Γιάννης Σερέτης

Να είμαστε δίκαιοι: ένα «μπράβο» το αξίζουν οι παίκτες και το προπονητικό τιμ του Παναθηναϊκού για το 2-2 εναντίον του ΠΑΟΚ. Όπως και για τα δύο ματς εναντίον της ΑΕΚ σ’ αυτά τα καταθλιπτικά για το Τριφύλλι play offs. Όχι γι’ αυτό που παρουσίασαν: αν ο Δικέφαλος ήταν στοιχειωδώς εύστοχος, το ματς θα είχε τελειώσει από το πρώτο ημίχρονο. Αλλά για τη “never give up” νοοτροπία όλων. Πάρα πολλές οι απουσίες (σημαντικότερη του Τεττέη στο συγκεκριμένο παιχνίδι), 0-2 στο 45’, όλα τα κίνητρα και όλη αύρα του αγώνα υπέρ του αντιπάλου, άδεια η Λεωφόρος στο τελευταίο ματς της σεζόν. Κι όχι μόνο βρήκαν το κέφι και την ψυχική δύναμη να το «γυρίσουν», αλλά θα μπορούσαν και να το πάρουν! Διότι ο ΠΑΟΚ ήταν στο δεύτερο ημίχρονο τόσο άναρχος τακτικά, τόσο επιπόλαιος επιθετικά, τόσο άδειος αμυντικά που το παιχνίδι θα μπορούσε να λήξει και 2-5, αλλά και 4-2!

Ούτως ή άλλως το τέλος αυτής της σεζόν θα ήταν πικρό για τον Παναθηναϊκό. Τουλάχιστον ήταν ποδοσφαιρικά αξιοπρεπές! Ο Μπενίτεθ πήρε το λελογισμένο ρίσκο του στο β’ μέρος, χρησιμοποιώντας τον Σάντσες αντί του Κοντούρη, το ματς «άνοιξε», το ρίσκο βγήκε, ο ΠΑΟΚ έμεινε τρίτος και ο Παναθηναϊκός δεν αποχαιρέτησε τη Λεωφόρο με ήττα. Ο καθένας πήρε αυτό που του άξιζε εφέτος. Ηταν μια ακόμα «μίζερη» για τους Πράσινους βραδιά και ας ελπίσουμε ότι η «Ακρόπολη» του ελληνικού ποδοσφαίρου, το αρχαιότερο ελληνικό γήπεδο το οποίο πολλάκις είχαν χρησιμοποιήσει ως έδρα η Εθνική Ελλάδας, ο Ολυμπιακός και η ΑΕΚ, θα έχει στην επόμενη σεζόν το «αντίο» που του αξίζει πριν από τη μετακόμιση στον Βοτανικό για τη νέα εποχή του συλλόγου.

Στο σήμερα, το σημαντικότερο ζήτημα δεν είναι το πιο κεφαλαιώδες στο εγγύς μέλλον, δηλαδή ο Βοτανικός. Ο Παναθηναϊκός χρόνο πολύ δεν έχει εφόσον θα ξεκινήσει το ευρωπαϊκό του ταξίδι από τον Ιούλιο. Χρόνο όχι για να αλλάξει το ρόστερ, αλλά για να συμφωνήσει με το διάδοχο του Μπενίτεθ.

Οποιος πιστεύει ότι ο Παναθηναϊκός θα πάει να παίξει τέλη Ιουλίου στον β’ προκριματικό γύρο του Conference League με… 12 καινούριους παίκτες, είναι εκτός πραγματικότητας. Ούτε μπορεί, ούτε θέλει, ούτε πρέπει να βιαστεί τόσο πολύ στις μεταγραφές του. Αντιθέτως, πρέπει να σπριντάρει για τον καινούριο κόουτς, ώστε αυτός να συμμετάσχει ενεργά στο χτίσιμο του «επόμενου» Παναθηναϊκού. Αλλωστε, εδώ που τα λέμε, για να φύγουν κάποιοι παίκτες, θα πρέπει να βρεθούν προτάσεις! Πώς θα φύγει ο Πελίστρι, ο Γεντβάι, ο Σφιντέρσκι ή και ο Τσέριν; Και ποιος αλήθεια μπορεί να βάλει την υπογραφή του για το ότι ο νέος κόουτς θα θέλει – επί παραδείγματι – να πωληθεί ο Τσέριν ή ο Σφιντέρσκι; Μπορεί να του αρέσουν ως συμπληρωματικοί! Και να υποδείξει μεταγραφές σε άλλες θέσεις ή αποχώρηση άλλων παικτών…

Σύμφωνοι, κάποια δεδομένα δεν αλλάζουν. Ότι θα αποχωρήσουν οι Τζούρισιτς, Κώτσιρας με λήγοντα συμβόλαια, ότι θα φύγουν οι δανεικοί Σισοκό, Ερνάντεθ, ότι θα φύγει ο Βιλένα και πιθανότατα οι Λαφόν, Τσάβες, δεν αλλάζει. Ότι ο Παναθηναϊκός θέλει δυο ακραίους μπακ, τουλάχιστον έναν τερματοφύλακα και έναν στόπερ, τουλάχιστον έναν χαφ και έναν εξτρέμ σε πρώτη φάση, δεν αλλάζει. Όμως ο νέος προπονητής θα κληθεί να λάβει πάρα πολύ σημαντικές αποφάσεις που θα αγγίζουν και συγκεκριμένα πρόσωπα. Διότι η αλήθεια είναι πως το τοπίο στη μεσαία γραμμή, στα άκρα της επίθεσης και για την τριάδα των σέντερ φορ είναι θολό. Και αυτός που πρέπει να το… ξεθολώσει είναι ο προπονητής, για να έχει και ρόστερ που θα ανταποκρίνεται όσο το δυνατόν περισσότερο στο δικό του «θέλω».

Τα ερωτηματικά, άλλωστε, δεν είναι λίγα μεσοεπιθετικά. Γύρω από τον τρόπο αξιοποίησης παικτών όπως ο Ταμπόρδα, ο Γιάγκουσιτς, ο Αντίνο, ο Ντέσερς, ο Σφιντέρσκι, ο Πάντοβιτς, ο Μπακασέτας, ο Σιώπης, τις απαντήσεις πρέπει να τις δώσει μόνο ο διάδοχος του Ράφα, ώστε να μην προκύψουν εν συνεχεία παρεξηγήσεις και προβλήματα που παρουσιάστηκαν επί Μπενίτεθ. Κι αν ο νέος προπονητής είναι της επιλογής των τεχνικών διευθυντών και όχι του μεγαλομετόχου και του Μπαλντίνι, ακόμα καλύτερα για τον Παναθηναϊκό. Αν και, απ’ ότι φαίνεται δεν είναι αυτό το πιθανότερο σενάριο.