Από το κοστούμι του rebranding... στο μπουφάν του «Bella Ciao»
Ο Αλέξης Τσίπρας πετάει στον κάλαθο την «περιήγηση στο Κέντρο» και κάνει στροφή στον σοσιαλισμό - Επόμενο στοίχημα, να πέσουν οι τόνοι μεταξύ ΕΛΑΣ και ΠΑΣΟΚ
Μετά το Παρίσι η Αθήνα. Μετά την πορεία στην boulevard saint-Martin, η οδός Σταδίου. Και μετά τα αντικυβερνητικά συνθήματα στην place de la République, η πλατεία Συντάγματος. Ο κ. Τσίπρας φαίνεται να έχει αποφασίσει (οριστικά;) ότι το κεντρώο κοστούμι που του είχαν ράψει οι επικοινωνιακοί του σύμβουλοι της Publicis Communications τον στενεύει. Και γι’ αυτό επιστρέφει στα ρούχα με τα οποία μεγάλωσε και ένοιωθε άνετα. Το μπλουτζίν, το μπουφάν και το πουκάμισο ή το ζιβάγκο. Επειδή όμως η ενδυμασία, η συμμετοχή σε πορείες και το ψιθύρισμα του «Bella ciao» δεν φτάνουν για να επανατοποθετήσουν τον πρώην πρωθυπουργό στην αριστερά -και το ξέρει- εφεξής οι επιθέσεις στον «αρχιερέα της διαφθοράς» Μητσοτάκη, την κυβέρνηση και γενικά στη δεξιά παράταξη θα πολλαπλασιαστούν. Και θα παροξύνονται.
Το τσιτάτο: «Τη νίκη στις εκλογές την δίνει το Κέντρο», με το οποίο του είχαν …γανώσει το κεφάλι -σύμφωνα με την έκφραση διακεκριμένου στελέχους της Αμαλίας- κάποιοι όψιμοι συνομιλητές του, πετάγεται στον κάλαθο των αχρήστων. «Η δεξαμενή του Τσίπρα ήταν και θα συνεχίσει να είναι η αριστερά» μάς λέει σταθερός και διαχρονικός συνομιλητής του Αλέξη. Και συμπληρώνει: «Από την αριστερά αντλούσε δύναμη και ψήφους. Η περιήγηση στο κέντρο έλαβε τέλος. Και όσο πλησιάζουμε προς τις κάλπες αυτό θα γίνεται εναργέστερο».
Βέβαια, αυτό μπορεί να στεναχωρήσει κάποιους νεοπροσήλυτους συνοδοιπόρους του Τσίπρα (οι οποίοι βιάστηκαν να δηλώσουν ότι είναι οπαδοί του προοδευτικού κέντρου και της μεταρρυθμιστικής σοσιαλδημοκρατίας) όμως αυτό ελάχιστα απασχολεί τον Τσίπρα. Όχι μόνον επειδή η ΕΛΑΣ είναι προσωπικό του κόμμα, αλλά επειδή μετά από 20 χρόνια στο κουρμπέτι έχει μάθει πως στην πολιτική τα προσωπικά δεν πρέπει να επηρεάζουν την κρίση των ηγετών. Και η κρίση του, η εδραία του πεποίθηση, είναι πως εφόσον συνεχίσει να πολιτεύεται ως κεντρώος πολιτικός κινδυνεύει εκτός από τον Μητσοτάκη να ηττηθεί και από τον Ανδρουλάκη.
Η επιστροφή στην Αριστερά προέκυψε ως ανάγκη πολιτικής επιβίωσης αφού σε περίπτωση που στις εκλογές η ΕΛΑΣ έλθει τρίτο κόμμα τα πράγματα θα εξελιχθούν δυσάρεστα για τον αρχηγό της. Εξάλλου, όπως θα του έλεγε και ο μέντορας του, ο αείμνηστος Αλέκος Φλαμπουράρης, (την
Πέμπτη το απόγευμα
στο Πνευματικό Κέντρο του δήμου Αθηναίων θα γίνει το ετήσιο πολιτικό του μνημόσυνο) «άμα πνίγεσαι κανεις τα πάντα για να επιζήσεις» και φυσικά με την πείρα, από τη μακρά θητεία του στην Αριστερά, ο Αλέκος, αν ζούσε, θα του έλεγε: «Αλέξη, Πρόσεχε. Όσοι σου ήταν κάποτε πιστοί ή ορκίζονται τώρα σε σένα πίστη μπορούν εύκολα να σε προδώσουν προκειμένου να επιβιώσουν οι ίδιοι πολιτικά».
Εξάλλου, όποιος δεν αποδέχεται το παρελθόν του δεν έχει μέλλον. Επιπροσθέτως, ο αστικός μύθος λέει ότι ο Τσίπρας όταν του είπαν ότι άλλαξαν πολλά από τότε που παραιτήθηκε απάντησε «οι παίχτες αλλάζουν όχι το παιχνίδι». Και το παιχνίδι παραμένει ανάμεσα στην αριστερά και τη δεξιά. Και είναι παιχνίδι δύναμης για την κατοχή του γκουβέρνου. Ακούγεται ωμό και κυνικό αλλά έτσι είναι. Η δύναμη εξαντλεί αυτούς που δεν την έχουν. Μάλιστα, η γνώμη αυτή του πρώην πρωθυπουργού ενισχύθηκε και από τα αποτελέσματα στη Σερβία, τη Βραζιλία και κυρίως τις ΗΠΑ. Ο κ. Τσίπρας παρά τα όσα υποστηρίζουν εγχώριοι αναλυτές -και επαναλαμβάνουν αγεληδόν ακροκεντρώοι και νεοφιλελεύθεροι- θεωρεί πως «το παιχνίδι παίζεται ακόμη».
Παίζεται, αρκεί στις εκλογές να μειωθεί δραματικά η αποχή. Η πολιτική αλλαγή είναι συνάρτηση της συμμετοχής. Ο στόχος τόσο της Αμαλίας όσο και της Χαριλάου Τρικούπη είναι η συμμετοχή να ξεπεράσει το 65%. Σημειώνουμε πως το 2023 η συμμετοχή ήταν 54%. Για να σηκωθούν όμως οι κεντροαριστεροί ψηφοφόροι από τον καναπέ θα πρέπει να αισθανθούν πως οι δύο αντιπολιτεύσεις -η θεσμική του ΠΑΣΟΚ και η δημοσκοπική της ΕΛΑΣ- άλλαξαν μυαλά και αντί για εχθροπάθεια οι σχέσεις τους χαρακτηρίζονται από διάθεση συνεργασίας.
Προσώρας, αυτό δεν συμβαίνει. Η αντιπαλότητα είναι μεγάλη και κάποιες φορές ακραία. Πάντως, το πιθανότερο είναι οι τόνοι της αντιπαράθεσης ανάμεσα σε ΕΛΑΣ και ΠΑΣΟΚ να πέσουν. Επειδή, όπως μάς επισημαίνουν συνεργάτες και του Τσίπρα και του Ανδρουλάκη, αν συνεχιστεί η τοξικότητα και ο διχασμός ανάμεσα τους κινδυνεύουν τα δύο μεγαλύτερα κόμματα της προοδευτικής αντιπολίτευσης να πεταχτούν στην άκρη του δρόμου. Τουλάχιστον, αυτό διδάσκει η Ιστορία. Όσοι νομίζουν ότι θα πουν αυτοί την τελευταία λέξη της ιστορίας θα διαψευστούν οικτρά.
Όσο οι Τσίπρας και Ανδρουλάκης δεν συνειδητοποιούν ότι είναι πιο δύσκολο να έχεις τα πάντα από το να μην έχεις τίποτε τόσο πιο εύκολα θα «φαγωθούν» από τον Μητσοτάκη. Για να «φάνε» αυτοί τον Μητσοτάκη -όπως θέλει, σύμφωνα με τις έρευνες, η πλειοψηφία των ψηφοφόρων-θα πρέπει να ενώσουν δυνάμεις. Αντί να αγχώνονται και να τσακώνονται για την κατάληψη της δεύτερης θέσης θα έπρεπε να αναζητήσουν τους κοινούς τόπους -προγραμματικούς και πολιτικούς- ώστε να μετατρέψουν την κοινωνική δυσαρέσκεια σε κοινοβουλευτική και κυβερνητική πλειοψηφία. Σημειώνουμε πως Δραγασάκης, Χαρίτσης, Καστανίδης, Τσιόκας, Βούτσης, Κατσέλη και αρκετοί άλλοι προσπαθούν να γίνουν «γεφυροποιοί» ανάμεσα στα κόμματα της προοδευτικής αντιπολίτευσης.
Επειδή όμως ούτε ο ένας (Τσίπρας) ούτε ο άλλος (Ανδρουλάκης) είναι διατεθειμένοι να βάλουν τις προσωπικές του φιλοδοξίες στο ντουλάπι η διαφορά από την προπορευόμενη ΝΔ δεν θα μειώνεται ή δεν θα μειώνεται τόσο ώστε να απειληθεί η δεξιά κυριαρχία στο εκλογικό σώμα. Όμως η συμπεριφορά αυτή έχει μια δυσάρεστη παρενέργεια και για τις ηγεσίες των δύο μεγαλύτερων κομμάτων της αντιπολίτευσης: Μεγαλώνει η κρίση εμπιστοσύνης των πολιτών για την πολιτική και τους πολιτικούς με αποτέλεσμα ΕΛΑΣ και ΠΑΣΟΚ να έχουν δημοσκοπικά «ταβανιάσει». Σύμφωνα με κάποιες μετρήσεις στην πρόθεση ψήφου, όχι στις αναγωγές, το κόμμα του κ. Τσίπρα δεν μπορεί να να ξεπεράσει το 15%, αλλά ούτε και το ΠΑΣΟΚ δείχνει ικανό να υπερβεί το 13% και με τη ΝΔ να «γλείφει» το 25%, το ποσοστό που έθεσε ως όριο για την παραμονή του στην αρχηγία του κόμματος, αλλά και τη Βουλή ο Κυριάκος Μητσοτάκης.
Σε αυτό οπωσδήποτε συνηγορεί και το γεγονός ότι ΣΥΡΙΖΑ και Νέα Αριστερά αρνούνται να πεθάνουν -μάλιστα στο παρασκήνιο συνεχίζονται οι συζητήσεις για κοινό ψηφοδέλτιο χωρίς κατάργηση των κομμάτων- , ενώ σφυγμό εκτός από τη Ζωή Κωνσταντοπούλου φαίνεται να έχει και ο Γιάνης Βαρουφάκης που μπαινοβγαίνει στο όριο του 3%. Από δεξιά ψαλιδίζουν το ποσοστό της ΝΔ τα κόμματα του Βελόπουλου, του Νατσιού, της Λατινοπούλου και της Καρυστιανού ενώ ακόμη δεν μπορεί να υπολογιστεί η έκταση της εκλογικής ζημίας που θα υποστεί ο Κυριάκος Μητσοτάκης όταν στον στίβο μπει και ο Αντώνης Σαμαράς με τον Πατριωτικό Λαϊκό Συναγερμό του.
Το τσιτάτο: «Τη νίκη στις εκλογές την δίνει το Κέντρο», με το οποίο του είχαν …γανώσει το κεφάλι -σύμφωνα με την έκφραση διακεκριμένου στελέχους της Αμαλίας- κάποιοι όψιμοι συνομιλητές του, πετάγεται στον κάλαθο των αχρήστων. «Η δεξαμενή του Τσίπρα ήταν και θα συνεχίσει να είναι η αριστερά» μάς λέει σταθερός και διαχρονικός συνομιλητής του Αλέξη. Και συμπληρώνει: «Από την αριστερά αντλούσε δύναμη και ψήφους. Η περιήγηση στο κέντρο έλαβε τέλος. Και όσο πλησιάζουμε προς τις κάλπες αυτό θα γίνεται εναργέστερο».
Βέβαια, αυτό μπορεί να στεναχωρήσει κάποιους νεοπροσήλυτους συνοδοιπόρους του Τσίπρα (οι οποίοι βιάστηκαν να δηλώσουν ότι είναι οπαδοί του προοδευτικού κέντρου και της μεταρρυθμιστικής σοσιαλδημοκρατίας) όμως αυτό ελάχιστα απασχολεί τον Τσίπρα. Όχι μόνον επειδή η ΕΛΑΣ είναι προσωπικό του κόμμα, αλλά επειδή μετά από 20 χρόνια στο κουρμπέτι έχει μάθει πως στην πολιτική τα προσωπικά δεν πρέπει να επηρεάζουν την κρίση των ηγετών. Και η κρίση του, η εδραία του πεποίθηση, είναι πως εφόσον συνεχίσει να πολιτεύεται ως κεντρώος πολιτικός κινδυνεύει εκτός από τον Μητσοτάκη να ηττηθεί και από τον Ανδρουλάκη.
Η επιστροφή στην Αριστερά προέκυψε ως ανάγκη πολιτικής επιβίωσης αφού σε περίπτωση που στις εκλογές η ΕΛΑΣ έλθει τρίτο κόμμα τα πράγματα θα εξελιχθούν δυσάρεστα για τον αρχηγό της. Εξάλλου, όπως θα του έλεγε και ο μέντορας του, ο αείμνηστος Αλέκος Φλαμπουράρης, (την
Πέμπτη το απόγευμα
στο Πνευματικό Κέντρο του δήμου Αθηναίων θα γίνει το ετήσιο πολιτικό του μνημόσυνο) «άμα πνίγεσαι κανεις τα πάντα για να επιζήσεις» και φυσικά με την πείρα, από τη μακρά θητεία του στην Αριστερά, ο Αλέκος, αν ζούσε, θα του έλεγε: «Αλέξη, Πρόσεχε. Όσοι σου ήταν κάποτε πιστοί ή ορκίζονται τώρα σε σένα πίστη μπορούν εύκολα να σε προδώσουν προκειμένου να επιβιώσουν οι ίδιοι πολιτικά».
Εξάλλου, όποιος δεν αποδέχεται το παρελθόν του δεν έχει μέλλον. Επιπροσθέτως, ο αστικός μύθος λέει ότι ο Τσίπρας όταν του είπαν ότι άλλαξαν πολλά από τότε που παραιτήθηκε απάντησε «οι παίχτες αλλάζουν όχι το παιχνίδι». Και το παιχνίδι παραμένει ανάμεσα στην αριστερά και τη δεξιά. Και είναι παιχνίδι δύναμης για την κατοχή του γκουβέρνου. Ακούγεται ωμό και κυνικό αλλά έτσι είναι. Η δύναμη εξαντλεί αυτούς που δεν την έχουν. Μάλιστα, η γνώμη αυτή του πρώην πρωθυπουργού ενισχύθηκε και από τα αποτελέσματα στη Σερβία, τη Βραζιλία και κυρίως τις ΗΠΑ. Ο κ. Τσίπρας παρά τα όσα υποστηρίζουν εγχώριοι αναλυτές -και επαναλαμβάνουν αγεληδόν ακροκεντρώοι και νεοφιλελεύθεροι- θεωρεί πως «το παιχνίδι παίζεται ακόμη».
Παίζεται, αρκεί στις εκλογές να μειωθεί δραματικά η αποχή. Η πολιτική αλλαγή είναι συνάρτηση της συμμετοχής. Ο στόχος τόσο της Αμαλίας όσο και της Χαριλάου Τρικούπη είναι η συμμετοχή να ξεπεράσει το 65%. Σημειώνουμε πως το 2023 η συμμετοχή ήταν 54%. Για να σηκωθούν όμως οι κεντροαριστεροί ψηφοφόροι από τον καναπέ θα πρέπει να αισθανθούν πως οι δύο αντιπολιτεύσεις -η θεσμική του ΠΑΣΟΚ και η δημοσκοπική της ΕΛΑΣ- άλλαξαν μυαλά και αντί για εχθροπάθεια οι σχέσεις τους χαρακτηρίζονται από διάθεση συνεργασίας.
Προσώρας, αυτό δεν συμβαίνει. Η αντιπαλότητα είναι μεγάλη και κάποιες φορές ακραία. Πάντως, το πιθανότερο είναι οι τόνοι της αντιπαράθεσης ανάμεσα σε ΕΛΑΣ και ΠΑΣΟΚ να πέσουν. Επειδή, όπως μάς επισημαίνουν συνεργάτες και του Τσίπρα και του Ανδρουλάκη, αν συνεχιστεί η τοξικότητα και ο διχασμός ανάμεσα τους κινδυνεύουν τα δύο μεγαλύτερα κόμματα της προοδευτικής αντιπολίτευσης να πεταχτούν στην άκρη του δρόμου. Τουλάχιστον, αυτό διδάσκει η Ιστορία. Όσοι νομίζουν ότι θα πουν αυτοί την τελευταία λέξη της ιστορίας θα διαψευστούν οικτρά.
Όσο οι Τσίπρας και Ανδρουλάκης δεν συνειδητοποιούν ότι είναι πιο δύσκολο να έχεις τα πάντα από το να μην έχεις τίποτε τόσο πιο εύκολα θα «φαγωθούν» από τον Μητσοτάκη. Για να «φάνε» αυτοί τον Μητσοτάκη -όπως θέλει, σύμφωνα με τις έρευνες, η πλειοψηφία των ψηφοφόρων-θα πρέπει να ενώσουν δυνάμεις. Αντί να αγχώνονται και να τσακώνονται για την κατάληψη της δεύτερης θέσης θα έπρεπε να αναζητήσουν τους κοινούς τόπους -προγραμματικούς και πολιτικούς- ώστε να μετατρέψουν την κοινωνική δυσαρέσκεια σε κοινοβουλευτική και κυβερνητική πλειοψηφία. Σημειώνουμε πως Δραγασάκης, Χαρίτσης, Καστανίδης, Τσιόκας, Βούτσης, Κατσέλη και αρκετοί άλλοι προσπαθούν να γίνουν «γεφυροποιοί» ανάμεσα στα κόμματα της προοδευτικής αντιπολίτευσης.
Επειδή όμως ούτε ο ένας (Τσίπρας) ούτε ο άλλος (Ανδρουλάκης) είναι διατεθειμένοι να βάλουν τις προσωπικές του φιλοδοξίες στο ντουλάπι η διαφορά από την προπορευόμενη ΝΔ δεν θα μειώνεται ή δεν θα μειώνεται τόσο ώστε να απειληθεί η δεξιά κυριαρχία στο εκλογικό σώμα. Όμως η συμπεριφορά αυτή έχει μια δυσάρεστη παρενέργεια και για τις ηγεσίες των δύο μεγαλύτερων κομμάτων της αντιπολίτευσης: Μεγαλώνει η κρίση εμπιστοσύνης των πολιτών για την πολιτική και τους πολιτικούς με αποτέλεσμα ΕΛΑΣ και ΠΑΣΟΚ να έχουν δημοσκοπικά «ταβανιάσει». Σύμφωνα με κάποιες μετρήσεις στην πρόθεση ψήφου, όχι στις αναγωγές, το κόμμα του κ. Τσίπρα δεν μπορεί να να ξεπεράσει το 15%, αλλά ούτε και το ΠΑΣΟΚ δείχνει ικανό να υπερβεί το 13% και με τη ΝΔ να «γλείφει» το 25%, το ποσοστό που έθεσε ως όριο για την παραμονή του στην αρχηγία του κόμματος, αλλά και τη Βουλή ο Κυριάκος Μητσοτάκης.
Σε αυτό οπωσδήποτε συνηγορεί και το γεγονός ότι ΣΥΡΙΖΑ και Νέα Αριστερά αρνούνται να πεθάνουν -μάλιστα στο παρασκήνιο συνεχίζονται οι συζητήσεις για κοινό ψηφοδέλτιο χωρίς κατάργηση των κομμάτων- , ενώ σφυγμό εκτός από τη Ζωή Κωνσταντοπούλου φαίνεται να έχει και ο Γιάνης Βαρουφάκης που μπαινοβγαίνει στο όριο του 3%. Από δεξιά ψαλιδίζουν το ποσοστό της ΝΔ τα κόμματα του Βελόπουλου, του Νατσιού, της Λατινοπούλου και της Καρυστιανού ενώ ακόμη δεν μπορεί να υπολογιστεί η έκταση της εκλογικής ζημίας που θα υποστεί ο Κυριάκος Μητσοτάκης όταν στον στίβο μπει και ο Αντώνης Σαμαράς με τον Πατριωτικό Λαϊκό Συναγερμό του.
Πάντως, οι χαμηλές δημοσκοπικές πτήσεις όλων των κομμάτων εκτιμάται πως είναι και ο βασικός λόγος που η πολιτική ζωή γυρίζει στο μακρινό παρελθόν. Με ειδικά δικαστήρια για την εκτεταμένη διαφθορά απειλεί τον πρωθυπουργό ο Τσίπρας. «Πες μας ποιους κάλυψες το 2019 με τους ποινικούς κώδικες» απαντά ο Μητσοτάκης. Και από κοντά ο Γεωργιάδης να κατηγορεί τον πρώην πρωθυπουργό για χρηματισμό από τον Μαδούρο! Ακόμη και το «βρώμικο ‘89»θυμήθηκε ο Αλέξης Τσίπρας για να υπερασπιστεί τον εαυτό του. «Ξέχασε όμως», λένε από τη Χαριλάου Τρικούπη, «πως ήταν ο Συνασπισμός των Φλωράκη και Κύρκου -ο πρόγονος του ΣΥΡΙΖΑ- που πρωταγωνίστησε μαζί με την Δεξιά του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη για να βάλουν φυλακή τον Ανδρέα Παπανδρέου και να τελειώσουν με το ΠΑΣΟΚ».
Στο μεταξύ τα λαϊκά νοικοκυριά, οι μικρομεσαίοι επιχειρηματίες, η νεολαία, η κοινωνική πλειοψηφία ενώ αναζητούν, από τα κόμματα, απαντήσεις για την επίλυση των προβλημάτων τους, αυτό που εισπράττουν είναι από μεν την Κεντροαριστερά ερωτήσεις για το ποιόν και τις προθέσεις του «διεφθαρμένου» Μητσοτάκη και των επιτελών του και από την Κεντροδεξιά ερωτήσεις ως προς την ικανότητα του Τσίπρα και του Ανδρουλάκη να διαχειριστούν με επάρκεια τις κρατικές υποθέσεις στους ταραγμένους καιρούς που ζούμε. Μέχρι τώρα οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι νικητής από τη λασπομαχία είναι ο Μητσοτάκης. Κάτι μάλλον αναμενόμενο αφού ο φόβος είθισται να νικά την εμπιστοσύνη.
Βέβαια, ουδείς μπορεί να προβλέψει το αύριο. Ο χρόνος μέχρι να στηθούν οι κάλπες είναι μακρύς, ενώ αποκαλύπτονται συνεχώς και «αμαρτίες» υπουργών και συνεργατών του πρωθυπουργού με τελευταίο παράδειγμα τον υφυπουργό Ανάπτυξης Λάζαρο Τσαβδαρίδη. Η αντιπολίτευση με αφορμή τον Τσαβδαρίδη έχει κάνει σημαία της τον αριθμό των υπουργών και υφυπουργών που απομακρύνθηκαν λόγω σκανδαλώδους συμπεριφοράς. Ξεκινούν από 16 και ξεπερνούν τους 20 αν συμπεριλάβουμε και κρατικούς αξιωματούχους και πρώην βουλευτές. Δεν είναι και μικρός ο αριθμός. Σε κάθε περίπτωση το πιθανότερο είναι στην πορεία προς τις κάλπες η πόλωση και η τοξικότητα της πολιτικής αντιπαράθεσης θα οξυνθεί. Ήδη τα κομματικά επιτελεία της ΕΛΑΣ και του ΠΑΣΟΚ ψάχνουν να βρουν και νέες υποθέσεις κακοδιαχείρισης και προκλητικής συμπεριφοράς κυβερνητικών και κρατικών στελεχών προκειμένου να δυσκολέψουν έτι περαιτέρω την θέση του πρωθυπουργού και της κυβέρνησής του.
Χθες, στην πορεία προς την αμερικανική πρεσβεία, επικεφαλής του μπλοκ της ΕΛΑΣ ήταν ο Αλέξης Τσίπρας. Ο πρώην πρωθυπουργός μετείχε της πορείας, αλλά το στεφάνι στο χώρο του Πολυτεχνείου το κατέθεσε ο γραμματέας του κόμματος Μίλτος Χατζηγιαννάκης προφανώς γιατί φοβήθηκαν ότι θα μπορούσαν να υπάρξουν αποδοκιμασίες από ομάδες αριστεριστών. Απλώς, για την ιστορία να σημειώσουμε πως κάποιος χωρατατζής συνεργάτης του Τσίπρα μάς έλεγε: «Τον Αλέξη μπορείς εφεξής να τον αποκαλείς και χιλίαρχο αφού το Οργανωτικό Γραφείο τον είχε διαβεβαιώσει πως το μπλοκ της ΕΛΑΣ στην πορεία (του οποίου ο ίδιος ήταν στην πρώτη γραμμή), θα είχε σίγουρα χίλια άτομα».
Και χιλίαρχος λοιπόν ο Τσίπρας. Με αυτή τη λογική το μεθεπόμενο Σαββατοκύριακο (28-29 Νοεμβρίου) μπορεί να ανακηρυχθεί και …εθνάρχης αφού θα συνέλθει το Εθνικό Συμβούλιο του κόμματος για να επικυρωθούν αφενός η στρατηγική για τις εκλογές και αφετέρου οι πρώτες βουλευτικές υποψηφιότητες, αλλά και για να συμφωνηθούν οι προπαρασκευαστικές ενέργειες για το πρώτο συνέδριο της ΕΛΑΣ στις αρχές του 2027, που μεταξύ των άλλων θα αποκηρύξει τον κεντρώο δρόμο προς τον δημοκρατικό καπιταλισμό και θα υιοθετήσει την αριστερή στροφή για σοσιαλισμό με δημοκρατία και ελευθερία.
Μέχρι τότε ο Τσίπρας και οι συνεργάτες του θεωρούν πως θα έχουν «κλειδώσει» τη δεύτερη θέση. Παρότι αρκετοί από τους δημοσκόπους διατηρούν επιφυλάξεις για το «αργυρό μετάλλιο» -καθώς το ΠΑΣΟΚ δείχνει, έστω και ασθμαίνοντας, να μειώνει τη διαφορά- στην Αμαλίας είναι αισιόδοξοι ότι ο Τσίπρας θα έχει καλύτερο φίνις από τον Ανδρουλάκη. Μάλιστα επικαλούνται κάποιο εύρημα μιας εταιρείας, όχι πάντως από τις γνωστές, που εμφανίζει το ΠΑΣΟΚ από το 9,8% με αρχηγό τον Ανδρουλάκη να εκτινάσσεται στο 18,5% με άλλον επικεφαλής ενώ η ΕΛΑΣ χωρίς τον Τσίπρα από το 17,2% πέφτει το 5,7%. Ενδεχομένως το 18,5% του ΠΑΣΟΚ με άλλον αρχηγό μπορεί να μην αφίσταται της αληθείας. Το ερώτημα είναι που βρίσκει η ΕΛΑΣ το 5,7% χωρίς τον Τσίπρα όταν είναι γνωστό τοις πάσι ότι η ΕΛΑΣ είναι «μονοπρόσωπη εταιρεία» με μοναδικό εταίρο τον Τσίπρα και χωρίς αυτόν θα την περνούσαν ο ΣΥΡΙΖΑ και η Νέα Αριστερά, που έχουν συλλογική δομή, ιστορικά στελέχη και πολύχρονη διαδρομή στο χώρο της Αριστεράς.
Η αισιοδοξία των συνεργατών του Τσίπρα για το «κλείδωμα» της δεύτερης θέσης εδράζεται και στην δραστηριότητα που επιδεικνύει επ’ εσχάτης ο Ευάγγελος Βενιζέλος. Υποστηρίζουν πως τα καλά λόγια του Βενιζέλου για τον Μητσοτάκη και την εξωτερική του πολιτική έρχονται σε πλήρη αντίθεση με τη σκληρή κριτική που ασκούν ο Ανδρουλάκης και οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ. Θεωρούν πως η αιφνίδια δραστηριότητα Βενιζέλου, έστω κι αν πρωτίστως εξυπηρετεί την προσωπική στρατηγική του πρώην αντιπροέδρου της κυβέρνησης Σαμαρά, να ηγηθεί δηλαδή αυτός κάποιας κυβέρνησης ειδικού σκοπού, πλήττει καίρια το ΠΑΣΟΚ αφού οι κεντρώοι, οι ακροκεντρώοι και εν γένει οι κεντρογενείς ψηφοφόροι παίρνουν το σήμα για κυβερνητική συνεργασία με τη ΝΔ. Η συνεδριακή απόφαση που απορρίπτει οποιαδήποτε μορφή κυβερνητικής συμμαχίας με την Δεξιά, εκ των πραγμάτων αμφισβητείται. «Αν μάλιστα δίπλα στον Βενιζέλο βάλουμε», λένε, «και την Άννα Διαμαντοπούλου, που επίσης δεν είναι a priori απορριπτική της συνεργασίας με τη ΝΔ τότε το ΠΑΣΟΚ με επικεφαλής τον Ανδρουλάκη δύσκολα θα ξεπεράσει το 13-14%». Πάντως, όσο η αντιπαράθεση ανάμεσα στην ΕΛΑΣ και το ΠΑΣΟΚ είναι για τη δεύτερη θέση τόσο πιο εύκολο θα είναι για τον Μητσοτάκη να ξεπεράσει το όριο που έθεσε (25%) για να παραμείνει στην ηγεσία της ΝΔ και να μετέχει από θέση ισχύος την επομένη των εκλογών τόσο στο στο κυβερνητικό παιχνίδι όσο και στην διαμόρφωση ευρύτερα του πολιτικού, οικονομικού και θεσμικού τοπίου της χώρας …
Στο μεταξύ τα λαϊκά νοικοκυριά, οι μικρομεσαίοι επιχειρηματίες, η νεολαία, η κοινωνική πλειοψηφία ενώ αναζητούν, από τα κόμματα, απαντήσεις για την επίλυση των προβλημάτων τους, αυτό που εισπράττουν είναι από μεν την Κεντροαριστερά ερωτήσεις για το ποιόν και τις προθέσεις του «διεφθαρμένου» Μητσοτάκη και των επιτελών του και από την Κεντροδεξιά ερωτήσεις ως προς την ικανότητα του Τσίπρα και του Ανδρουλάκη να διαχειριστούν με επάρκεια τις κρατικές υποθέσεις στους ταραγμένους καιρούς που ζούμε. Μέχρι τώρα οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι νικητής από τη λασπομαχία είναι ο Μητσοτάκης. Κάτι μάλλον αναμενόμενο αφού ο φόβος είθισται να νικά την εμπιστοσύνη.
Βέβαια, ουδείς μπορεί να προβλέψει το αύριο. Ο χρόνος μέχρι να στηθούν οι κάλπες είναι μακρύς, ενώ αποκαλύπτονται συνεχώς και «αμαρτίες» υπουργών και συνεργατών του πρωθυπουργού με τελευταίο παράδειγμα τον υφυπουργό Ανάπτυξης Λάζαρο Τσαβδαρίδη. Η αντιπολίτευση με αφορμή τον Τσαβδαρίδη έχει κάνει σημαία της τον αριθμό των υπουργών και υφυπουργών που απομακρύνθηκαν λόγω σκανδαλώδους συμπεριφοράς. Ξεκινούν από 16 και ξεπερνούν τους 20 αν συμπεριλάβουμε και κρατικούς αξιωματούχους και πρώην βουλευτές. Δεν είναι και μικρός ο αριθμός. Σε κάθε περίπτωση το πιθανότερο είναι στην πορεία προς τις κάλπες η πόλωση και η τοξικότητα της πολιτικής αντιπαράθεσης θα οξυνθεί. Ήδη τα κομματικά επιτελεία της ΕΛΑΣ και του ΠΑΣΟΚ ψάχνουν να βρουν και νέες υποθέσεις κακοδιαχείρισης και προκλητικής συμπεριφοράς κυβερνητικών και κρατικών στελεχών προκειμένου να δυσκολέψουν έτι περαιτέρω την θέση του πρωθυπουργού και της κυβέρνησής του.
Χθες, στην πορεία προς την αμερικανική πρεσβεία, επικεφαλής του μπλοκ της ΕΛΑΣ ήταν ο Αλέξης Τσίπρας. Ο πρώην πρωθυπουργός μετείχε της πορείας, αλλά το στεφάνι στο χώρο του Πολυτεχνείου το κατέθεσε ο γραμματέας του κόμματος Μίλτος Χατζηγιαννάκης προφανώς γιατί φοβήθηκαν ότι θα μπορούσαν να υπάρξουν αποδοκιμασίες από ομάδες αριστεριστών. Απλώς, για την ιστορία να σημειώσουμε πως κάποιος χωρατατζής συνεργάτης του Τσίπρα μάς έλεγε: «Τον Αλέξη μπορείς εφεξής να τον αποκαλείς και χιλίαρχο αφού το Οργανωτικό Γραφείο τον είχε διαβεβαιώσει πως το μπλοκ της ΕΛΑΣ στην πορεία (του οποίου ο ίδιος ήταν στην πρώτη γραμμή), θα είχε σίγουρα χίλια άτομα».
Και χιλίαρχος λοιπόν ο Τσίπρας. Με αυτή τη λογική το μεθεπόμενο Σαββατοκύριακο (28-29 Νοεμβρίου) μπορεί να ανακηρυχθεί και …εθνάρχης αφού θα συνέλθει το Εθνικό Συμβούλιο του κόμματος για να επικυρωθούν αφενός η στρατηγική για τις εκλογές και αφετέρου οι πρώτες βουλευτικές υποψηφιότητες, αλλά και για να συμφωνηθούν οι προπαρασκευαστικές ενέργειες για το πρώτο συνέδριο της ΕΛΑΣ στις αρχές του 2027, που μεταξύ των άλλων θα αποκηρύξει τον κεντρώο δρόμο προς τον δημοκρατικό καπιταλισμό και θα υιοθετήσει την αριστερή στροφή για σοσιαλισμό με δημοκρατία και ελευθερία.
Μέχρι τότε ο Τσίπρας και οι συνεργάτες του θεωρούν πως θα έχουν «κλειδώσει» τη δεύτερη θέση. Παρότι αρκετοί από τους δημοσκόπους διατηρούν επιφυλάξεις για το «αργυρό μετάλλιο» -καθώς το ΠΑΣΟΚ δείχνει, έστω και ασθμαίνοντας, να μειώνει τη διαφορά- στην Αμαλίας είναι αισιόδοξοι ότι ο Τσίπρας θα έχει καλύτερο φίνις από τον Ανδρουλάκη. Μάλιστα επικαλούνται κάποιο εύρημα μιας εταιρείας, όχι πάντως από τις γνωστές, που εμφανίζει το ΠΑΣΟΚ από το 9,8% με αρχηγό τον Ανδρουλάκη να εκτινάσσεται στο 18,5% με άλλον επικεφαλής ενώ η ΕΛΑΣ χωρίς τον Τσίπρα από το 17,2% πέφτει το 5,7%. Ενδεχομένως το 18,5% του ΠΑΣΟΚ με άλλον αρχηγό μπορεί να μην αφίσταται της αληθείας. Το ερώτημα είναι που βρίσκει η ΕΛΑΣ το 5,7% χωρίς τον Τσίπρα όταν είναι γνωστό τοις πάσι ότι η ΕΛΑΣ είναι «μονοπρόσωπη εταιρεία» με μοναδικό εταίρο τον Τσίπρα και χωρίς αυτόν θα την περνούσαν ο ΣΥΡΙΖΑ και η Νέα Αριστερά, που έχουν συλλογική δομή, ιστορικά στελέχη και πολύχρονη διαδρομή στο χώρο της Αριστεράς.
Η αισιοδοξία των συνεργατών του Τσίπρα για το «κλείδωμα» της δεύτερης θέσης εδράζεται και στην δραστηριότητα που επιδεικνύει επ’ εσχάτης ο Ευάγγελος Βενιζέλος. Υποστηρίζουν πως τα καλά λόγια του Βενιζέλου για τον Μητσοτάκη και την εξωτερική του πολιτική έρχονται σε πλήρη αντίθεση με τη σκληρή κριτική που ασκούν ο Ανδρουλάκης και οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ. Θεωρούν πως η αιφνίδια δραστηριότητα Βενιζέλου, έστω κι αν πρωτίστως εξυπηρετεί την προσωπική στρατηγική του πρώην αντιπροέδρου της κυβέρνησης Σαμαρά, να ηγηθεί δηλαδή αυτός κάποιας κυβέρνησης ειδικού σκοπού, πλήττει καίρια το ΠΑΣΟΚ αφού οι κεντρώοι, οι ακροκεντρώοι και εν γένει οι κεντρογενείς ψηφοφόροι παίρνουν το σήμα για κυβερνητική συνεργασία με τη ΝΔ. Η συνεδριακή απόφαση που απορρίπτει οποιαδήποτε μορφή κυβερνητικής συμμαχίας με την Δεξιά, εκ των πραγμάτων αμφισβητείται. «Αν μάλιστα δίπλα στον Βενιζέλο βάλουμε», λένε, «και την Άννα Διαμαντοπούλου, που επίσης δεν είναι a priori απορριπτική της συνεργασίας με τη ΝΔ τότε το ΠΑΣΟΚ με επικεφαλής τον Ανδρουλάκη δύσκολα θα ξεπεράσει το 13-14%». Πάντως, όσο η αντιπαράθεση ανάμεσα στην ΕΛΑΣ και το ΠΑΣΟΚ είναι για τη δεύτερη θέση τόσο πιο εύκολο θα είναι για τον Μητσοτάκη να ξεπεράσει το όριο που έθεσε (25%) για να παραμείνει στην ηγεσία της ΝΔ και να μετέχει από θέση ισχύος την επομένη των εκλογών τόσο στο στο κυβερνητικό παιχνίδι όσο και στην διαμόρφωση ευρύτερα του πολιτικού, οικονομικού και θεσμικού τοπίου της χώρας …
Ακολουθήστε το protothema.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν, στο Protothema.gr
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν, στο Protothema.gr
ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ
Ειδήσεις
Δημοφιλή
Σχολιασμένα