Εθνικό Θέατρο: Οι πρώτες εντυπωσιακές εικόνες από την «Άλκηστη» που θα παρουσιάσει στην Επίδαυρο

Μια πρώτη γεύση από την «Άλκηστη» του Ευριπίδη που θα παρουσιάσει στις 17 και 18 Ιουλίου, στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Καραντζά, μάς δίνει το Εθνικό Θέατρο μέσα από ένα τρέιλερ και μια φωτογράφηση.

Η Ηρώ Μπέζου ως Άλκηστις, ο Γιάννης Νιάρρος ως Άδμητος, ο Κώστας Νικούλι ως Απόλλων, ο Αινείας Τσαμάτης ως Υπηρέτης, η Θεοδώρα Τζήμου ωε Θάνατος, ο Κωνσταντίνος Αβαρικιώτης ως Φέρης, η Δήμητρα Βλαγκοπούλου ως Υπηρέτρια και ο Γιώργος Ζυγούρης ως Ηρακλής, απαθανατίζονται με τα εντυπωσιακά κοστούμια της Ιωάννας Τσάμη μεταφέροντας την ατμόσφαιρα της παράστασης.

Η «Άλκηστις» του Ευριπίδη είναι μια σύγχρονη παραβολή με έντονο πολιτικό πρόσημο. Ένα έργο διφυές. Μια διαρκής αιώρηση ανάμεσα στη ζωή και τον θάνατο, στο παιχνίδι και τον εφιάλτη, στη συντριπτική τραγωδία και την απροσδόκητη κωμικότητα.

Ο Άδμητος θα σωθεί από τον θάνατο, μόνο εάν κάποιος άλλος δεχτεί να πεθάνει στη θέση του. Η Άλκηστις, η σύζυγός του, προσφέρει τον εαυτό της ως «αντάλλαγμα». Η θυσία της εκτυλίσσεται δημόσια, μπροστά στα μάτια των πολιτών, ως μια προδιαγεγραμμένη δολοφονία – μια πράξη που σήμερα διαβάζεται αναπόφευκτα ως γυναικοκτονία, νομιμοποιημένη από την κοινωνική και πολιτική τάξη.

Η «Άλκηστις», το ανηλεές και ειρωνικό αυτό αριστούργημα του Ευριπίδη, είναι το μοναδικό σωζόμενο έργο της αρχαίας τραγωδίας που φέρνει επί σκηνής όχι μόνο τον Θάνατο, αλλά και την Ανάσταση. Ωστόσο, το ερώτημα παραμένει ανοιχτό: τι σημαίνει επιστροφή στη ζωή, όταν η θυσία έχει ήδη συντελεστεί; Τι σηματοδοτεί η εκκωφαντική σιωπή της Άλκηστης; Και ποιο είναι το πραγματικό τίμημα της σωτηρίας;

Η «Άλκηστις» ενορχηστρώνεται από τον Δημήτρη Καραντζά ως σκηνικό πείραμα, όπου η μουσική, ο ήχος, η κίνηση και η ακροβασία του θεατρικού ύφους συμπλέκονται οργανικά, δημιουργώντας έναν κόσμο ρευστό, οριακό, διαρκώς μεταβαλλόμενο. Ο σκηνικός χώρος μετατρέπεται σε σκοτεινό πεδίο του υποσυνειδήτου —όπου τα πάντα παραπαίουν, προσπαθώντας να αποφύγουν την πτώση—, σε λαιμητόμο για την Άλκηστη και τελικά σε μουσικό όργανο πένθους.

Με μια σπουδαία ομάδα ηθοποιών και συντελεστών, η σπουδαία, άναρχη σύνθεση του αρχαίου τραγικού μετουσιώνεται σε σκηνικό επιχείρημα, που δεν αφηγείται απλώς τον μύθο, αλλά θέτει καίρια ερωτήματα για την εξουσία, το φύλο, τη θυσία και την ευθύνη της κοινωνίας απέναντι στον θάνατο της ομώνυμης –και όχι μόνο– ηρωίδας.