος της σημερινής Βουλής στον χώρο της αντιπολίτευσης και κυρίως αυτής της Αριστεράς ας δούμε τους αριθμούς:

• ■ Στις εκλογές του 2023 η Νέα Δημοκρατία εξέλεξε 158 βουλευτές και συγκαταλέγει σήμερα στην Κοινοβουλευτική της Ομάδα 156.
• ■ Ο ΣΥΡΙΖΑ 47, καθιστάμενος αξιωματική αντιπολίτευση. Σήμερα έχουν απομειωθεί σε λιγότερους από 10, με τις ανεξαρτητοποιήσεις να συνεχίζονται.
• ■ Το ΠΑΣΟΚ εξέλεξε 32 βουλευτές, οι οποίοι έχουν αυξηθεί σήμερα σε 34, με δύο προσχωρήσεις, διαδεχόμενο τον ΣΥΡΙΖΑ στη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης.
• ■ Το ΚΚΕ, μόνο κόμμα που δεν μετέχει στα ανεκδιήγητα αυτά παζάρια, εξέλεξε και διαθέτει σήμερα 21 βουλευτές.
• ■ Οι ακροδεξιοί Σπαρτιάτες εξέλεξαν 12, εκ των οποίων 9 έχουν ανεξαρτητοποιηθεί και 3 έχασαν την έδρα τους στο Εκλογοδικείο.
• ■ Η Ελληνική Λύση εξέλεξε 12, εκ των οποίων 1 ανεξαρτητοποιήθηκε.
• ■ Η Νίκη 10, από τους οποίους 2 ανεξαρτητοποιήθηκαν.
• ■ Η Πλεύση Ελευθερίας 8, εκ των οποίων 3 ανεξαρτητοποιήθηκαν.
• ■ Τέλος, η Νέα Αριστερά σχημάτισε αρχικά Κοινοβουλευτική Ομάδα με 11 πρώην βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, εκ των οποίων οι 6 ανεξαρτητοποιήθηκαν και μία, η κυρία Αχτσιόγλου, φιλοτίμως παραιτήθηκε από το βουλευτικό αξίωμα.

Ας σημειωθεί, τέλος, ότι οι αριθμοί αυτοί πολύ συχνά μεταβάλλονται, καθώς συνεχίζονται με αδιάπτωτο ρυθμό οι ανεξαρτητοποιήσεις και οι απόπειρες εισπήδησης από κόμμα σε κόμμα, με κεντρικούς χώρους υποδοχής το κόμμα Τσίπρα, που θέτει όμως ως απαράβατη προϋπόθεση προηγηθείσα παραίτηση από το βουλευτικό αξίωμα, και το ΠΑΣΟΚ, οι θύρες του οποίου παραμένουν άνευ όρων ανοικτές για εν ενεργεία βουλευτές είτε από τον ΣΥΡΙΖΑ (2) είτε από την Πλεύση Ελευθερίας (1).

Φυσικά και αποτελεί αυτονόητο δικαίωμα κάθε βουλευτή να διαφωνεί με το κόμμα του και να αποχωρεί από αυτό. Αλλά ό,τι είναι νόμιμο δεν είναι πάντα και ηθικό. Και τούτο ισχύει σε πολλές από τις περιπτώσεις βουλευτών, που παραμένουν ανεξάρτητοι, έχουν πλήρεις απολαβές, σπανίως εμφανίζονται ενεργοί στις κοινοβουλευτικές διαδικασίες και αναμένουν ποιο τρένο θα περάσει -αν ποτέ περάσει- από μπροστά τους με ανοιχτές πόρτες για να χωθούν μέσα.

Εχει το γεγονός αυτό την εξήγησή του, καθώς ορισμένοι από αυτούς υπήρξαν στην πραγματικότητα ανεπάγγελτοι, έχοντας εξασφαλίσει τα προς το ζην ως κομματικά στελέχη και υπάλληλοι κομμάτων και τα προς το ευ ζην όταν η μοίρα το έφερε και από αφισοκολλητές που ξεκίνησαν βρέθηκαν κάτοχοι βουλευτικής έδρας. Και δεν είναι καθόλου ασήμαντο αυτό το ευ ζην:

Ενας βουλευτής σήμερα -κατά μέσο όρο- εισπράττει περί τα 5.500 ευρώ μεικτά ως αποζημίωση, και κατά περίπτωση περί τα 1.700 ευρώ επίδομα οργάνωσης γραφείου, περί τα 500 ευρώ για συμμετοχή σε επιτροπές και τμήματα, περί τα 600 ευρώ ως έξοδα κίνησης. Επίσης, μπορεί να προσλαμβάνει ως επιστημονικούς συνεργάτες δύο άτομα, τους μισθούς των οποίων καταβάλλει η Βουλή. Δικαιούται βουλευτικού οχήματος, το κόστος για το leasing του οποίου επίσης καταβάλλει η Βουλή, η οποία επίσης καλύπτει ένα μεγάλο μέρος των εξόδων κινητής και σταθερής τηλεφωνίας, όπως και των ταχυδρομικών υπηρεσιών.

Μήπως δίνουν όλα αυτά μία εξήγηση για τον τεράστιο αριθμό των ανεξάρτητων βουλευτών, της δεύτερης σήμερα ομάδας του Κοινοβουλίου, ορισμένοι εκ των οποίων άγνωστο τι ακριβώς προσφέρουν στον κοινοβουλευτισμό;