Ανδρέας Ζούλας

Όποτε και αν διεξαχθούν οι εκλογές αυτό που είναι σχεδόν βέβαιο, σήμερα τουλάχιστον, είναι ότι δεν θα δώσουν Κυβέρνηση και ότι θα χρειαστεί μία, τουλάχιστον, επαναληπτική εκλογική αναμέτρηση. Η αυτοδυναμία της Νέας Δημοκρατίας, αν και δεν μπορεί να αποκλεισθεί, είναι πολύ δύσκολο να επιτευχθεί με τις πρώτες εκλογές. Από την άλλη πλευρά η συγκρότηση «κυβερνητικής – κοινοβουλευτικής – πλειοψηφίας» από τα άλλα κόμματα, αποκλείεται λόγω του πολιτικά και ιδεολογικά απίθανου συνονθυλεύματος που αυτά συγκροτούν. Μιλάμε πάντοτε για την Κυβέρνηση και διακυβέρνηση της χώρας, πράγμα που θέτει ενώπιον του πολίτη-ψηφοφόρου (και όχι του πολίτη-μονάδας δημοσκόπησης) το ερώτημα «ποια και τι κυβέρνηση θα συγκροτηθεί με την ψήφο μου». Ερώτημα η απάντηση στο οποίο αμέσως προσωποποιείται: ΠΟΙΟΣ θα κυβερνήσει.

Ο μήνας που διανύουμε είναι ο «Μάιος των νέων κομμάτων» ο σχηματισμός των οποίων πιστεύεται ότι, αν δεν αποσαφηνίσει το «τοπίο» στον χώρο της Αντιπολίτευσης, θα σημάνει οπωσδήποτε την αρχή της όσο το δυνατόν, αποσαφήνισής του.

-Μετά βεβαιότητος αναμένεται η ίδρυση του κόμματος Καρυστιανού, σε λίγες ημέρες (την 21η του μηνός, των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης, κατά τις υπάρχουσες πληροφορίες).

-Άδηλο παραμένει ακόμη πότε θα ακολουθήσει η ίδρυση του κόμματος Τσίπρα, ενδεχομένως εντός του μηνός ή του Ιουνίου. Όσον αφορά στο κόμμα Σαμαρά, ακόμη είμαστε στο «αν».

Σε κάθε περίπτωση με την ίδρυση των δύο κομμάτων ξεκινάει ουσιαστικά η «ζύμωση» στον χώρο της Αντιπολίτευσης για τον σχηματισμό των φορέων που θα διεκδικήσουν την λαϊκή ψήφο.

-Το ΠΑΣΟΚ αναμένει με …αγωνιώδες ενδιαφέρον τον σχηματισμό των φορέων αυτών και γιατί όλες οι δημοσκοπήσεις το φέρουν στα «μισά» της Νέας Δημοκρατίας (την οποία εννοεί να επαναλαμβάνει ότι θέλει να την νικήσει έστω και με μία ψήφο), αλλά και γιατί όλες επίσης οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι αυτό κυρίως θα «αποψιλωθεί» από τα κόμματα Τσίπρα και Καρυστιανού. Με αυτή την «αγωνία» θα δώσει την μάχη, υπό τον κ. Ανδρουλάκη να προσπαθεί να προσαρμοσθεί στην «θέση Δούκα» για διεύρυνση προς τα αριστερά…

.-Το κόμμα Τσίπρα είναι βέβαιο ότι θα δημιουργήσει την μεγαλύτερη «αναταραχή» στον χώρο της κεντροαριστεράς. Ποιους και πόσους θα «πάρει» από ΣΥΡΙΖΑ και τα εξ αυτού κομματίδια είναι ένα ερώτημα κρίσιμο. Όχι μόνο για το τι θα συμβεί με έναν τέτοιο «διαχωρισμό συντρόφων από συντρόφους», αλλά και για έναν άλλο λόγο. Ο ίδιος ο κ. Τσίπρας έχει «καταγγείλει» τους «συντρόφους» του για την αποτυχία της «πρώτης φοράς Αριστερά», την οποία όμως όλοι μαζί επεχείρησαν ή μάλλον, κυριολεκτικώς, διέπραξαν… Εκτός όμως από τον ίδιο, υπάρχει η «ομάδα καθηγητών» και οι εξ αυτών συντάκτες του ανεκδιήγητου «Μανιφέστου», οι οποίοι νιώθουν βαθύτατη πίκρα για την αποτυχία της «πρώτης φοράς» και αποστρέφονται τους αιτίους της, αν και ακολουθούν τον «ηγέτη» τους… Πάντως, αυτό που τελικώς θα προκύψει από τις σχετικές διεργασίες και εξισορροπήσεις ιδεών και συμφερόντων, θα εμφανισθεί από τον κ. Τσίπρα ως φορέας αναγέννησης της χώρας…

-Η κυρία Καρυστιανού αποσαφήνισε ότι εκείνη θα ηγηθεί του κόμματός της. Αυτό είναι πολλαπλώς χρήσιμο γιατί μετά τις πρώτες «πολιτικές-κοινωνικές» δηλώσεις της η κυρία Καρυστιανού είχε τεθεί υπό απαγόρευση, τουλάχιστον ως προς τις «ζωντανές» - ενώπιον τηλεοράσεως - δηλώσεις της, περιορισθείσα (κυριολεκτικώς) σε γραπτές ανακοινώσεις, τις οποίες προφανέστατα έγραφε άλλο πρόσωπο με «νομική συγκρότησή» και «έμμονες - αποκλίνουσες προς ακροδεξιά - ιδέες», ιδίως στα εθνικά θέματα. Μαζί με την ηγετική φυσιογνωμία της ιδίας της κυρίας Καρυστιανού θα βγουν στην δημοσιότητα και τα άλλα πρόσωπα που κατά τις δηλώσεις της μελετούν όλα τα θέματα και διαμορφώνουν τις θέσεις του κόμματος. (Θα είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον η … αντιπαραβολή του «Μανιφέστου» του κ. Τσίπρα με το νέο κείμενο με το οποίο μας… απειλεί η κυρία Καρυστιανού, αλλά η εργασία αυτή εκφεύγει όχι μόνο του παρόντος, αλλά και της πολιτικής αναλύσεως, γενικότερα)…

Τώρα όμως, με την καθ’ οιονδήποτε τρόπο «συγκρότηση» ή διαμόρφωση των τριών βασικών πολιτικών φορέων της Αντιπολίτευσης, αφήνοντας εκτός ερεύνης το «ΠΩΣ» κυβερνάται η χώρα, ας δούμε το «ΠΟΙΟΣ κυβερνά την χώρα. Και πρώτα κατά τις δημοσκοπήσεις:

-Πρώτος στο ερώτημα για τον «καταλληλότερο» για την θέση του Πρωθυπουργού έρχεται ο «Κανένας», πράγμα που αν δεν αποκαλύπτει αδιαφορία ή και ανευθυνότητα μπορεί κάλλιστα να σημαίνει «θέλω κάποιον άλλον, που δεν υπάρχει τώρα».

-Δεύτερος έρχεται – διαχρονικά εδώ και πολλά χρόνια – ο κ. Μητσοτάκης, με ποσοστό που πάντοτε υπερβαίνει το ποσοστό που παίρνει στην αντίστοιχη δημοσκόπηση η ΝΔ. Η δε διαφορά με τον αμέσως επόμενο είναι πραγματικά πολλαπλάσια του ποσοστού του…

-Ο κ. Ανδρουλάκης παίρνει κάτω από το ένα τρίτο ή και τέταρτο των προτιμήσεων Μητσοτάκη, αλλά το αποκαρδιωτικό για εκείνον δεν είναι ούτε αυτό ούτε ότι υπολείπεται και της κυρίας Καρυστιανού (!) και συνηθέστατα και του κ. Βελλόπουλου και της κυρίας Κωνσταντοπούλου, αλλά τούτο: Δεν θεωρείται κατάλληλος για πρωθυπουργός ούτε από τους μισούς πολίτες που δηλώνουν στην αντίστοιχη δημοσκόπηση ότι «ψηφίζουν» ΠΑΣΟΚ. Αυτό είναι κυριολεκτικά πρωτοφανές για πολιτικό αρχηγό και δη της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης.

-Ο κ. Τσίπρας είναι σαφές ότι υπερέχει όλων των «πολιτικών αρχηγών» της σημερινής Αντιπολίτευσης στο ερώτημα αυτό, αν και κατά την προσωπική μου άποψη αυτό δεν είναι μέτρο της αξίας του, αλλά κριτήριο της απαξίας των άλλων.
Αυτά είναι τα πράγματα ως προς τα πρόσωπα που – ανεξαρτήτως κομματικών προγραμμάτων και αντικειμενικών συνθηκών και προ ϋποθέσεων – εμφανίζονται στον ελληνικό λαό εν όψει των εκλογών, μιας, δύο ή και τριών, από τώρα για «μετά την ΔΕΘ» και μέχρι την «άνοιξη του 2027».

Σε σχετικώς πρόσφατη συζήτηση σε επίπεδο πολιτικών αρχηγών στην Βουλή ο κ. Ανδρουλάκης είχε ισχυριστεί ότι με δικές του πρωτοβουλίες η Ελλάς είχε πάρει κοινοτικά κονδύλια ύψους έξι δις. Ο κ. Μητσοτάκης όχι μόνο διόρθωσε το ποσό (ήταν 30 δις), αλλά και είπε ότι τα κονδύλια αυτά τα πήραμε χάρις στις δικές του παρεμβάσεις σε σύνοδο κορυφής. Για να σημειώσει με νόημα ότι στις Συνόδους αυτές μετέχουν οι πρωθυπουργοί ΜΟΝΟΙ ΤΟΥΣ ΧΩΡΙΣ ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ. Ο κ. Ανδρουλάκης είτε δεν κατάλαβε είτε προσποιήθηκε ότι δεν κατάλαβε τον, σαφέστατο, προκλητικότατο πάντως, υπαινιγμό.

Φανταστείτε τον κ. Ανδρουλάκη μόνο του σε μια Σύνοδο Κορυφής της Ευρωπαϊκής Ένωσης, να εκπροσωπεί την Ελλάδα για την προάσπιση των συμφερόντων της, όταν τα «αγγλικά» του δεν του επιτρέπουν να σταθεί έστω σε κοινωνικό επίπεδο, πολύ δε περισσότερο σε πολιτικό επίπεδο, σε μια τέτοια σύνοδο κορυφής, όπως με τον υπαινιγμό του επεσήμανε ο κ. Μητσοτάκης. Το ίδιο ισχύει και με την κυρία Καρυστιανού, όχι βέβαια για τα αγγλικά της, καθώς κατά το βιογραφικό της, έχει σπουδάσει και στην Αγγλία, αλλά για την γενικότητα των αφελέστατων πολιτικών της «θέσεων». Ακόμη δε περισσότερο, φαντασθείτε τέτοιου επιπέδου «πολιτικούς αρχηγούς» με συνομιλητή τον Ερντογάν…

Στον κ. Τσίπρα παρέλκει να αναφερθώ για το συγκεκριμένο ζήτημα. Οι επιδόσεις του είναι γνωστές. Απλά θα θυμίσω ότι η Γιάννα Αγγελοπούλου τού οργάνωσε ειδική εκδήλωση για να τον φέρει σε επαφή με Αμερικανούς και Ελληνοαμερικανούς Επιχειρηματίες, για την προσέλκυση επενδύσεων στην Ελλάδα. Συντονιστής στην εκδήλωση εκείνη ήταν ο Μπιλ Κλίντον, ο οποίος έκανε φιλότιμες προσπάθειες να «πλασάρει» τον κ. Τσίπρα. Και εκείνος επέδειξε τον εαυτό του. Και δεν έχει σημασία ότι αντί να προβληθεί αυτοδιασύρθηκε, αλλά ότι διέσυρε την χώρα, Με την έννοια ότι απέτρεψε τελικά τους Αμερικανούς και Ελληνοαμερικανούς επιχειρηματίες να επενδύσουν σε μια χώρα που είχε αυτόν πρωθυπουργό.

Όσον αφορά δε στις Συνόδους της Ευρωπαϊκής Ενώσεως είναι προφανές ότι δεν έχει σημασία τι έλεγε δημοσίως ο κ. Τσίπρας, αλλά τι διαβεβαίωνε παρασκηνιακώς. Το «ντοκιμαντέρ» του Σκάι των κυριών Βαρβιτσιώτη και Δενδρινού τον απεκάλυψε πλήρως: Την βραδιά της εκλογικής του νίκης παρέσχε σε μυστική συνάντηση διαβεβαιώσεις στον Γερμανό πρέσβη ότι θα συνεργασθεί πλήρως… Και μετά άρχισε τα «γκόου μπακ κυρία Μέρκελ». Αλλά και πέραν αυτού, απεκάλυψε ότι όχι μόνο δεν καταλάβαινε καλά τι τού έλεγαν, αλλά ούτε – ακόμη – ότι, κατά το κοινώς λεγόμενο, «τον δούλοευαν»... (Γιούνγκερ: αν υποσχόμουν ό,τι υποσχέθηκες εσύ θα έπαιρνα 80% και όχι 36%...)

Αυτούς έχουμε ως υποψηφίους Πρωθυπουργούς. Τον κ. Μητσοτάκη από την μια και από την άλλη, τους κ.κ. Ανδρουλάκη, Τσίπρα και την κυρία Καρυστιανού, μόνους, μη συνεργαζόμενους με κανέναν όπως λένε τώρα ή, ακόμη χειρόπτερα, εν συνεργασία και… ό,τι ήθελε προκύψει…