Γιώργος Δ. Ανδρέου

Με άρωμα Αμερικάνικης επικοινωνιακής γκλαμουριάς. Τα σχόλια, των κατ’ εξοχήν αρμόδιων αθλητικογράφων – αυτοαποκαλούνται αυτάρεσκα δημοσιογράφοι - για την ποδοσφαιρική ποιότητα και τις επιδόσεις ομάδων, παικτών και προπονητών, θα δίνουν και θα παίρνουν για πολύ καιρό.

Το εδώ ζητούμενο είναι τι έμεινε εν τέλει στο μέσο θεατή - στη μαζικότερη συνομοταξία στην οποία συγκαταλέγεται και ο γράφων , που απολαμβάνει να παρακολουθεί τους ποδοσφαιρικούς αγώνες χωρίς ειδικές γνώσεις για το άθλημα, την ιστορία και την εξέλιξή του. Οι γλυκές και πικρές επιγεύσεις από εικόνες, επιδόσεις και κυρίως συμπεριφορές.

( Η παρουσία, για πολιτική εκμετάλλευση και η εν γένει συμπεριφορά του Τραμπ κατά την απονομή, συγκαταλέγεται στις πικρές επιγεύσεις της διοργάνωσης).

Κατά τα λοιπά έμειναν:

-- Η γλυκιά αίσθηση πως κέρδισε το έπαθλο η καλύτερη, η πιο οργανωμένη και συγκροτημένη Ομάδα, με την κυριολεκτική έννοια της λέξης (παράδειγμα γενικότερης – και πολιτικής - εφαρμογής: κερδίζουν συνήθως οι οργανωμένες ομάδες) .

-- Η κατάρριψη του μύθου της ποιοτικής ανωτερότητας του Νοτιοαμερικάνικου ποδοσφαίρου και η ανάδειξη στο παγκόσμιο στερέωμα ανερχόμενων ποδοσφαιρικών δυνάμεων, κυρίως από Αφρικανικές χώρες.

-- Η επιβεβαίωση της «ανωτερότητας» των εθνικών συγκροτημάτων των Ευρωπαϊκών χωρών, λόγω του ανταγωνιστικού επιπέδου των εθνικών πρωταθλημάτων – η απουσία της Ιταλίας και ο πρώιμος αποκλεισμός της Γερμανία και της Ολλανδίας δεν την αναιρούν. Στην ανωτερότητα αυτή οφείλεται και η ανάδειξη των εθνικών συγκροτημάτων των χωρών της Αφρικής και της Νότιας Αμερικής, οι περισσότεροι ποδοσφαιριστές των οποίων στελεχώνουν Ευρωπαϊκές ομάδες.

-- Το τέλος της διαδρομής των μεγάλων ποδοσφαιριστών της προηγούμενης γενιάς – Μέσι, Ρονάλντο- και η ανάδειξη των πρωταγωνιστών της τρέχουσας γενιάς – Ρόντρυ, Εμπαπέ, Χάλαντ, Ολίσε, Γιαμάλ, Κέην, Μπελλιγκαμ κλπ. Επιβεβαίωση του προαιώνιου κανόνα: ουδείς αναντικατάστατος. Η ποδοσφαιρική παραγωγή υψηλής ποιότητας δεν τελείωσε με τον Πελέ, το Μαραντόνα, τον Κρόϊφ.

-- Η αποκαθήλωση και η ανάδειξη προπονητών με εμφανή και στον ανίδεο θεατή, λάθη, θετικές και αρνητικές παρεμβάσεις που επηρέασαν καθοριστικά τα αποτελέσματα, είτε οργανωτικά με το στήσιμο των ομάδων, είτε στη εξέλιξη των αγώνων. Φάνηκε και δια γυμνού οφθαλμού πως είτε κάποιοι έχουν μείνει πίσω – ώρα να συνταξιοδοτηθούν - είτε ανέδειξαν την προφανή ανεπάρκειά τους για το επίπεδο αυτό. Ο προπονητής της Αργεντινής Σκαλόνι είναι μια κατηγορία μόνος του.

-- Αναδείχθηκε το αλήτικο, βρώμικο και ανήθικο ποδόσφαιρο πολλών Νοτιοαμερικανικών Ομάδων - Αργεντινή, Ουρουγουάη, Παραγουάη.

-- Η εικόνα, ειδικά, των ποδοσφαιριστών του Εθνικού συγκροτήματος της Αργεντινής κατά τη διάρκεια και μετά το τέλος του τελικού με την Ισπανία, θα αφήνει για πολλά χρόνια πικρή επίγευση απογοήτευσης ακόμα και σε όσους υποστήριζαν την συγκεκριμένη ομάδα - κυρίως λόγω Μέσι. Όχι μόνο για την αναμενόμενη αθλιότητα της συμπεριφοράς πολλών γνωστών τραμπούκων του αθλήματος, αλλά κυρίως για την έμμεση επιδοκιμασία της από τον προπονητή Σκαλόνι – προφανώς το βρώμικο παίξιμο που συνεχίστηκε και εντάθηκε στο δεύτερο ημίχρονο και την παράταση περιλαμβανόταν στις οδηγίες του για τον αγώνα.

Κυρίως όμως πικρή επίγευση άφησε η συμπεριφορά του Μέσι, που απέδειξε πως υπήρξε μεν παγκόσμια ηγετική, ιδιοφυής ποδοσφαιρική φυσιογνωμία, χωρίς όμως την αντίστοιχη ατομική συγκρότηση, ηθικό ανάστημα και προσωπικότητα. Ο Μέσι, που δεν αποδοκίμασε τα έκτροπα, που δικαιολόγησε διαμαρτυρόμενος τον αλητήριο συμπαίκτη του που αποβλήθηκε για την σχεδόν δολοφονική επίθεση στον αντίπαλο ποδοσφαιριστή, που δεν πήγε να συγχαρεί τους νικητές – σε αντίθεση με τους Ισπανούς αντιπάλους του που έσπευσαν να του υποβάλουν τα σέβη τους στο ποδοσφαιρικό του μεγαλείο - που γύρισε την πλάτη στην απονομή, αποδείχθηκε εν τέλει «μικρός».

Άλλο η ποδοσφαιρική ιδιοφυία και κάθε ιδιοφυία και άλλο το ήθος, το μεγαλείο ψυχής, η κοινωνική μεγαθυμία. Οι οπουδήποτε και σε οτιδήποτε διαπρεπείς και προβεβλημένες προσωπικότητες, αποτελούν παραδείγματα για τις κοινωνίες και ειδικά στον αθλητισμό, παραδείγματα για τους νέους. Οφείλουν συνεπώς να παραδίδουν, με την εν γένει συμπεριφορά τους, μαθήματα όχι μόνο αθλητικής ικανότητας, αλλά και ήθους και κοινωνικής ευπρέπειας. Αυτό έχουν μεγαλύτερη ανάγκη οι κοινωνίες.

Για τη μάζα των μη φανατικών ποδοσφαιρόφιλων, ο τελικός του Μουντιάλ αποκαθήλωσε εντελώς την ποδοσφαιρική Αργεντινή, κυρίως όμως κατέβασε το Μέσι αρκετά σκαλιά κάτω στην παγκόσμια κλίμακα των μεγάλων του αθλήματος. Καλό καλοκαίρι.

Ο Γιώργος Ανδρέου είναι δικηγόρος (www.andreoulaw.gr)