Σταύρος Σουντουλίδης

Ο ΠΑΟΚ και ο ΟΦΗ έγραψαν, με έναν παράξενο τρόπο, ιστορία το βράδυ της Τετάρτης. Η σέντρα έγινε στις 22:15, για πρώτη φορά στα 100 χρόνια του ΠΑΟΚ ένα εντός Ελλάδας παιχνίδι στην Τούμπα ξεκίνησε τόσο αργά, και όταν όλα τελείωσαν το ρολόι πλησίαζε τις 00:30 της Πέμπτης.

Στο ενδιάμεσο είχε πέσει το νερό της χρονιάς. Η Τούμπα μετατράπηκε σε πισίνα, το δεύτερο ημίχρονο άργησε ένα τέταρτο να ξεκινήσει και στις κερκίδες παίχτηκε ένα άλλο ματς. Οι ημίγυμνοι φανατικοί του ΠΑΟΚ στη «Θύρα 4» χόρευαν μέσα στην καταρρακτώδη βροχή, τραγουδούσαν ασταμάτητα και έδωσαν ένα πραγματικό ρεσιτάλ. Μια από εκείνες τις εικόνες που, όταν είσαι μέσα στο γήπεδο, μένουν περισσότερο από αρκετές φάσεις ενός αγώνα.

Το remake του περσινού τελικού του Κυπέλλου δεν είχε αυτή τη φορά γκολ. Είχε όμως φάσεις, δοκάρι, ακυρωμένο γκολ, επεμβάσεις και έναν Χριστογεώργο που αποφάσισε ότι η βραδιά θα ήταν δική του.

Αν έπρεπε να κερδίσει κάποιος βάσει της συνολικής εικόνας, αυτός ήταν ο ΠΑΟΚ. Δεν το λέω επειδή ο ΟΦΗ δεν στάθηκε καλά στην Τούμπα. Κάθε άλλο. Οι Κρητικοί ήξεραν τι ήθελαν να κάνουν, έμειναν οργανωμένοι και είχαν έναν εξαιρετικό τερματοφύλακα. Αλλά ο «Δικέφαλος» δημιούργησε τις περισσότερες και καθαρότερες καταστάσεις για γκολ. Και τις πέταξε στα σκουπίδια.

Αυτό αρχίζει να γίνεται θέμα.

Το 0-0 στην… πισίνα της Τούμπας βάζει από πολύ νωρίς τον ΠΑΟΚ στη στενόχωρη θέση να ψάχνει ουσιαστικά μόνο νίκες στα επόμενα τρία παιχνίδια της League Phase. Για να έχει πιθανότητες, συνεπώς και ελπίδες, να μην πάθει ό,τι πέρσι, όταν τερμάτισε έβδομος και έβαλε μόνος του τον εαυτό του στη διαδικασία ενός νοκ άουτ αγώνα μέσα στον Ιανουάριο.

Κι όλα αυτά σ’ ένα παιχνίδι που είχε πράγματα να κρατήσεις.

Ο Ογκνιεν Ούγκρεσιτς και ο Δημήτρης Μπαταούλας έκαναν το ντεμπούτο τους με την ασπρόμαυρη φανέλα. Ο πρώτος, έχοντας ελάχιστες προπονήσεις στα πόδια του, έδειξε αμέσως γιατί ο ΠΑΟΚ επένδυσε πάνω του. Ζήτησε μπάλα, πάτησε περιοχή, έφτασε κοντά στο γκολ, είχε κίνηση και μια άνεση στο παιχνίδι του που μόνο αδιάφορη δεν περνάει. Ο Μπαταούλας από την άλλη έβγαλε μια ηρεμία που δεν συναντάς εύκολα σε παιδί που κάνει τα πρώτα του βήματα σ’ αυτό το επίπεδο.

Υπήρχε και ο Σόλα Σορετίρε. Μέχρι πριν από 48 ώρες ήθελε να επιστρέψει στην Αγγλία για οικογενειακούς λόγους, η Μπλάκμπερν έβαζε στο τραπέζι 2 εκατομμύρια ευρώ συν 500.000 σε μπόνους, ο ΠΑΟΚ έλεγε «τον πιστεύουμε» και τελικά έμεινε. Κόντρα στον ΟΦΗ μπήκε αναγκαστικά μετά τον τραυματισμό του Σανταμαρία και τον είδαμε σε έναν διαφορετικό ρόλο, στον άξονα. Είχε ενέργεια, συμμετοχή, έστειλε και την μπάλα στα δίχτυα, έστω κι αν το γκολ ακυρώθηκε.

Όλα αυτά καλά. Το γκολ όμως;

Ο Αλέσιο Λίσι δεν κρύφτηκε πίσω από τη βροχή, τον βαρύ αγωνιστικό χώρο ή τις πολλές αλλαγές. «Έπρεπε να σκοράρουμε και δεν το κάναμε». Τόσο απλά. Γιατί όταν σπαταλάς τόσες ευκαιρίες, κάποια στιγμή παύει να είναι σύμπτωση και γίνεται αγωνιστικό πρόβλημα.

Και το πρόβλημα με τον φορ διορθώνεται με… την απόκτηση φορ.

Ο ΠΑΟΚ το ψάχνει. Έχει «λοκάρει» στον βασικό στόχο του, που δεν είναι κανένας από όλους όσοι έχουν γραφτεί μέχρι σήμερα σε ελληνικά και διεθνή ΜΜΕ, και προσωπικά θεωρώ ότι μαζί με έναν αμυντικό χαφ είναι οι δύο σίγουρες κινήσεις που θα γίνουν μέχρι το τέλος της μεταγραφικής περιόδου.

Ας αφήσουμε, όμως, για λίγο τα μελλούμενα.

Η απλή ποδοσφαιρική αλήθεια λέει ότι μπορείς να παίξεις επίθεση χωρίς ντε και καλά τον γομαροειδή φουνταριστό. Αν διαθέτεις κυνηγούς-σαΐνια, κίνηση, ταχύτητα και γκολ από πολλές θέσεις, μια χαρά μπορείς να επιβιώσεις. Όχι όμως για μεγάλο χρονικό διάστημα. Και σίγουρα όχι όταν ακολουθούν διαδοχικά παιχνίδια που θα απαιτήσουν αποτελεσματικότητα, με Παναθηναϊκό και Άρη να περιμένουν στη σειρά.

Ο ΠΑΟΚ είχε την Κυριακή στο Περιστέρι τον Πέλκα να μετατρέπει τις φάσεις σε γκολ και γύρισε σπίτι με τρεις βαθμούς. Τρεις ημέρες αργότερα δημιούργησε περισσότερα, δεν έβαλε κανένα και έμεινε με έναν.

Δεν χρειάζεται πιο περίπλοκη ανάλυση.

Και επειδή από την Τούμπα φύγαμε σχεδόν Πέμπτη, ο χρόνος για να διορθωθούν κάποια πράγματα είναι ακόμη λιγότερος.