«Αφήστε με να πεθάνω για την Ελλάδα»: Ο 22χρονος Κώστας Γεωργάκης από την Κέρκυρα αυτοπυρπολήθηκε στη Γένοβα για να καταγγείλει τη Χούντα

Κανείς δεν είδε μέσα στο σκοτάδι της νύχτας τον νεαρό κουστουμαρισμένο άνδρα να βγαίνει από το σπίτι του σε μια γειτονιά της Γένοβας, να επιβιβάζεται σε ένα Fiat 500 και να φεύγει.

Ξημέρωνε Σάββατο 19 Σεπτεμβρίου του 1970 και ελάχιστοι άνθρωποι θα ήταν μάρτυρες σε αυτό που σχεδίαζε και θα πραγματοποιούσε ο Κώστας Γεωργάκης.

Ήταν ένας έλληνας φοιτητής, που σπούδαζε γεωλόγος στην Ιταλία και είχε πάρει την απόφαση να κάνει κάτι για να αφυπνίσει την Ευρώπη αλλά και τους συμπατριώτες του κατά της Χούντας των συνταγματαρχών.

Μόνο που αυτό το κάτι είχε να κάνει με την ίδια του τη ζωή, την οποία αποφάσισε να θυσιάσει με έναν τρόπο που σόκαρε τους πάντες. Κι αυτός, ήταν να βάλει φωτιά στον εαυτό του.

Δεν ανεχόταν τη καταπίεση

Γεννημένος στην Κέρκυρα ο Κώστας Γεωργάκης αναμίχθηκε από έφηβος ακόμη με την πολιτική, ήταν μέλος της νεολαίας στην Ένωση Κέντρου και υπεύθυνος για τα έντυπα και τις δημόσιες σχέσεις της ΕΔΗΝ (Ελληνική Δημοκρατική Νεολαία).

Σύμφωνα με τον συμμαθητή του και πρώην Δήμαρχο Κέρκυρας Σωτήρη Μικάλεφ ο φίλος του απο μαθητής Γυμνασίου ήταν ένα πολιτικό ον που δεν ανεχόταν την καταπίεση που ασκούσαν οι καθηγητές.

Την μέρα του πραξικοπήματος κι ενώ είχε γίνει η προσευχή για να μπουν οι μαθητές στις τάξεις ο Γεωργάκης λέει στους συμμαθητές του ότι θα έπρεπε να ντρέπονται που θα έμπαιναν για μάθημα, λες και δεν είχε γίνει τίποτε.

Έπεισε μια μεγάλη ομάδα μαθητών να φύγουν από το 2ο Γυμνάσιο Κέρκυρας και λίγους μήνες μετά έφυγε για σπουδές στην Ιταλία, όπου ανέπτυξε έντονη αντιδικτατορική δράση.

Ήταν συνεχώς κοντά στις ελληνικές φοιτητικές οργανώσεις, κάτι που τον έβαλε στο στόχαστρο της κυβέρνησης των πραξικοπηματιών, ενώ τα καλοκαίρια που επέστρεφε στην Κέρκυρα, ήταν υπό στενή παρακολούθηση.

Σε συνέντευξη που παραχώρησε το 1970 υπό το πρίσμα της ανωνυμίας αποκάλυψε ότι η Χούντα είχε καταφέρει να διεισδύσει μέσα στις οργανώσεις που είχαν δημιουργήσει οι φοιτητές στην Ιταλία.

Όταν πήρε την απόφαση να αυτοπυρποληθεί έστειλε δύο γράμματα, το ένα σε έλληνα φοιτητή και το άλλο στον πατέρα του, θέλοντας να εξηγήσει την πράξη του.

«Το έκανα για χάρη της Ελλάδας...»

Στον φοιτητή συναγωνιστή και φίλο γράφει: «Είμαι βέβαιος ότι αργά ή γρήγορα οι λαοί της Ευρώπης θα καταλάβουν ότι ένα φασιστικό καθεστώς όπως το ελληνικό που στηρίζεται στα άρματα μάχης, δεν αντιπροσωπεύει μονάχα μια προσβολή στην αξιοπρέπεια των ελεύθερων ανθρώπων, αλλά και μια συνεχή απειλή για την Ευρώπη».

Το γράμμα που απευθύνεται στον πατέρα του είναι πολύ πιο προσωπικό και λίγες μόνο αράδες στο οποίο του λέει: «Αγαπημένε μου πατέρα, συγχώρεσέ με για την πράξη μου αυτή. Δεν θέλω να κλάψεις. Ο γιος στου δεν είναι ήρωας, αλλά ένας απλός άνθρωπος, όπως όλοι οι άλλοι. Φίλησε αντί για μένα τη γη της πατρίδας μας. Δεν ήθελα να διατρέξετε οιονδήποτε κίνδυνο, εξαιτίας της δραστηριότητάς μου. Δεν μου έμενε, παρά να ενεργήσω ως ελεύθερος άνθρωπος...».

Οδηγώντας το Fiat 500 ο Γεωργάκης φτάνει ξημερώματα Σαββάτου, στην έρημη από κόσμο πλατεία Ματεότι, παρκάρει και βγαίνει έξω φορώντας κουστούμι και γραβάτα.

Βρέχει τα ρούχα του με βενζίνη ενώ στέκεται μπροστά από το Δικαστικό Μέγαρο της Γένοβας και αυτοπυρπολείται φωνάζοντας «Αφήστε με να πεθάνω για τη μεγάλη μου Ελλάδα! Ζήτω η ελεύθερη Ελλάδα! Όλοι οι Ιταλοί πρέπει να φωνάξετε ζήτω η ελεύθερη Ελλάδα, κάτω οι τύραννοι!»..

Τέσσερις οδοκαθαριστές που εργάζονταν εκεί κοντά ακούνε τις κραυγές του Έλληνα φοιτητή, τρέχουν και αντικρίζουν το σοκαριστικό θέαμα ενός ανθρώπου που καίγεται ζωντανός.

Σβήνουν την φωτιά με νερό και ο Γεωργάκης μεταφέρεται στο νοσοκομείο του San Martino, όπου θα υποκύψει στα τραύματά του λίγες ώρες αργότερα.

Το σοκ, η Χούντα και μια πλάκα

Η είδηση σοκάρει την Ευρώπη, ενώ στην Ελλάδα η Χούντα προσπαθεί να την αποσιωπήσει και το καταφέρνει εν μέρει, αφού μόνο τα «Νέα» καταφέρνουν να περάσουν το τηλεγράφημα του Assosiated Press και δημοσιεύουν το γεγονός στην πρώτη σελίδα τους στις 21 Σεπτεμβρίου.

Όπως γράφτηκε αργότερα ο Γεωργάκης είχε δεχτεί στην Ιταλία απειλές κατά της ζωή του αλλά και της οικογένειάς του, ενώ λίγες ημέρες πριν αυτοπυρποληθεί ο πατέρας του τον ενημερώνει ότι η αναβολή του θα διακοπεί.

Κάτι που αυτόματα σήμαινε ότι έπρεπε να επιστρέψει για να υπηρετήσει την στρατιωτική του θητεία και αυτό ήταν άλλο ένα μέσο πίεσης ώστε να σταματήσει την δράση του.

Η Χούντα φοβούμενη τις αντιδράσεις ζήτησε από τον πατέρα του νεκρού φοιτητή να δηλώσει ότι η πράξη του ήταν αποτέλεσμα ερωτικής απογοήτευσης ενώ την ώρα που η διεθνής κοινή γνώμη συζητάει την πράξη του Γεωργάκη οι συνταγματάρχες κάνουν ότι μπορούν για να καθυστερήσει η κηδεία του στην Κέρκυρα, φοβούμενοι τυχόν αντιδράσεις.

Η σορός του θα μεταφερθεί τελικά στο νησί τέσσερις μήνες μετά τον θάνατό του και η κηδεία του γίνεται στο Α΄ Νεκροταφείο του νησιού που γεννήθηκε το παιδί που επέλεξε να θυσιάσει την ζωή του για την Δημοκρατία.

Στο μέρος που αυτοπυρπολήθηκε στην πλατεία Ματεότι μια μαρμάρινη πλάκα γράφει στα Ιταλικά: «Στον νεαρό Έλληνα Κωνσταντίνο Γεωργάκη που θυσίασε τα 22 χρόνια του για την ελευθερία και την δημοκρατία της πατρίδας του. Όλοι οι ελεύθεροι άνθρωποι σκιρτούν μπροστά στην ηρωική του χειρονομία. Η ελεύθερη Ελλάδα θα τον θυμάται για πάντα».