Γιάννης Σερέτης

Να το ξεκαθαρίσουμε εξ’ αρχής προτού προχωρήσουμε στα… τετριμμένα: ο Παναθηναϊκός, τουλάχιστον έως τώρα, δεν μετέχει σε «Παναγιώτες». Στη διοίκηση Γκαγκάτση δεν έχει μεγάλη εμπιστοσύνη (είχε εκδώσει και σχετική ανακοίνωση) τη σημερινή επιτροπή διαιτησίας τη θεωρεί καλύτερη από προηγούμενες, αλλά σε συμβούλια και παρα-συμβούλια δεν μετέχει και καλά κάνει.

Πάμε παρακάτω. Για πολλούς το χθεσινό ματς του Παναθηναϊκού εναντίον του Πανσερραϊκού ήδη διαγράφηκε μόνο και μόνο επειδή το τρίποντο είχε διασφαλιστεί από το 14’ με τα δυο εύστοχα πέναλτι που κέρδισαν δυο αμυντικοί, ο Τουμπά και ο Καλάμπρια. Το τρίτο γκολ επιτεύχθηκε από τον Γεντβάι: αμυντικός κι αυτός. Λανθασμένη είναι η «διαγραφή» αυτού του παιχνιδιού. Διότι η εικόνα συνολικά της ομάδας και ατομικά συγκεκριμένων παικτών ήταν σαφής.

Ο Παναθηναϊκός, λοιπόν, είχε χθες, στο πρόσωπο του Πελίστρι έναν κανονικό, μοντέρνο εξτρέμ. Δηλαδή έναν εξτρέμ γρήγορο, διεισδυτικό, ντριμπλέρ, έναν ακραίο ο οποίος δεν ζητά την μπάλα στα πόδια, αλλά στο χώρο. Δεν «έχει» το γκολ, αυτό το ξέρουμε και δεν θα αλλάξει, αλλά η εικόνα του Ουρουγουανού ήταν πολύ ενθαρρυντική.

Είχε κι έναν σέντερ φορ ο οποίος πήγαινε με φουλ ταχύτητα και δύναμη στις μονομαχίες, κέρδιζε τις περισσότερες κεφαλιές, «διψούσε» για μπάλες στο χώρο, είχε τις περισσότερες τελικές φάσεις στο παιχνίδι και έκανε τον αντίπαλο να νιώσει τι εστί σέντερ φορ. Κι ας μην σκόραρε ο Ανδρέας Τεττέη: το χειροκρότημα των «πιστών» που πήγαν στο κατεψυγμένο ΟΑΚΑ για ματς με τον ουραγό της βαθμολογίας με ώρα έναρξης 21.00, ήταν ενδεικτικό της απόδοσής του…

Πέραν αυτών των δύο; Αξιοσημείωτη η προσφορά του τακτικά συνεπή Ζαρουρί που έβγαλε και την ασίστ του, θετικό το πρόσημο για τον Καλάμπρια, πολλά χαμόγελα για την επιστροφή του Κυριακόπουλου και ένα μεγάλο ερωτηματικό δίπλα στο όνομα «Ρενάτο Σάντσες» που έπαιξε μετά από ενάμιση μήνα και ίσως να βοηθήσει… κάπως μια ταλαιπωρημένη μεσαία γραμμή, της οποίας η απόδοση ήταν απογοητευτική και απόλυτα ανησυχητική για τα επόμενα ματς: Αρης (Κύπελλο) και τρία εκτός έδρας σερί, με ΑΕΚ, Φερεντσβάρος και Ατρόμητο. Ο Τσιριβέγια σε κακή κατάσταση, ο Τσέριν αγνώριστος, ο Τζούρισιτς πασιφανώς λιγότερο λειτουργικός ως «δεκάρι» συγκριτικά με τη θέση του αριστερού εξτρέμ, στην οποία πέρυσι έκανε πολύ καλή σεζόν. Οι πόνοι του Παναθηναϊκού στη μεσαία γραμμή του μοιάζουν αφόρητοι και αν συνεχιστεί αυτή η κατάσταση, ίσως ο Μπενίτεθ να χρειαστεί να επανεξετάσει το ενδεχόμενο του 3-5-2 με Κυριακόπουλο – Καλάμπρια στις πτέρυγες…



Υ.Γ: Φτάσαμε στις 12 Ιανουαρίου και ο Παναθηναϊκός ακόμα δεν έχει αποκτήσει έστω ένα παραγωγικό «οκτάρι» (κατά τη γνώμη μας χρειάζεται και «οκτάρι» και «δεκάρι», αλλά ας πούμε ότι επιτελικό μέσο θα αποκτήσει με πιο καθαρό μυαλό και περισσότερο διαθέσιμο χρόνο το καλοκαίρι). Θα περνούν τα ματς ένα – ένα και θα παίζει με ομάδες που έχουν πολύ πιο «αθλητικούς» μέσους, παίκτες με μεγαλύτερη ένταση, περισσότερη ενέργεια και ποιότητα: μεγάλο λάθος Νο 1 αυτό, το οποίο ήδη… εξελίσσεται. Το δεύτερο μεγάλο σφάλμα είναι ότι έχει μπει σε διαδικασία… «θα το κάψουμε απόψε κυρ – Στέφανε» με τη μεταγραφή του Σαντίνο Αντίνο.

Ο Γιάννης Αλαφούζος μπορεί να είναι διατεθειμένος να δώσει μέχρι και επτά εκατ. Ευρώ για έναν 20χρονο Αργεντινό εξτρέμ, αλλά αυτό κάθε άλλο παρά σωστό είναι. Ο Παναθηναϊκός θα έπρεπε ήδη να έχει δώσει τελεσίγραφο στη Γοδόι Κρουζ: «Πέντε εκατ. Ευρώ μέχρι τις 15 Ιανουαρίου» και… γεια σας. Να συζητά ήδη με άλλους εξτρέμ. Να έχει στείλει τον Κορόνα (που μιλάει τη γλώσσα τους, δηλαδή ισπανικά) στην Αργεντινή για να τελειώσει το θέμα θετικά ή αρνητικά. Δεν έχει κάνει τίποτα απ’ όλα αυτά. Και κινδυνεύει να χάσει ακόμα περισσότερο χρόνο ή (το ακόμα χειρότερο) να εγκλωβιστεί σε μια περίπτωση αξιόλογου παίκτη, ο οποίος όμως προφανώς δεν είναι και ο… Ράιαν Γκιγκς, διότι αν ήταν, θα τον είχε ήδη αποκτήσει ή θα τον διεκδικούσε κάποια ομάδα από τα top-5 ευρωπαϊκά πρωταθλήματα. Εξηγούμαστε από τώρα για να μην… παρεξηγούμαστε στο τέλος της μεταγραφικής σεζόν.