Δημήτρης Δανίκας

Η Σωρρακώσταινα φλέγεται, η Κιτσοπούλου τους έφταιξε. Μπας και ο ασταμάτητος καύσωνας τους ήρθε κατακέφαλα με αποτέλεσμα να πάθουν διανοητική θερμοπληξία αθεράπευτη και καταστροφική; Μπορεί

Μιας και το ζήτημα καυτό, επίκαιρο και σαρωτικό, μερικά λογάκια έχω να ψιθυρίσω στ αυτάκια όλων αυτών. Εχουμε και λέμε

Ένα λοιπόν. Οι ιθύνοντες που συμφώνησαν να εκχωρήσουν το δικαίωμα μεταφοράς και σκηνοθεσίας με «Σφήκες» του Αριστοφάνη, γνώριζαν η αγνοούσαν τις «ιδιορρυθμίες» και τις αιρετικές απόψεις της Κιτσοπούλου; Φυσικά γνώριζαν. Τότε; Τότε λοιπόν εκείνοι αποφάσισαν. Εκείνοι την πρώτη ευθύνη έχουν. Τότε όσοι κατηγορούν και «φτύνουν», οι «ροχάλες» να κατευθυνθούν και να απευθυνθούν προς τους συγκεκριμένους κρατικούς αξιωματούχος. Βαράτε το «γαιδούρι» και όχι το βολικό «σαμάρι». Αν σας κοτάει δηλαδή

Δύο λοιπόν. Τι πα να πει «σεβασμός στον ιερό χώρο της Επιδαύρου»; Το ανέβασμα παραστάσεων που διεκπεραιώνουν αυτά τα σπουδαία κείμενα; Να χασμουριόμαστε; Να περιφερόμαστε πριν την έναρξη των παραστάσεων σε στυλ «κοιτάτε μας γειτόνοι»; Να ανταλλάσσουμε χειραψίες και μαγουλοφιλήματα; Όλα αυτά που διαρκώς συμβαίνουν σ αυτό το ιερό χώρο και που κατά τη γνώμη μου συνιστούν τον πλήρη ορισμό ασέβειας, περιφρόνησης, αταλαντοσύνης, δειλίας, έλλειψης φαντασίας, συμβιβασμών, συμβατικών σχέσεων και υπνηλίας. Ελάτε τώρα. Αν μη τι άλλο η Κιτσοπούλου έγραψε στα παλιά της υποδήματα κάθε ίχνος κοσμικότητας και σαλονάτης «ευπρέπειας»

Τρία λοιπόν. Τι θα πει «κιτς»; Δηλαδή ο Αντι Γουόρχολ τι ακριβώς έκανε; Με ποια αισθητική πορεύτηκε και στη συνέχεια εκτοξεύτηκε στο υπερ-πέραν του παγκόσμιου χρηματιστηρίου της Τέχνης; Φυσικά με το καραμπινάτο κιτς. Η «Barbie» τι είναι; Ροζ τσιχλόφουσκα! Στην Τέχνη όλα επιτρέπονται. Στοιχειώδες αγαπητές και αγαπητοί της φαρμακογλωσσίας. Όλα. Τα πάντα. Ο Γαλλοτυνήσιος σκηνοθέτης κινηματογράφου Αμπντελατίφ Κεσίς με τη «ζωή της Αντέλ» μετέτρεψε το πληρέστατο και πιο αποκαλυπτικό λεσβιακό σκληρό πορνό σε τέχνη υψηλή και με βραβείο Χρυσού Φοίνικα ταιριαστή στο Φεστιβάλ Καννών. Όλα επιτρέπονται. Στοιχειώδες κι αυτό. Ελεος!

Τέσσερα λοιπόν. Και τελικά ποιος είναι εκείνος που με θεική επιφοίτηση έχει το απόλυτο δικαίωμα να διαχωρίζει το καλό από το κακό; Την καλή από την κατάπτυστη παράσταση, την αριστοτεχνική από την μούφα ταινία, κατέχοντας το απόλυτο κριτήριο του αλάνθαστου, του Πάπα και του Ιμάμη; Με ταπεινότητα αγαπητές και αγαπητοί της φαρμακογλωσσίας. Πάντα και για όλα με την επιφύλαξη «ο χρόνος ο απόλυτος κριτής». Και πάντα να είσαι έτοιμος να παραδεχτείς την επιπολαιότητά σου, την μετριότητα των κριτηρίων σου και το ταραγμένο θυμικό σου

Πέντε και τελευταίο λοιπόν. Ο, τι δεν καταλαβαίνουμε. Ο, τι δεν ταιριάζει στις δικές μου προδιαγραφές. Αυτή και η μεζούρα μου. Τα υπόλοιπα απορρίπτονται μετά βδελυγμίας. Για σκέψου όμως. Αν κάθε έργο τέχνης ακολουθούσε και αντέγραφε τον κοινό παρονομαστή. Αν όλοι πορεύονταν με την ίδια αισθητική, τότε ποιο το αποτέλεσμα; Me Tarzan you Jane!