Μάρη Ηλιάδη: Τhe art of healing

Η Μάρη Ηλιάδη είναι ζωγράφος και ενεργειακή θεραπεύτρια Reiki Master Teacher, Prana, Meditation και Science of Happiness ενώ, έχοντας σπουδάσει ψυχολογική θεραπευτική μέσω των εικαστικών τεχνών, μέσα από τα εργαστήριά της επιθυμεί να προσφέρει στους ανθρώπους ένα μέσο αυτοθεραπείας, αρμονίας και ευτυχίας.

«Νομίζω πως η ζωγραφική μου πάντα λειτουργούσε έτσι. Πρώτα ασυνείδητα και αργότερα συνειδητά. Η τέχνη είναι για μένα ένας τρόπος τα συναισθήματα να βρίσκουν μορφή και να μετακινούνται». Θυμάται μία από τις πρώτες της εκθέσεις, όταν ζωγράφιζε βάρκες με ήπιες χρωματικές κλίμακες. «Δεν είχα ονομάσει ακόμη αυτό που συνέβαινε, αλλά έβλεπα ότι οι άνθρωποι στέκονταν μπροστά στα έργα και ηρεμούσαν. Εκεί άρχισα να αντιλαμβάνομαι ότι η δημιουργία μπορεί να λειτουργήσει και σε ένα πιο εσωτερικό επίπεδο. Υπάρχει μέσα μου μια εσωτερική φωνή που με κατευθύνει προς την προσφορά. Κάπως έτσι ξεκίνησα και τα εργαστήρια».

Η έννοια της ενέργειας, κεντρική στο έργο της, δεν ορίζεται με όρους θεωρητικούς. «Η ενέργεια δεν σχεδιάζεται, αλλά ταυτόχρονα σχεδιάζεται. Υπάρχει πέρα από τη λογική, αλλά γίνεται αισθητή. Οπως το φως ή ο ήχος, που δεν έχουν ύλη, αλλά μας επηρεάζουν βαθιά». Ανακαλεί μια εικόνα που αποτέλεσε αφετηρία για έργο της: «Ηταν χειμώνας, στον κήπο μου. Μέσα στη συννεφιά είδα ένα ροζ τριαντάφυλλο να ανθίζει. Αυτή η αντίθεση αποτυπώθηκε μέσα μου. Οταν το ζωγράφισα, προσπάθησα να διατηρήσω αυτή την αίσθηση, ότι ακόμη και σε ένα δύσκολο περιβάλλον, μπορεί να υπάρξει κάτι ζωντανό».

Στον πίνακα «Επιβίωση - Τα Δεινά της Προσφυγιάς» που κατέκτησε τη δεύτερη θέση στα Art Awards 2026, η κοινωνική διάσταση είναι έντονη.

«Το έργο αυτό γεννήθηκε από μια εμπειρία μου στην Ινδία. Βρισκόμουν στην Κεράλα όταν είδα ένα πολύ νεαρό κορίτσι, μητέρα πρόσφυγα με δύο παιδιά, μέσα σε έναν γεμάτο σταθμό τρένων. Η εικόνα αυτή μου έμεινε ανεξίτηλη. Οταν τη ζωγράφιζα δεν ένιωθα ότι αναπαριστώ κάτι. Ηταν σαν να βρίσκομαι ξανά εκεί». Καταφέρνει όμως να μην αφήνει το βάρος τέτοιων εμπειριών να τη λυγίζουν. «Το κοινωνικό στοιχείο με αγγίζει, αλλά δεν με καταβάλλει. Εχω μάθει να στέκομαι στο κέντρο μου και να δημιουργώ από εκεί. Διαφορετικά, δεν θα μπορούσα να συνεχίσω». Σε αυτόν τον πίνακα, που συνδυάζει κάρβουνο και ακρυλικά πάνω σε γυμνό καμβά, η αντίθεση λειτουργεί ως βασικός άξονας. «Το κάρβουνο εκφράζει τη δοκιμασία, το βάρος. Το χρώμα ανοίγει έναν χώρο προς κάτι διαφορετικό. Δεν είναι αντίθεση για την ένταση μόνο, είναι για τη μετάβαση». Το χρώμα δεν χρησιμοποιείται ποτέ τυχαία στη δουλειά της. «Είναι μια συνειδητή επιλογή. Κάθε χρώμα έχει μια ποιότητα, μια ιδιότητα. Δεν είναι μόνο μια απόφαση αισθητικής».

Η διάκριση στα Art Awards τον περασμένο Μάρτιο αποτέλεσε μια σημαντική στιγμή, αλλά η ίδια την προσεγγίζει με μέτρο. «Ηταν η πρώτη μου συμμετοχή σε διαγωνισμό και η χαρά μου ήταν ουσιαστική. Ενιωσα ότι το έργο επικοινώνησε». Θυμάται τη στιγμή της ανακοίνωσης: «Ηταν μια ήσυχη συγκίνηση. Δεν είχε ένταση, είχε καθαρότητα. Σαν μια επιβεβαίωση ότι αυτό που κάνω φτάνει κάπου». Για την ίδια, η αναγνώριση δεν είναι αυτοσκοπός. «Είναι επιβεβαίωση, αλλά και ευθύνη. Σε καλεί να συνεχίσεις με συνέπεια».

Η διπλή της ιδιότητα ως εικαστικός και θεραπεύτρια δεν λειτουργεί διαχωριστικά. «Η θεραπευτική γνώση δεν ενσωματώνεται συνειδητά, προκύπτει μέσα στη διαδικασία. Είναι μια ενιαία ροή. Το διαπιστώνω και στα εργαστήρια που διοργανώνω και βλέπω αυτή τη διαδικασία να εκδηλώνεται και στους άλλους. Το χρώμα φέρνει συχνά πράγματα στην επιφάνεια που δεν περιμένεις. Το ίδιο συμβαίνει και σε μένα». Οταν τη ρωτάς τι τη διατηρεί σε ισορροπία, η απάντηση είναι άμεση: «Η ευγνωμοσύνη. Είναι ένα σημείο σταθερότητας μέσα στην καθημερινότητα». Η μεγαλύτερη αλλαγή που έχει βιώσει, όπως λέει, είναι η αποδέσμευση από την εξωτερική κρίση. «Η ελευθερία από το “τι θα πουν”. Από εκεί ξεκινά μια άλλη σχέση με τη δημιουργία». Η τέχνη για εκείνη δεν είναι μέσο φυγής. «Δεν μας απομακρύνει από την πραγματικότητα. Μας δίνει έναν τρόπο να τη δούμε διαφορετικά».

Στην πρόσφατη ατομική της έκθεση «Πύλη Χρωμάτων», που παρουσιάστηκε υπό την αιγίδα του Ομίλου για την UNESCO Τεχνών, Λόγου και Επιστημών Ελλάδος στο Knack Studio στο Γκάζι, η Μάρη Ηλιάδη άντλησε έμπνευση από τη φύση και το φως και δημιούργησε έργα που λειτουργούν ως φορείς ενέργειας και συναισθηματικής δόνησης, προσκαλώντας τον θεατή σε έναν χώρο ηρεμίας και προσωπικής σύνδεσης.

«Η τέχνη είναι μια διαδρομή. Ξεκινά από κάτι προσωπικό, αλλά ανοίγεται προς κάτι πιο καθολικό. Είναι μια πρόσκληση να περάσεις μέσα από αυτό που βλέπεις». Στο τέλος, αυτό που την ενδιαφέρει δεν είναι η εντύπωση, αλλά η επίδραση. «Θέλω ο θεατής να φεύγει με μια αίσθηση δύναμης. Να νιώθει ότι μπορεί να κάνει ένα νέο ξεκίνημα. Αν υπάρξει έστω και μια μικρή μετατόπιση, τότε η τέχνη έχει λειτουργήσει» ◆