Άγγελος Μόσχοβας

Τη γνωστή παλιά διαφήμιση παγωτού με τον γκρινιάρη παππού μου θύμισαν οι κραυγές στελέχους του ΠΑΣΟΚ Κατερίνας Ταγαρά σε τηλεοπτικό πάνελ. Το επιχείρημά της ότι οι κυβερνώντες είναι άσχετοι και παθητικοί (!) και πρέπει να έρθει ο Ανδρουλάκης που δεν έχει κυβερνήσει, δεν αντέχει στη βάσανο της κριτικής. Η απειρία δεν είναι ο ασφαλέστερος οδηγός ως γνωστό, αντίστοιχα πειράματα τα πληρώσαμε ακριβά στο πρόσφατο παρελθόν. Όπως έγραφε και ο σπουδαίος Άλκης Αλκαίος «οι δοκιμές μας γέρασαν νωρίς στον κόσμο αυτό».

Αλλά ας παρακάμψουμε για λίγο την εξαλλοσύνη της πρώην βουλευτού και δικηγόρου και ας πάμε στην ουσία. Δεν είπε κάτι διαφορετικό από αυτό που λέει το ΠΑΣΟΚ και ο Ανδρουλάκης: Ψηφίστε με γιατί δεν έχω κυβερνήσει και άρα είμαι… ab initio και ipso facto (που θα έλεγε και ο Μητσοτάκης) καταλληλότερος. Με αντίστοιχα διαπιστευτήρια ήρθε το 2015 και ο ανταγωνιστής του για τη δεύτερη θέση Αλέξης Τσίπρας και φορτωθήκαμε ένα τρίτο αχρείαστο μνημόνιο, κλειστές τράπεζες και όλα τα θλιβερά συμπαρομαρτούντα.

Τώρα επί της ουσίας, τα διλήμματα για τη Χ. Τρικούπη τα έβαλε ο Μητσοτάκης μιλώντας στον Αντώνη Σρόιτερ και στο συνέδριο Greece Talks 2026 του protothema : Δυνητικά μόνο με το ΠΑΣΟΚ θα μπορούσα να συγκυβερνήσω, επανέλαβε αλλά αυτοί πήραν κοτζάμ συνεδριακή απόφαση να μην συνεργαστούν με τη ΝΔ. Οπότε, στις διερευνητικές εντολές ο Μητσοτάκης – αν δεν έχει αυτοδυναμία - θα απευθύνει την πρόσκληση στη Χ. Τρικούπη και η ευθύνη θα βαραίνει τον Ανδρουλάκη για τις επόμενες κάλπες.

Σε τι ελπίζει άραγε ο Μητσοτάκης; Να αλλάξει η συνεδριακή απόφαση; Δύσκολο αν όχι και ακατόρθωτο, έστω με μια συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής του ΠΑΣΟΚ. Αλλά πολύ περισσότερο απ’ αυτό, νομίζω ότι ποντάρει στο αίσθημα αυτοσυντήρησης των «πράσινων» στελεχών. Αυτές οι εκλογές δεν είναι απλώς κρίσιμες για Ανδρουλάκη και Τσίπρα, είναι υπαρξιακού χαρακτήρα. Ο τρίτος χάνεται, όπως συμφωνούν όλοι οι δημοσκόποι και οι πολιτικοί αναλυτές. Με αυτό το δεδομένο, αν πάμε σε δεύτερες κάλπες το τρίτο κόμμα θα συρρικνωθεί ακόμη περισσότερο. Και οι υποψήφιοι βουλευτές και τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ θα έχουν να αντιμετωπίσουν το πιεστικό δίλημμα: Μια ακόμη τετραετία σε άνυδρη έρημο, σε ένα κόμμα που θα πνέει τα λοίσθια αν έρθει τρίτο ή μια ευκαιρία συγκυβέρνησης με κάποια χαρτοφυλάκια, υπολογίσιμη κοινοβουλευτική δύναμη και εξουσία; Το ΠΑΣΟΚ θυμίζω έχει να δει κυβερνητικούς θώκους από τη συγκυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου το 2012-15, πριν από 11 χρόνια δηλαδή.


Η απάντηση δεν είναι απαραιτήτως εύκολη αλλά ούτε και δύσκολη. Αν συμπράξει σε συγκυβέρνηση με τη ΝΔ, ο φόβος να τελειώσει πολιτικά το ΠΑΣΟΚ στην επόμενη εκλογική αναμέτρηση είναι ορατός. Αλλά και αν έρθει τρίτο, πίσω από την ΕΛ.Α.Σ, πάλι θα αναγκαστεί να συρθεί – με όρους ηγεμονίας Τσίπρα – σε μια πιθανή συμμαχία των δυνάμεων της Κεντροαριστεράς σε ρόλο δευτερεύοντα. Αποδυνάμωση πολιτική, από όποια σκοπιά και αν το δει κανείς. Υπ’ αυτή την έννοια το μπαλάκι που έριξε ο Μητσοτάκης στο πλαίσιο του blame game, μάλλον εύστοχο ήταν καθώς αρχίζει να πιέζει φορτικά το ΠΑΣΟΚ. Για να επιστρέψω εκεί απ’ όπου ξεκίνησα, θα επικαλεστώ πάλι την ποιητική έμπνευση του Άλκη Αλκαίου: «Αν τόσο θες να κάνεις μια αβαρία, δώσε μας λίγο πράσινο Κιφ Μαροκινό και θα στο ξεπληρώσει η ιστορία».