Φώφη Γιωτάκη

Με την ΕΛΑΣ του Αλέξη Τσίπρα πάνω από το ΠΑΣΟΚ, είτε οριακά, είτε καλά – καλά, το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης βγαίνει χαμένο από τα αποδυτήρια στη μάχη της Κεντροαριστεράς, ενώ νωρίτερα είχε φροντίσει να αποχωρήσει νωρίς – νωρίς από τη μάχη του Κέντρου.

Η εμφάνιση του Αλέξη Τσίπρα στο Θησείο ήταν αυτό που θα περίμενε κανείς από έναν πρώην πρωθυπουργό με έφεση στη μίμηση του Ανδρέα Παπανδρέου: και κράτημα της διακήρυξης αλά 3η του Σεπτέμβρη και κοριτσάκι ντυμένο στα λευκά και αρκετό κόσμο για τα σημερινά δεδομένα και μπόλικη γενικολογία που την έχουμε ξανακούσει από πολλούς, για ζωή με αξιοπρέπεια και τα σχετικά.

Ο κ. Τσίπρας δεν έκανε μία εμφάνιση που θα τον βάλει στη θέση του εν αναμονή πρωθυπουργού, αλλά έβαλε τις βάσεις για τη θέση του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης, την άνοιξη του 2027. Για να το πετύχει αυτό, χρειάστηκε να «κρύψει» τα γνωστά και μη εξαιρετέα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, με οδηγία να μην εμφανιστούν στον ευρύτερο χώρο του Θησείου. Αν τους εμφανίσει αργότερα, θα κριθεί τότε και μόνον τότε (όπως έχει σχεδιάσει) από τον κόσμο. Όσο για το Σ της ΕΛΑΣ, τη Συμπαράταξη δηλαδή, που θέλει να υποδηλώσει ένα κόμμα ανοικτό, που μπορεί να δεχθεί στους κόλπους του και διαφορετικές θέσεις, είναι φανερό ότι ο πρώην πρωθυπουργός δεν έχει πρόβλημα με τις απόψεις, αλλά με τα στελέχη που τις λένε.

Ο Αλέξης Τσίπρας είναι ο τρίτος που χρησιμοποιεί τον όρο «Συμπαράταξη» στα χρόνια της Μεταπολίτευσης. Η δεύτερη ήταν η αείμνηστη Φώφη Γεννηματά, το καλοκαίρι του 2015, για τη συμπόρευση με τη ΔΗΜΑΡ και στη συνέχεια με το ΚΙΔΗΣΟ του Γιώργου Παπανδρέου. Ο πρώτος ήταν – ποιος άλλος; - ο Ανδρέας Παπανδρέου. Έφτιαξε τη Δημοκρατική Συμπαράταξη το 1989 πριν από τις εκλογές του 1989 παίρνοντας από τη μία πλευρά τον Γιάννη Μπούτο που είχε διεκδικήσει την ηγεσία της ΝΔ και από την άλλη τον θρύλο της Αριστεράς Μανώλη Γλέζο, τον Αντώνη Μπριλλάκη και άλλους καταφέρνοντας καίριο πλήγμα στον ενιαίο Συνασπισμό που τον είχε παραπέμψει στο Ειδικό Δικαστήριο. Να δούμε τι θα καταφέρει να «ψαρέψει» η τρίτη φορά Συμπαράταξη, πέρα από κάποιους φιλόδοξους της πολιτικής.

Η αλήθεια είναι ότι όσο το νέο κόμμα θα έχει από τη ΝΔ την απόσταση που είχε ως τώρα το ΠΑΣΟΚ, η δυναμική του εγχειρήματος του Αλέξη Τσίπρα είναι πολύ πιθανό να αρχίσει να μειώνεται: είναι προφανές ότι μεγάλο μέρος των ψηφοφόρων που τον στηρίζουν, έχουν επενδύσει στο ότι θα είναι εκείνος που θα αντιμετωπίσει «στα ίσια» τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Αν οι επόμενες δημοσκοπήσεις που, όπως ισχύει για όλους στην πολιτική, θα είναι οι καλύτερες για την ΕΛΑΣ, δεν δείξουν ότι ο πρώην πρωθυπουργός υπό προϋποθέσεις θα μπορούσε να φτάσει δημοσκοπικά τον κ. Μητσοτάκη, τότε το νέο κόμμα θα αρχίσει να φθίνει.

Αυτό δεν σημαίνει ότι το ΠΑΣΟΚ θα χρειαστεί απλώς να περιμένει να περάσει ο καιρός για να επιστρέψει στην δεύτερη θέση, όπως συνέβη (ένα χρόνο πριν) με το κόμμα της Ζωής Κωνσταντοπούλου. Ήδη, η διεύρυνση που συνεχίζεται μετρά πολύ μεγαλύτερη πολιτική ζημιά παρά πολιτικά κέρδη, καθώς το ΠΑΣΟΚ που εμφανίζεται ως κόμμα αρχών κατηγορείται και από ανθρώπους του ότι δέχεται στους κόλπους του στελέχη, που δεν έχουν κάνει την παραμικρή αυτοκριτική για τα όσα έλεγαν και έκαναν στα προηγούμενα κόμματά τους.

Πέρα από τη χαμηλή δημοσκοπική εικόνα του Νίκου Ανδρουλάκη, το ΠΑΣΟΚ δείχνει να μην μπορεί να αντιμετωπίσει τη στρατηγική της Νέας Δημοκρατίας, που επιχειρεί να «τσουβαλιάσει» όλη την αντιπολίτευση. Το «όχι σε όλα» που έχει υιοθετήσει από την εποχή των μη κρατικών πανεπιστημίων - και η στάση του στην ανανέωση της θητείας Στουρνάρα είναι μόνον το τελευταίο επεισόδιο - δεν βοηθά το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης να ξεχωρίσει ως διαφορετικό από τα υπόλοιπα, ενώ προφανώς δεν μπορεί να συναγωνιστεί κανένα από αυτά στον λαϊκισμό. Άρα χαμένοι από χέρι…

Είναι ακόμη, πολύ νωρίς και ταυτόχρονα μακρύς ο δρόμος για να βγάλει κανείς συμπεράσματα για το ποιος θα έρθει δεύτερος, τρίτος, τέταρτος ή ποιος θα μείνει εκτός βουλής. Το μόνο σίγουρο είναι ότι κάθε κίνηση εφεξής μετράει στη ζυγαριά των ψηφοφόρων, οι οποίοι έχουν και τον τελικό λόγο.