Κωνσταντίνος Ντάσιος: «Rock ’n’ roll είναι να κάνεις αυτό που νιώθεις»

Ο Κωνσταντίνος Ντάσιος δεν ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για τις μουσικές ταμπέλες. Μπορεί να αναφέρει Rolling Stones και Χατζιδάκι στην ίδια πρόταση, αφού στο δικό του σύμπαν όλα μπορούν να συνυπάρξουν, αρκεί να έχουν προσωπικότητα. Στα 23 του, συστήνεται ως μουσικός, τραγουδοποιός και τραγουδιστής, όμως η ιστορία του με τη μουσική ξεκίνησε πολύ πριν ο ίδιος αποκτήσει επαγγελματικό τίτλο. Aρχισε μαθήματα στα πέντε, στα δεκατρία έπαιζε ήδη μπουζούκι σε ορχήστρες και στην πορεία πέρασε από κιθάρα, πιάνο, ρεμπέτικο, ροκ και οτιδήποτε του κινούσε την περιέργεια. Κανείς στην οικογένειά του δεν ήταν μουσικός. «Απλώς άκουγαν μουσική», λέει. Δυσκολεύεται να περιγράψει αυτό που κάνει: «Η φάση μου είμαι εγώ. Δεν θέλω να της βάλω ταμπέλα». Μας έχει συστηθεί δισκογραφικά με τα singles «Απόψε» και «Οταν όλα μένουν ίδια» και έπεται συνέχεια.

Εκτός σκηνής, πάντως, απέχει αρκετά από την εκρηκτική εικόνα του όταν πιάνει το μικρόφωνο. «Είμαι πολύ χαλαρός, πολύ ήρεμος. Ολοι μου λένε “αποκλείεται να είσαι εσύ αυτός που ανεβαίνει πάνω στη σκηνή”». Εκεί πάνω συμβαίνει η αλλαγή. «Οταν δημιουργώ, και ειδικά όταν ανεβαίνω σε ένα stage, νιώθω πλήρη ελευθερία. Οτι μπορώ να εκφραστώ χωρίς φίλτρο και να κάνω ό,τι θέλω».



Στα δεκατρία του, όταν οι περισσότεροι συνομήλικοί του προσπαθούσαν ακόμη να αποφασίσουν τι μουσική τούς αρέσει, εκείνος έπαιζε ήδη επαγγελματικά. Και δεν έμεινε ποτέ σε μία πλευρά. «Από τη μία έπαιζα ροκ, από την άλλη ρεμπέτικα». Κάπου ανάμεσα στο σχολείο, στις Πανελλήνιες και στην ανάγκη να πάρει απόσταση από όσα έκανε, άρχισε να παίζει μουσική στον δρόμο. «Ετσι, επειδή μου άρεσε». Υστερα ήρθε το «X Factor». Ηταν 18 χρόνων. «Πήγα πολύ αυθόρμητα. Δεν πήγα με το σκεπτικό “θα γίνω διάσημος” ή “θα το κερδίσω”. Περισσότερο ήταν το “γιατί να μην πάω;”».

Η τηλεοπτική έκθεση τον έφερε απότομα μπροστά σε μια πραγματικότητα για την οποία δεν είναι προετοιμασμένος κάποιος στην ηλικία του. Θυμάται να βγαίνει στην Κηφισιά την επόμενη μέρα μιας εμφάνισής του και να τον σταματούν δεκάδες άνθρωποι. «Ηταν ακραίο. Εζησα ένα ωραίο ροκ-σταριλίκι τότε», λέει γελώντας. «Είναι όμως και δύσκολο ταυτόχρονα. Μπορεί πολύ εύκολα να σε επηρεάσει ψυχικά όλο αυτό. Εμένα με βοήθησε πάρα πολύ η οικογένειά μου, τα αδέρφια μου και οι κολλητοί μου. Αν δεν τους είχα, μπορεί να είχα ξεφύγει σε πολλά επίπεδα».


Αμέσως μετά το talent show έκανε κάτι ανατρεπτικό για έναν καλλιτέχνη που μόλις έχει αποκτήσει αναγνωρισιμότητα: εξαφανίστηκε. «Επαθα overdose. Αποσύρθηκα για έναν χρόνο και είπα ότι θέλω να δημιουργήσω και να ακούσω τον εαυτό μου». Οχι για να εφεύρει μια καινούρια περσόνα, αλλά για να αποφασίσει τι δεν θέλει να γίνει. «Ναι, θέλω το πλήθος, την ένταση, την ενέργεια ενός rock star. Αλλά θέλω και να δώσω κάτι. Να μπορούν να εκφραστούν οι άνθρωποι από κάτω, να υπάρχει σύνδεση με τον κόσμο. Αυτό είναι επιτυχία».



Το «Οταν όλα μένουν ίδια» είναι ένας τίτλος παράδοξος για κάποιον που σιχαίνεται τη ρουτίνα όσο εκείνος. Το τραγούδι γράφτηκε ακριβώς σε μια περίοδο κατά την οποία αισθανόταν ότι τα πράγματα γύρω του είχαν αρχίσει να επαναλαμβάνονται. «Δεν ήθελα να χάσω τον εαυτό μου. Γιατί πολύ εύκολα τα πράγματα γίνονται ίδια και μπορεί να χάσεις κάποιο κομμάτι σου, να απομακρυνθείς από αυτό που είσαι». Από όλα όσα γράφει, ο στίχος είναι το σημείο όπου νιώθει περισσότερο εκτεθειμένος. «Εχω στίχους που είτε δεν μπορώ είτε δεν θέλω να τους κάνω τραγούδια. Η μουσική έχει κάτι πιο κρυφό. Αυτό που αποτυπώνω εγώ μπορεί εσύ να μην καταλάβεις ποτέ γιατί το έβγαλα έτσι. Εχουμε ένα παραβάν εκεί. Κρυβόμαστε λίγο».

Στα 18 του πίστευε ότι το rock ’n’ roll δεν είναι απλώς μουσικό είδος αλλά στάση ζωής. Πέντε χρόνια αργότερα επιμένει. «Για έναν άνθρωπο της γενιάς μου, rock ’n’ roll είναι να παλεύει και να κυνηγάει τα όνειρά του μέσα σε μια δύσκολη κατάσταση. Να προσπαθεί να βρει τον εαυτό του μέσα σε τόση πληροφορία. Είναι πολύ δύσκολο σήμερα να καταλάβεις τι θέλεις πραγματικά να κυνηγήσεις». Στο μυαλό του, η ουσία παραμένει απλή: «Να κάνεις αυτό που νιώθεις. Να λες “αυτό νιώθω, προς τα εκεί πρέπει να κινηθώ”». Δεν αισθάνεται ότι βρίσκεται απέναντι στην trap, στη rap ή στην pop επειδή ο ίδιος επιλέγει διαφορετικό ήχο. «Ολα τα είδη έχουν δημιουργηθεί για κάποιον λόγο. Παίζουν τον ρόλο τους. Κι εγώ τα ακούω. Αλλά δεν σκέφτομαι τι κάνουν οι άλλοι για να αποφασίσω τι θα κάνω εγώ». Θαυμάζει τον Παύλο Σιδηρόπουλο, αγαπά τον Μπάμπη Στόκα, εκτιμά τον Γιώργο Μαζωνάκη ως περσόνα, έχει μεγάλο σεβασμό για τον Μάριο Φραγκούλη, ενώ από το εξωτερικό αναφέρει τους Tame Impala και τους Rolling Stones. «Εχω βαρεθεί αυτό το “ο ένας είναι στα μπουζούκια, ο άλλος είναι έντεχνος”.

Αν μπορώ να κάνω κάτι ωραίο με κάποιον, θα το κάνω», απαντά για τις συνεργασίες που ονειρεύεται.
Για έναν νεαρό μουσικό το rock ’n’ roll του 2026 περιλαμβάνει και κάτι πολύ λιγότερο ρομαντικό: content, Instagram, TikTok, views, σχόλια και η μόνιμη απαίτηση να είσαι ταυτόχρονα δημιουργός, performer και ιδιωτικό media channel. Ο Ντάσιος δεν το απολαμβάνει. «Με τα social δεν τα πάω πολύ καλά. Προσπαθώ λίγο να κάνω τον influencer, αλλά δεν μου βγαίνει», λέει γελώντας. Προτιμά να ανεβάζει το τρέξιμό του «για να μου κάνουν like οι πέντε παλαβοί που τρέχουμε μαζί» ή να χρησιμοποιεί τις πλατφόρμες όταν έχει κάτι δημιουργικό να δείξει. Τα αρνητικά σχόλια στην αρχή τον εκνεύριζαν. Μετά άρχισε να τα αντιμετωπίζει με χιούμορ. Η απόσταση που έχει πλέον αποκτήσει, όμως, δεν σημαίνει ότι θεωρεί εύκολη τη δημόσια έκθεση.

Γνωρίζει από πρώτο χέρι πόσο απότομα μπορεί κάποιος να περάσει από την επιδοκιμασία στην απόρριψη, ιδιαίτερα σε μια ηλικία όπου ο ίδιος ακόμη διαμορφώνεται. Ισως γι’ αυτό, όταν τον ρωτάω τι φοβάται περισσότερο σήμερα, δεν αναφέρει την αποτυχία. «Πιο πολύ φοβάμαι να μην είμαι σωστός στον χρόνο μου. Θέλω να έχω καλό timing, να κερδίζω τον χρόνο κάθε μέρα όσο μπορώ». Εχει αρνηθεί προτάσεις που δεν τον εξέφραζαν, χωρίς να αγχωθεί μήπως χάσει κάποιο υποτιθέμενο μεγάλο τρένο. «Ξέρω μέσα μου πως, ό,τι κι αν γίνει, όπου κι αν είμαι, θα είμαι ο Κωνσταντίνος».



Οταν δεν δουλεύει, τρέχει. Ζει πλέον στον Αλιμο, μετά από χρόνια στα βόρεια προάστια, και όταν καταφέρνει να κλέψει χρόνο, προτιμά μικρές αποδράσεις προς την Πελοπόννησο ή ένα ταξίδι εκτός Ελλάδας. Το καλοκαίρι προτιμά να φεύγει Σεπτέμβριο, όταν όλα ησυχάζουν. Στην προσωπική του ζωή αυτή την περίοδο δηλώνει «πιο πολύ σε μένα» και αν κάτι τον ελκύει στους άλλους, είναι η ταυτότητα. «Μου αρέσει να έχει τύπο ο άλλος. Προσωπικότητα. Αυτό το θαυμάζω γενικότερα στους ανθρώπους».

Και κάπως έτσι επιστρέφουμε στην αρχή της κουβέντας: στην ταυτότητα. Τον άξονα γύρω από τον οποίο φαίνεται να χτίζει ό,τι ακολουθεί. Σαράντα περίπου τραγούδια περιμένουν στο συρτάρι του και, αν όλα πάνε σύμφωνα με το σχέδιο, το πρώτο του EP αναμένεται το φθινόπωρο ◆


*Grooming: Ελευθερία Σαββοπούλου. Ευχαριστούμε το ξενοδοχείο «Αnise, Tapestry Collection by Hilton», μέλος της Aluma Hotels & Resorts (alumahotels.com,@anisealumahotels, @alumahotels), για τη φιλοξενία της φωτογράφησης