Ανθή Ευστρατιάδου: Ανάμεσα σε δύο κόσμους

Η Ανθή Ευστρατιάδου έχει διανύσει πολλά χιλιόμετρα στον θεατρικό στίβο, ενώ έχει δηλώσει παρουσία και στον κινηματογράφο. Ομως μόλις πρόσφατα έγινε οικείο πρόσωπο στο ευρύτερο κοινό χάρη στην κωμική σειρά «Εχω παιδιά» που από την 1η Φεβρουαρίου προβάλλεται για δεύτερη σεζόν στο MEGA.

Η αναγνωρισιμότητα, βέβαια, δεν ήταν ποτέ το ζητούμενό της, όπως δεν ήταν και τα τρόπαια και οι διακρίσεις, παρότι το 2016 τιμήθηκε με το Βραβείο Κάρολος Κουν για την ερμηνεία της στην παράσταση «Αλμανάκ» και την επόμενη χρονιά κέρδισε το «Μελίνα Μερκούρη» για την παράσταση «Ο αδαής και ο παράφρων». Η συναδελφική αποδοχή και η αγάπη του κόσμου είναι σαφώς εκτιμητέες, αλλά για εκείνη μεγαλύτερη σημασία έχει να μπορεί να παλαντζάρει τον χρόνο της ανάμεσα στις δύο μεγάλες της αγάπες: την υποκριτική και την 4χρονη κόρη της. Και κάπως το καταφέρνει.

GALA: Εχεις τιμηθεί με βραβεία Μελίνα Μερκούρη και Κάρολος Κουν. Τι σημαίνουν αυτά για σένα; Αναγνώριση; Επιβράβευση; Ευθύνη;
ΑΝΘΗ ΕΥΣΤΡΑΤΙΑΔΟΥ: Νομίζω ότι αυτό αλλάζει ανάλογα με την ηλικία. Οταν είσαι μικρός έχεις μεγαλύτερη αγωνία να αισθανθείς ότι είσαι καλός σε αυτό που κάνεις, να σε αποδεχτεί ο χώρος και να προχωρήσεις. Εχεις μεγαλύτερη ανάγκη από το εξωτερικό βλέμμα. Και αν σου τύχει να δουλέψεις μέσα στα χρόνια -γιατί υπάρχει και το κομμάτι της τύχης, με ποιους ανθρώπους θα βρεθείς, ποια δουλειά θα σε πάει στην επόμενη κ.τ.λ.-, μεγαλώνοντας, τα πράγματα παίρνουν διαφορετική διάσταση στο μυαλό σου.

G.: Δεν αισθάνθηκες ότι ανέβηκε ο πήχης;
ΑΝ.ΕΥΣ.: Οχι, δεν μπήκα καν σε αυτή τη σκέψη. Μάλλον εξεπλάγην γιατί θεωρούσα ότι οι άνθρωποι που παίρνουν βραβεία θα έπρεπε να είναι κάτι το ιδιαίτερο, κι εγώ δεν αισθανόμουν καθόλου έτσι. Περισσότερο απομυθοποίησα τα βραβεία παρά θεώρησα ότι θα έπρεπε να υποστηρίξω κάτι.

G.: Δεν είχες νιώσει δηλαδή ότι το άξιζες;
ΑΝ.ΕΥΣ.: Ενιωσα ότι το άξιζε μια παράσταση που ήταν εξαιρετικά δύσκολη, αλλά και όλοι οι συντελεστές που συμβάλλουν κάθε φορά σε αυτό. Σε τέτοια ομαδικά αθλήματα δεν μπορείς ποτέ να μιλήσεις για μονάδες. Ανάλογα με τον ρόλο μπορεί να ξεχωρίσεις περισσότερο. Αυτό ισχύει. Ή κάποια κείμενα να σου ταιριάξουν περισσότερο.

G.: Ανοίγει πόρτες ένα βραβείο;
ΑΝ.ΕΥΣ.: Ναι, ανοίγει τα πρώτα χρόνια, αλλά όλα κινούνται με τέτοια ταχύτητα που σύντομα ξεχνιούνται - και καλώς κατά την άποψή μου.

G.: Φέτος δεν κάνεις θέατρο. Από επιλογή;
ΑΝ.ΕΥΣ.: Ναι, γιατί έχει να κάνει με τις ισορροπίες που χρειάζονται σε μια καθημερινότητα με ένα μικρό παιδί. Οπότε επειδή δεν θα έβγαινε το πρόγραμμα, αποφάσισα να μην κάνω θέατρο και να μείνω μόνο με τα γυρίσματα για τη σειρά «Εχω παιδιά».

G.: Η οποία μόλις ξεκίνησε τη δεύτερη σεζόν. Ωραία η επάνοδος;
ΑΝ.ΕΥΣ.: Ναι, πολύ. Είναι μια αστεία σειρά, παιχνιδιάρικη και γλυκιά. Οι καταστάσεις που παρουσιάζονται είναι ρεαλιστικότατες, απλώς βουτηγμένες στον μαγικό ζωμό της κωμωδίας, η οποία σου δίνει τον τρόπο να γελάσεις με τα πράγματα που κανονικά θα σε έκαναν να τραβήξεις τα μαλλιά σου.

G.: Δεν κάνεις συχνά κωμωδίες, σωστά;
ΑΝ.ΕΥΣ.: Οχι, και αυτός ήταν ο βασικός λόγος που είπα το «ναι». Ενιωσα ότι ήθελα να εξερευνήσω αυτό το είδος. Γενικά ήθελα να κάνω κάτι που δεν είχα ξανακάνει. Συνήθως κάνω θέατρο και τελείως διαφορετικά κείμενα, οπότε ήθελα να δοκιμάσω κάτι άλλο και σε ένα μέσο που δεν είχα τριβή.

G.: Στη σειρά δεν έχεις παιδιά, και δεν θέλεις και να αποκτήσεις. Ταυτίζεσαι κάπου παρότι είσαι μητέρα μιας κόρης;
ΑΝ.ΕΥΣ.: Εννοείται. Δεν είναι ότι όταν κάνεις παιδί μεταμορφώνεσαι σε μια στιγμή σε έναν άλλο άνθρωπο. Υπάρχουν μέσα μου και στιγμές που θα ήθελα να μη σκέφτομαι τίποτα, να μην έχω ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα, να μπορώ να φύγω και να πάω στην Ιαπωνία και να καθίσω δύο εβδομάδες, που λέει ο λόγος, να βγω ένα βράδυ και να πιω χωρίς να σκεφτώ ότι πρέπει να ξυπνήσω στις 7 το πρωί... Αλλά αν με ρωτάς αν το μετανιώνω, σε καμία περίπτωση δεν συμβαίνει αυτό. Ισα-ίσα που η μητρότητα με έχει προχωρήσει πολύ ως άνθρωπο.

G.: Με ποιον τρόπο;
ΑΝ.ΕΥΣ.: Με έκανε να βγω από τον εαυτό μου, από την ανάγκη να παίρνω μόνο. Θα έλεγα ότι είναι ένα στάδιο ενηλικίωσης - με έκανε να αποχαιρετήσω το παιδί που έχει ανάγκες και να περάσω στο στάδιο του ανθρώπου που μπορεί να δώσει και να φροντίσει χωρίς να περιμένει κάτι πίσω. Αυτό για μένα είναι πολύ συγκινητικό γιατί δεν είχα ξαναμπεί σε αυτή τη θέση με τέτοια ένταση και τέτοια απολυτότητα. Επίσης σου φέρνει στη μνήμη πολύ γρήγορα το δικό σου παρελθόν ως παιδί, οπότε γίνονται ψυχικές διεργασίες οι οποίες σε προχωράνε πολύ. Γίνεσαι πιο ευαίσθητος, εγώ τουλάχιστον. Συγκινούμαι και χαίρομαι πολύ πιο εύκολα. Εχω γίνει πιο παρατηρητική όσον αφορά τα στάδια μεγαλώματος του παιδιού και πόσο μπορείς να το επηρεάσεις. Είναι τεράστια ευθύνη αυτό.

G.: Υπάρχουν κάποια πράγματα που θα ήθελες να κάνεις ή να αποφύγεις στο μεγάλωμα της κόρης σου;
ΑΝ.ΕΥΣ.: Ναι, πάρα πολλά. Αλλά νομίζω ότι αυτό που με απασχολεί τον τελευταίο καιρό είναι το πώς θα μπορέσω να τη βοηθήσω να αισθανθεί ελεύθερη, ασφαλής και δυνατή να πατήσει στα πόδια της και να διεκδικήσει τον δρόμο που θα ήθελε να διεκδικήσει. Αυτό φαντάζει σαν τσιτάτο, αλλά από τη δική μου εμπειρία το να στριμώξεις ένα παιδί, να το φοβίσεις, να του πετσοκόψεις τα φτερά ή να το μάθεις να σχετίζεται έχοντας εξάρτηση από τους άλλους ανθρώπους είναι κάτι σύνηθες και καθόλου καλό.

G.: Με τι κριτήρια επιλέγεις τις δουλειές σου;
ΑΝ.ΕΥΣ.: Εξετάζω ποιοι θα είναι συνεργάτες, οι συνθήκες, το κείμενο, το μέσο, και πλέον ο χρόνος που θα απαιτείται να μένω μακριά από το σπίτι και την κόρη μου, πόσα βράδια θα λείπω.

G.: Είναι και το οικονομικό ένας παράγοντας;
ΑΝ.ΕΥΣ.: Φυσικά και είναι - και χαίρομαι που το αναφέρεις. Δεν είμαι από τους ανθρώπους που έχουν την άνεση να το λειτουργούν ως χόμπι. Είναι η δουλειά μου.

G.: Το «Εχω παιδιά» είναι η δεύτερη τηλεοπτική δουλειά σου. Η πρώτη ήταν ο «Σιωπηλός δρόμος», επίσης στο MEGA. Θα έλεγες ότι σου φέρθηκε καλά η τηλεόραση;
ΑΝ.ΕΥΣ.: Πολύ, είμαι τυχερή. Γιατί ο «Σιωπηλός δρόμος» ήταν μια σειρά λίγων επεισοδίων και με κινηματογραφικές συνθήκες και το «Εχω παιδιά», αν και δεν είναι λίγων επεισοδίων, γίνεται με άριστες συνθήκες και έχει συνεργάτες που φροντίζουν πολύ ο
ένας τον άλλον.

G.: Και αυτό μας φέρνει στην επερχόμενη τηλεοπτική δουλειά σου, το «Maestro», πάλι στο MEGA, αλλά και στο Netflix. Τι μπορείς να μου πεις γι’ αυτό;
ΑΝ.ΕΥΣ.: Δεν μπορώ να σου πω απολύτως τίποτα για τον ρόλο μου. Μπορώ μόνο να σου πω ότι έχουμε ολοκληρώσει το πρώτο μέρος των γυρισμάτων και πήγε πολύ ωραία. Θα γίνει και ένας δεύτερος κύκλος γυρισμάτων την άνοιξη. Και σ’ αυτή τη σειρά υπάρχει μια πολύ δυνατή ομάδα συνεργατών, οι οποίοι δουλεύουν μαζί ήδη πολλά χρόνια. Επομένως μπήκα σε ένα έτοιμο κλίμα, που όμως με υποδέχτηκε με πολλή ζεστασιά και οικειότητα, σε βαθμό που πολύ γρήγορα αισθάνθηκα ότι ήμουν εκεί ανέκαθεν. Ο Χριστόφορος είναι ένας εξαιρετικός συνεργάτης -είναι ένας άψογος επαγγελματίας και ταυτόχρονα ένας χαλαρός και αστείος άνθρωπος, κι αυτό είναι σημαντικό.

G.: Σε αναγνωρίζει ο κόσμος στον δρόμο;
ΑΝ.ΕΥΣ.: Με αναγνωρίζουν τώρα τελευταία από το «Εχω παιδιά» - και κυρίως παρά πολλά παιδάκια. Που σημαίνει ότι πάρα πολλά παιδάκια βλέπουν τηλεόραση. Στους θεατρόφιλους θεωρώ ότι δεν είμαι και πάρα πολύ αναγνωρίσιμη. Δεν είμαι και από τους ανθρώπους που θα προσπαθήσουν να τραβήξουν την προσοχή με το ντύσιμό τους και τη συμπεριφορά τους. Αυτό που κατάλαβα τον τελευταίο χρόνο είναι ότι η αναγνωρισιμότητα είναι κάτι που δεν με αφορά. Δεν μου φέρνει αμηχανία ή εκνευρισμό, αλλά δεν είναι κάτι που με γεμίζει ψυχικά. Δεν κάνω αυτή τη δουλειά για να είμαι αναγνωρίσιμη, αλλά γιατί με κάνει να νιώθω καλά.