Νίκος Φελέκης

Γιατί; Επειδή εκείνη την ημέρα -για την ακρίβεια είναι Τρίτη και μεταξύ των άλλων τιμάται η μνήμη του Αγίου Αλεξάνδρου του δερβίση- πρόκειται να ανακοινώσει την ίδρυση του κόμματός του. Όταν η πρόθεσή του αποκαλύφθηκε το Σαββατοκύριακο φρόντισε να το επιβεβαιώσει με υπαινικτική ανάρτησή του χθες στο τικ τοκ. Μπορεί ο πρώην πρωθυπουργός, στην ομιλία του στο Χαλάνδρι, να είπε ότι θα το φτιάξει τον «θεριστή», δηλαδή τον Ιούνιο, όμως το επισπεύδει επειδή θέλει να καταγραφεί η απήχηση του κόμματός του στις επόμενες δημοσκοπήσεις. Θέλει ο Θωμάς Γεράκης, ο Στράτος Φαναράς και οι άλλοι δημοσκόποι να μην μετράνε την «σκιά» του και το εικαζόμενο κόμμα του, αλλά τον ίδιον, ως αρχηγό συγκεκριμένου κόμματος. Μετά και τη δήλωσή του ότι ο Σεπτέμβριος είναι αργά για τα γενέθλια του νέου αριστερού (με ολίγη από σοσιαλδημοκρατία και οικολογία) φορέα, ο χρόνος όχι μόνον άρχισε να μετράει αντίστροφα, αλλά έγινε και επιταχυντής, μάς λένε συνεργάτες του. Προφανώς, ο Αλέξης δεν θέλει στο επόμενο κύμα των δημοσκοπήσεων, στις αρχές Ιουνίου, να μετράται μόνον το κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού, η οποία αναμένεται να ανακοινώσει το «Κίνημα Πολιτών» της την Πέμπτη, ανήμερα της Αναλήψεως.

Επιπροσθέτως, ο πρώην πρωθυπουργός θέλει να εκμεταλλευθεί τη δυναμική που φαίνεται να δημιούργησε η εκδήλωση στο Χαλάνδρι προκειμένου να δείξει ότι όντως (η «Ιθάκη» του ή όπως αλλοιώς ονομάσει το κόμμα του) μπορεί να κερδίσει τον Νίκο Ανδρουλάκη, έστω και με μία ψήφο, και να είναι αυτός που θα πάρει τη δεύτερη εντολή σχηματισμού κυβέρνησης και ως αρχηγός της (εικαζόμενης και μελλοντικής) αξιωματικής αντιπολίτευσης θα έχει τον πρώτο λόγο στην αναδιοργάνωση της Κεντροαριστεράς και στο κυβερνητικό παιχνίδι. Εξάλλου, όπως μεταδίδουν συνομιλητές του, ο ρεαλιστικός (και όχι ο διακηρυγμένος) στόχος του Αλέξη είναι να μπορέσει να διεκδικήσει με αυξημένες πιθανότητες την πρωθυπουργία το 2030, στις μεθεπόμενες δηλαδή εκλογές. Δεν είναι, λένε, αιθεροβάμων. Γνωρίζει πως στις εκλογές του 2027 θα είναι το κόμμα της ΝΔ που θα κόψει πρώτο το νήμα της εκλογικής αναμέτρησης.

Παρά τη μεγάλη κυβερνητική φθορά ο Μητσοτάκης -τουλάχιστον με τα σημερινά δεδομένα και εκτός δραματικών εξελίξεων- δύσκολα θα πέσει κάτω από το 25%. Αντίθετα, μπορεί στις συνθήκες ακραίας πόλωσης, που πιθανολογείται βασίμως ότι θα διεξαχθούν οι επόμενες εκλογές, να φτάσει ή και να ξεπεράσει το 28% που έλαβε στις ευρωεκλογές και το οποίο ως «εκτίμηση και αναγωγή ψήφου» συμμερίζονται, σύμφωνα με δημόσιες τοποθετήσεις τους, και οι περισσότεροι των δημοσκόπων. Εφόσον έτσι έχουν τα πράγματα για να μπορέσει ο Τσίπρας να νικήσει τον Ανδρουλάκη (και να κάνει αυτός το «παιχνίδι» στην αντιπολίτευση και για τη διακυβέρνηση) θα πρέπει τα δύο κόμματα, το ΠΑΣΟΚ και το δικό του, να ξεπεράσουν αθροιστικά το ποσοστό της ΝΔ. Κάτι που είναι μάλλον δύσκολο καθώς το μεν ΠΑΣΟΚ δείχνει να έχει οροφή το 15%, ενώ η βάση του κόμματος Τσίπρα βρίσκεται στο 10-12%. Κατά συνέπεια ο Τσίπρας θα πρέπει να υπερβεί το ποσοστό (14,9%) που πήρε ο ΣΥΡΙΖΑ στις ευρωεκλογές του 2024, με επικεφαλής τον Stefanos Κασσελάκη.

Βέβαια, στην Αμαλίας βλέπουν με ενδιαφέρον και χαμόγελα την ταλαιπωρία που υφίσταται το ΠΑΣΟΚ λόγω του πόθεν έσχες του Ανδρουλάκη, τον μάλλον «ατυχή πόλεμο» της Χαριλάου Τρικούπη με τις εταιρείες δημοσκοπήσεων, όπως αναγνωρίζουν και οι «πράσινες» κυρίες Γιαννακοπούλου και Διαμαντοπούλου, καθώς και τις ανάρμοστες δηλώσεις μιας μάλλον αλαφροΐσκιωτης κυρίας, μέλους της Κεντρικής Επιτροπής όμως, για το «βαμμένο και δύσοσμο μαλλί του Τσίπρα». Λέμε «αλαφροΐσκιωτης» επειδή δηλώνει «αναπληρώτρια βουλευτής»(!!!), ενώ κατά το παρελθόν η περί ου ο λόγος κυρία είχε δηλώσει ότι τη χωρίζει «μια κηδεία» (του βουλευτή Μανώλη Χριστοδουλάκη) για να γίνει βουλευτής στην Ανατολική Αττική. Ενδεχομένως, η ταλαιπωρία των ημερών της αξιωματικής αντιπολίτευσης συνετέλεσε ώστε οι ανακοινώσεις του κόμματος Τσίπρα να μην γίνουν τον «Θεριστή», αλλά τον «Κερασάρη», όπως ονοματίζει η λαϊκή σοφία τον Μάϊο, επειδή τότε βγαίνουν τα κεράσια.

Δεν ξέρουμε τι ποικιλίες κερασιών θα φυτρώσουν στον …κήπο της Αμαλίας όμως το χρώμα του πετροκέρασου ενδεχομένως να ταιριάζει στο κόμμα Τσίπρα, όπως και το κοραλί, λένε κάποιοι συνομιλητές του πρώην πρωθυπουργού. Δεν ξέρουμε το χρώμα που θα διαλέξει για το κόμμα του ο Αλέξης ούτε το όνομα με το οποίο θα το βαφτίσει, το «κρατάει ως επτασφράγιστο μυστικό ο ίδιος», μάς λένε δύο από τους πλέον στενούς του συνεργάτες. Γνωρίζουμε όμως πως τη Διακήρυξη του κόμματος επιδιώκει να την υπογράψουν περίπου 300 άτομα, στην πλειοψηφία τους φρέσκα πρόσωπα, με επιστημονική γνώση και τεχνοκρατικές δεξιότητες και κυρίως νέοι άνθρωποι. Με την εντολή «όσο το δυνατόν περισσότεροι νέοι» προφανώς θέλει να καταδείξει και την «απέχθεια του για το παλιό που εκφράζει ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και ευρύτερα η κομμουνιστογενής αριστερά», με την οποίαν ο Αλέξης πήρε «οριστικά διαζύγιο» και αν πιστέψουμε κάποιους από τους νέους συνοδοιπόρους του «εφεξής δεν θέλει να έχει και οποιαδήποτε σχέση μαζί τους». Εξαιρούνται φυσικά όσοι από τους παλιούς του συντρόφους δηλώνουν πρόθυμοι και έτοιμοι να βαδίσουν μαζί με τον Αλέξη στον μεταρρυθμιστικό δρόμο της Κεντροαριστεράς προκειμένου να επανέλθουν στο γκουβέρνο.

Σημειώνουμε πάντως ότι στη «νέα εκκλησία» του Τσίπρα θα λειτουργούν κυρίως τα νέα πρόσωπα και ειδικά οι νέοι, τα «παπαδοπαίδια» του Αλέξη. Σε ορισμένους μόνον από τους παλιούς θα επιτραπεί να έχουν τον ρόλο του ψάλτη άντε και του νεοκώρου. Άλλωστε αυτός είναι και ο λόγος που χθες Δευτέρα ο Αλέξης πήγε του στο «Κλακάζ». Εκεί έγινε η εκδήλωση της πρωτοβουλίας Unmute NOW. Μετά τη Θεσσαλονίκη στον πεζόδρομο της Αβραμιώτου στο Μοναστηράκι μαζεύτηκαν οι νέοι που θέλουν να «ακουστούν δυνατά, χωρίς φίλτρα». Σε αντίθεση με τον «θυμωμένο» Ανδρουλάκη και τον «γραβατωμένο» Μητσοτάκη ο Τσίπρας θέλει να προβάλλει την εικόνα του συνομιλητή των νέων για την εκπαίδευση, το περιβάλλον, το στεγαστικό, το brain drain, την τεχνητή νοημοσύνη, τον ψηφιακό κόσμο και για όλα όσα τους αφορούν. Και να τους προτρέψει να τα «θέλουν όλα» και να τα «διεκδικήσουν τώρα», με την δική τους γλώσσα και τον δικό τους τρόπο. Με τους υπόλοιπους, με τις «παλιές καραβάνες» του ενιαίου ΣΥΡΙΖΑ, ακόμη δεν έχει καταλήξει στον τρόπο με τον οποίον θα συμπορευθεί μαζί τους. Κάποιους τους θέλει επειδή θα πρέπει να υπάρχουν και αυτοί που θα φέρνουν ψήφους, κάποιους θα τους πάρει με βαριά καρδιά και κάποιους άλλους δεν τους θέλει καθόλου.

Προτιμά, μάς λέει συνομιλητής του, να ευδοκιμήσουν οι παρασκηνιακές συνομιλίες του Πολλάκη, του Παππά, του Κοτζιά, του Τσακαλώτου, του Φίλη, του Σκουρλέτη και ορισμένων από τους Οικολόγους ή ακόμη και δυσαρεστημένων από τον Βαρουφάκη για ένα μικρό συνασπισμό της ριζοσπαστικής αριστεράς παρά να δοθεί η εντύπωση ότι ηγείται νεκρανάστασης του ΣΥΡΙΖΑ. Μάλιστα, μετά την διαγραφή Πολλάκη από την Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ τρίβει, λένε, τα χέρια του αφού η πλήρης εξαέρωση του ΣΥΡΙΖΑ αναμένεται και τυπικά να ολοκληρωθεί σύντομα και να αρχίσουν, οπαδοί και στελέχη της Κουμουνδούρου, να προσχωρούν στο κόμμα του. Όπως μάς λένε συνεργάτες του, ακόμη κι αν ο Αλέξης χάσει μια δυο μονάδες από ένα τέτοιο κόμμα θα κερδίσει πολύ περισσότερες καθώς θα δοθεί η εντύπωση ότι αυτοί είναι η «Bad Bank» της Ριζοσπαστικής Αριστεράς και ο ίδιος το «fund» που θα φέρει την ανάκαμψη, θα στηρίξει τα κεφάλαια και θα προστατεύσει την κερδοφορία της Κυβερνώσας Αριστεράς. Άνθρωπος που γνωρίζει καλά τον Τσίπρα και συνομιλεί συχνά μαζί του είναι κατηγορηματικός: «Ναι, ο Αλέξης θα χάσει, και το ξέρει, ένα μικρό ποσοστό αν κατέβουν μόνοι τους, αλλά ξέρει επίσης ότι θα χάσει περισσότερο αν πάει μαζί τους».

Βεβαίως, όλα αυτά, το ποιός θα χάσει και το ποιος θα κερδίσει, μέλλει να αποδειχθούν. Και κυρίως να εγκριθούν από τους ψηφοφόρους της πληθυντικής Κεντροαριστεράς. Και φυσικά να υπάρξουν διαρροές από το ΠΑΣΟΚ προς το κόμμα Τσίπρα, οι οποίες μπορεί να πιθανολογούνται, ενδεχομένως και ευλόγως, από τους δημοσκόπους όμως -τουλάχιστον ακόμη- δεν καταγράφονται ως ρεύμα ούτε καν ως ισχυρό ρυάκι. Πάντως, είναι ανοησία ορισμένοι -κυρίως στελέχη του ΠΑΣΟΚ- να υποστηρίζουν πως ο Μητσοτάκης πριμοδοτεί τον Τσίπρα επειδή θέλει αυτόν και όχι τον Ανδρουλάκη για αντίπαλο. Αυτό το επιχείρημα δηλοί πως η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ δεν έχει εμπιστοσύνη στον εαυτό της και στους ψηφοφόρους. Η αξιωματική αντιπολίτευση προβάλλοντας έναν τέτοιο ισχυρισμό υποτιμά ή δεν αποδέχεται τον λαϊκό παράγοντα ως διαμορφωτή των εξελίξεων και αναγορεύει σε κυρίαρχο του παιχνιδιού τον πρωθυπουργό, ο οποίος εκτός από τις κυβερνητικές υποθέσεις ρυθμίζει και τα της αντιπολιτεύσεως. Επιπροσθέτως, πυροβολεί τα πόδια της αφού αυτός ο ισχυρισμός δεν εκθέτει τον Τσίπρα, αλλά οδηγεί στην παραδοχή πως η ίδια δεν μπορεί με τη δική της δράση να επιβληθεί ως ο αντίπαλος του Μητσοτάκη. Και φυσικά ένα τέτοιο επιχείρημα είναι προσβλητικό για τους διαμορφωτές της κοινής γνώμης αφού η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ θεωρεί πως τα Μήντια, οι εταιρείες Ερευνών, τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης είναι συλλήβδην στην υπηρεσία του Μητσοτάκη και της κυβέρνησής του.

Κυρίως, όμως -κι αυτό είναι το χειρότερο για το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης- ρίχνει περισσότερο νερό στο μύλο της αναξιοπιστίας του πολιτικού και δημοσίου βίου. Και η αναξιοπιστία δεν ευνοεί τα υπεύθυνα και θεσμικά κόμματα, όπως θέλει (και ορθά) να θεωρείται το ΠΑΣΟΚ. Ευνοεί μόνον όσους θέλουν να ποδηγετήσουν τις εξελίξεις κατά το δοκούν και συμφέρον τους. Το επιχείρημα ο Μητσοτάκης θέλει για αντίπαλο τον Τσίπρα όχι μόνον βλάπτει το ΠΑΣΟΚ, αλλά τελικά ευνοεί και τον Τσίπρα και τον Μητσοτάκη. Είναι φθηνό επιχείρημα, το οποίο δεν θα μπορούσαν ποτέ να επικαλεστούν -και δεν το επικαλέστηκαν- ο Ανδρέας Παπανδρέου, ο Κώστας Σημίτης, ο Γιώργος Παπανδρέου, ο Βαγγέλης Βενιζέλος, η Φώφη Γεννηματά. Αρμόζει σε στελέχη, όπως η κυρία που απέχει μια κηδεία από τη βουλευτική έδρα, ή σε φανατικούς και ήκιστα πολιτικοποιημένους οπαδούς. Την αξιωματική αντιπολίτευση και τον αρχηγό της δεν τον επιλέγει ούτε μπορεί να τον επιβάλλει ο πρωθυπουργός και οι μηχανισμοί του γκουβέρνου. Είναι οι εργαζόμενοι, η νεολαία, οι αγρότες, οι αυτοδιοικητικοί, τα συνδικάτα, οι κοινωνικές οργανώσεις, τα κινήματα κοινωνικής και πολιτικής κριτικής, τα ίδια τα κόμματα της αντιπολίτευσης με τα προγράμματά τους, τις θέσεις τους, τις πολιτικές τους, τη δράση τους που καθορίζουν την κοινοβουλευτική εκπροσώπηση και τη σειρά των κομμάτων. Όσο το ΠΑΣΟΚ ξεχνάει αυτό την βασικό κανόνα πολιτικής θα γκρινιάζει γιατί δεν καταφέρνει να επωφεληθεί από τη μεγάλη φθορά της κυβερνήσεως και την εξαέρωση του ΣΥΡΙΖΑ. Και θα του φταίνε οι άλλοι.

Αντίθετα, στην Αμαλίας δείχνουν να εμπιστεύονται περισσότερο τη δυναμική που προσπαθεί να δημιουργήσει ο Τσίπρας με τις επεξεργασίες του Ινστιτούτου του, τις δικές του ομιλίες και τα νέα πρόσωπα που αναδεικνύονται. Σε ό,τι αφορά τις δημοσκοπήσεις, οι συνεργάτες και συνομιλητές του Τσίπρα θεωρούν πως το καθοριστικό στοιχείο για τις μετακινήσεις των ψηφοφόρων θα είναι τα ποιοτικά ευρήματα και η δυναμική που θα καταγράψουν οι μετρήσεις μετά την ίδρυση των κομμάτων της Καρυστιανού και του Τσίπρα. Αν ο Αλέξης καταφέρει να βρεθεί πάνω από τον Ανδρουλάκη και από την «μάνα των Τεμπών» τότε μπορεί να ελπίζει βασίμως πως θα είναι αυτός που θα ανακηρυχθεί ως ο άνθρωπος που θα μπορούσε (αν όχι σε αυτές, σίγουρα στις επόμενες εκλογές) να κερδίσει τον Μητσοτάκη. Δεν θα ήταν υπερβολή αν υποστηρίζαμε πως ο Τσίπρας στην παρούσα φάση, μετά και τον αποκλεισμό του Παναθηναϊκού από το φάιναλ φορ της Ευρωλίγκας, περιμένει να βάλουν τρίποντα για το κόμμα του ο Αράπογλου και ο Σεριάτος προκειμένου να βρεθεί ο ίδιος στον τελικό του κομματικού φάιναλ φορ. Αν τα ευρήματα των περισσοτέρων δημοσκοπικών εταιρειών δείξουν ότι το κόμμα του Τσίπρα έχει δυναμική για να ξεπεράσει το ΠΑΣΟΚ και το κόμμα της Καρυστιανού προσγειώνεται στην περιοχή του οριακά διψήφιου ποσοστού τότε το καλοκαίρι θα είναι καυτό όχι μόνον για την κυβέρνηση από τις εποχικές πυρκαγιές, αλλά και για την αντιπολίτευση από τον πόλεμο των ποσοστών.

Και οι μάχες δεν περιορίζονται στο ΠΑΣΟΚ και στο Κόμμα Τσίπρα, αλλά επεκτείνονται και στο ΚΚΕ και στα κόμματα της Ζωής Κωνσταντοπούλου, του Κυριάκου Βελόπουλου και της Μαρίας Καρυστιανού. Όλοι θα θέλουν να ξεπεράσουν τους άλλους και να βρεθούν, ει δυνατόν, στην περιοχή πάνω από το 8-9%. Ακόμη και τα ποσοστά του Βαρουφάκη, της Λατινοπούλου και των υπολοίπων, που αθροίζονται στην λεγόμενη αναντιπροσώπευτη ψήφο, θα παίξουν ρόλο στην τελική έκβαση του πολέμου των ποσοστών που θα χρωματίσει τη λεγόμενη «πρώτη κάλπη», η οποία μπορεί να μην βγάλει κυβέρνηση, αυτοδύναμη ή συνεργατική, όμως θα καθορίσει εν πολλοίς τους δύο μεγάλους μονομάχους. Ο ένας, σύμφωνα με τα σημερινά δεδομένα και εκτός δραματικών εξελίξεων, θα είναι ο Μητσοτάκης. Ο άλλος ακόμη παίζεται. Αν είναι ο Ανδρουλάκης, ο Τσίπρας θα πέσει σε πολιτικό κώμα, αλλά δεν θα «πεθάνει». Αν όμως έλθει δεύτερος ο Τσίπρας τότε ο Ανδρουλάκης θα …αποτεφρωθεί και στη θέση του θα βρεθεί κάποιος άλλος από τη νέα γενιά στελεχών του ΠΑΣΟΚ. Πιθανώς τα πράγματα να γίνουν ακόμη πιο δυσάρεστα αν κάποιο τμήμα της Χαριλάου Τρικούπη, το λεγόμενο «δεξιόστροφο», υπό την Άννα Διαμαντοπούλου, αποφασίσει στο όνομα της «σταθερότητας» και των «αναγκών της χώρας» να συνεργαστεί κυβερνητικά με τη ΝΔ…