Οι Έλληνες του AfD: Από γκασταρμπάιτερ, ιεραπόστολοι της γερμανικής Ακροδεξιάς

Τις τελευταίες ημέρες η διεθνής -αλλά και η γερμανική- κοινή γνώμη επιχειρεί να μεταβολίσει τη σημασία και τις ευρύτερες επιπτώσεις, τις νέες συνθήκες που επιβάλλει στην παγκόσμια πολιτική σκηνή ο εκλογικός θρίαμβος του AfD στο κρατίδιο της Σαξονίας-Ανχάλτ.

Την ίδια στιγμή, η ηγεσία του υπερσυντηρητικού, κατ’ άλλους αντιδραστικού, ακροδεξιού κ.λπ. κόμματος AfD, βασιζόμενη στη μακράν κυρίαρχη δημοφιλία του -βάσει των δημοσκοπήσεων- στη Γερμανία, επιχειρεί να συγκροτήσει τοπική κυβέρνηση, ως ένα πρώτο βήμα και απτή επιβεβαίωση της δυναμικής του, καθ’ οδόν προς την ανάρρηση στην εξουσία, όπως ιδανικά επιθυμούν τα μέλη του, στις επόμενες ομοσπονδιακές εκλογές, τον Μάρτιο του 2029.

Εν τω μεταξύ, οι πολιτικοί αντίπαλοι, όπως ο νυν καγκελάριος Φρίντριχ Μερτς, εξαπολύει σφοδρότατες κατηγορίες καταλογίζοντας στο AfD μια κρυφή, ζοφερή ατζέντα, η οποία προβλέπει ακόμη και κανονική «εθνοκάθαρση», συμμαχία με τη Ρωσία του Βλαντιμίρ Πούτιν κ.ά.

Οπως είναι αυτονόητο, το Μεταναστευτικό είναι το πιο καυτό ζήτημα της γερμανικής πολιτικής ζωής. Το AfD ανασκευάζει τις κατηγορίες εκ μέρους του κατεστημένου μιλώντας απλώς για «remigration» - έναν ευφημισμό για τις μαζικές απελάσεις, ενώ προσπαθεί να παρακάμψει την απορία σχετικά με τις δομικές αντιφάσεις ανάμεσα στις ιδιότητες κορυφαίων στελεχών και τις θεμελιώδεις θέσεις της παράταξης. Οπως το γεγονός ότι η anti-woke ρητορική του AfD εκφράζεται με πύρινους λόγους μάλιστα, από μια ομοφυλόφιλη γυναίκα, τη συναρχηγό του κόμματος, Αλίς Βάιντελ.

Το Μεταναστευτικό και οι Ελληνες

Σύμφωνα με μια πρόσφατη επίσημη στατιστική μελέτη, το 26,3% των σημερινών κατοίκων της Γερμανίας είναι είτε μετανάστες οι ίδιοι, είτε απόγονοι από μη γηγενείς. Το γεγονός, λοιπόν, ότι πάνω από ένας στους τέσσερις Γερμανούς πολίτες δεν είναι αυτόχθων -ή «γνήσιος»- Γερμανός πυροδοτεί μια σειρά από διαφορετικές αντιδράσεις. Η προφανής είναι ότι προσφέρει ευκαιρίες εκμετάλλευσης κάθε αντιμεταναστευτικής έξαρσης από την Ακροδεξιά, εν προκειμένω από το AfD.

Λιγότερο προφανής, όμως, είναι η αντίστροφη δυναμική των ίδιων των «ξένων», ως μέσο περαιτέρω ενδυνάμωσης του AfD. Και ακριβώς σε αυτό το πλαίσιο, εκπρόσωποι εθνικών μειονοτήτων -και όχι μόνο-, τέκνα και εγγόνια «γκασταρμπάιτερ» αποδεικνύονται εξόχως χρήσιμοι στο AfD στην προσέγγιση ακόμη και των πληθυσμιακών ομάδων που θα είχαν κάθε λόγο να νιώθουν απειλούμενες από την άνοδο του συγκεκριμένου ξενοφοβικού και υπερσυντηρητικού κόμματος.

Σε αυτό το πλαίσιο και με τη λογική ότι από απεχθείς εισβολείς μπορούν κάλλιστα να χρησιμεύσουν ως ιεραπόστολοι της ακροδεξιάς ιδεολογίας, το AfD περιμένει πολλά από τα ελληνικής καταγωγής μέλη του. Ορισμένα από οποία, τα πιο προβεβλημένα, δεν έχουν κανέναν ενδοιασμό να προσπερνούν τις κατάφωρες αντιφάσεις των ιδιοτήτων τους - πολύ σχηματικά, ως διωκόμενοι και διώκτες ταυτόχρονα.

Ο κατάλογος με τους Ελληνες του AfD περιλαμβάνει αρκετά ονόματα, πρόσωπα διεσπαρμένα σχεδόν σε ολόκληρη τη Γερμανία, με ποικίλου βαθμού συμμετοχή στις κομματικές δράσεις και από διάφορα πόστα, σε τοπικό ή ομοσπονδιακό επίπεδο. Το «ΘΕΜΑ» επιλέγει να συστήσει εδώ ένα κουαρτέτο από τους πιο διαπρεπείς εξ αυτών.

Αλέξανδρος Τάσσης: Μετανάστης, γκέι, αντιμετανάστης

Στις ομοσπονδιακές εκλογές της Γερμανίας τον Φεβρουάριο του 2025, ο Αλεξάντερ (Αλέξανδρος) Τάσσης ήταν υποψήφιος με το AfD στην Περιφέρεια 61, στην περιοχή του ιστορικού Πότσδαμ, πρωτεύουσας του κρατιδίου του Βραδεμβούργου. Προκειμένου το εκλογικό σώμα να γνωρίσει καλύτερα τους υποψηφίους, οι αρμόδιες τοπικές αρχές δημιούργησαν μια ιστοσελίδα με τα βιογραφικά όλων όσοι διεκδικούσαν έδρα στην Μπούντεσταγκ.

Και ιδού τι έγραψε τότε ο ίδιος ώστε να συστήσει τον εαυτό του στο κοινό σε συντομία μεν, αλλά δίνοντας ξεκάθαρο στίγμα και προσανατολισμό: «Διεκδικώ μία θέση στο Ομοσπονδιακό Κοινοβούλιο διότι, ως γιος ενός γκασταρμπάιτερ, αρνούμαι να με μεταχειρίζονται ως θύμα αυτής της καταστροφικής μεταναστευτικής πολιτικής. Διότι επίσης, ως άντρας ομοφυλόφιλος, απορρίπτω κατηγορηματικά αυτή την πολιτική που συνιστά απειλή για εμένα. Και υπό την ιδιότητά μου ως ιστορικού, θα τιμήσω τον γερμανικό πολιτισμό και θα κλείσω τα σύνορα της Γερμανίας. Τα σύνορα είναι πολιτισμός».

Ο κ. Τάσσης αναφερόταν στον πατέρα του, ο οποίος ήταν Ελληνας μετανάστης στη Γερμανία - εξ ου και ο ίδιος αυτοπροσδιορίζεται ως τέκνο γκασταρμπάιτερ, αν και από Γερμανίδα μητέρα. Οσο για τη μεταναστευτική πολιτική την οποία ξορκίζει μετά βδελυγμίας, επί της ουσίας είναι η ανθρωπιστική γραμμή της Ανγκελα Μέρκελ, η οποία, ως καγκελάριος το 2015 είχε ανοίξει τα γερμανικά σύνορα σε περίπου 1 εκατομμύριο πρόσφυγες από εμπόλεμες χώρες της Ανατολής (Συρία, Ιράκ, Αφγανιστάν κ.ά.)

Η πολιτική αυτή τερματίστηκε μετά τις εκλογές του 2025, χωρίς, ωστόσο, την άμεση συμβολή του κ. Τάσση, ο οποίος τότε απέτυχε να εκλεγεί. Βεβαίως, αποτελεί εμμέσως εύφημο μνεία στην προσπάθειά του το γεγονός ότι στην ίδια εκλογική περιφέρεια ο κ. Τάσσης είχε να αντιμετωπίσει πανίσχυρους ανταγωνιστές, όπως ο Ολαφ Σολτς του SPD και η Αναλένα Μπέρμποκ των Πρασίνων, δηλαδή πρωταγωνιστές στην πολιτική σκηνή της Γερμανίας. Ο κ. Τάσσης υπερσκέλισε σε αριθμό ψήφων την κυρία Μπέρμποκ, ηττήθηκε όμως από τον υποψήφιο των Χριστιανοδημοκρατών.

Οι παράδοξες απόψεις

Σε ό,τι αφορά το βιογραφικό του, ο κ. Τάσσης γεννήθηκε το 1970 στην Αθήνα, αλλά μεγάλωσε στη Βρέμη και σπούδασε Ιστορία, ένα πεδίο της επιστήμης με το οποίο ασχολείται επαγγελματικά ως συγγραφέας δοκιμίων, διδάσκων κ.ο.κ.

Με την πολιτική άρχισε να εμπλέκεται ενεργά από τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 2000, ξεκινώντας από την ένταξή του στις γραμμές των Χριστιανοδημοκρατών (CDU). Και παρότι είχε αρχίσει να ανελίσσεται στην εσωκομματική ιεραρχία φτάνοντας έως τη βαθμίδα του προέδρου της επιτροπής CDU για το κέντρο της Βρέμης, μεταπήδησε στο AfD το 2013, σχεδόν αμέσως μετά την ίδρυσή του.

Ανέλαβε καθήκοντα αναπληρωτή εκπροσώπου στο παράρτημα Βρέμης, ενώ παράλληλα ανέλαβε την πρωτοβουλία για τη σύσταση της ομάδας «Ομοφυλόφιλοι στο AfD», μέσω της οποίας κατέκτησε ευρεία αναγνωρισιμότητα. Συμμετείχε επίσης στη συμβουλευτική επιτροπή «Μετανάστες για τη Γερμανία» και το 2015 εξελέγη στο τοπικό κοινοβούλιο, ως ο πρώτος δημοσίως δεδηλωμένος ομοφυλόφιλος εκπρόσωπος του AfD. Ακολούθως, διάφορες ενδοκομματικές αντιπαραθέσεις ανέκοψαν την πορεία του προς τα ανώτατα αξιώματα, μολονότι εκείνος εξακολούθησε να υποστηρίζει και να διαδίδει με θέρμη τις απόψεις του.

Επιπλέον, από το 2019 και ως συνιδρυτής της κίνησης «Die Neudeutschen» (Οι νέοι Γερμανοί), στην οποία συσπειρώνονται τα μέλη του AfD με ρίζες σε κάποια χώρα εκτός Γερμανίας, ηγείται μιας επικοινωνιακής καμπάνιας με στόχο τη διασκέδαση των εντυπώσεων ότι το κόμμα του τάσσεται συλλήβδην εναντίον της μετανάστευσης, ανεξαρτήτως ιδιαιτεροτήτων.

Ομολογουμένως, βέβαια, οι ιδεολογικές θέσεις του μοιάζουν αντιφατικές, αλληλοσυγκρουόμενες, αλληλοανατρεπόμενες και, αναπόφευκτα, αλληλοαποκλειόμενες, όπως έχουν παρατηρήσει αρκετοί από όσους έχουν βρεθεί απέναντί του σε συζητήσεις, πάνελ κ.λπ.

Ενδεικτικά, σε μία από τις συνεντεύξεις του ο κ. Τάσσης τόνισε με έμφαση: «Εχω ένα θεμελιώδες πρόβλημα: Εγώ δεν θέλω καθόλου μετανάστες στη Γερμανία. Τα σύνορα θα πρέπει να κλείσουν άμεσα και δεν θα πρέπει να επιτρέπεται ούτε σε έναν μετανάστη να περάσει στη χώρα. Αντιθέτως, εγώ θέλω μια “αρνητική μετανάστευση”, δηλαδή να απελάσουμε όσους μας έφερε στη Γερμανία η Μέρκελ».

Και στην αναπόφευκτη ερώτηση αν νιώθει περισσότερο Γερμανός ή Ελληνας, απάντησε κατηγορηματικά: «Εγώ νιώθω Γερμανός και μόνο Γερμανός. Και το ίδιο ισχύει για την πλειονότητα των επήλυδων που είναι πλέον κομμάτι της κοινωνίας μας. Τα προγράμματα δήθεν αφομοίωσης των μεταναστών είναι ανοησίες. Κατά τη δική μου γνώμη, όλες αυτές οι δράσεις θα πρέπει να καταργηθούν άμεσα. Και να τις αντικαταστήσουμε με μια νέα προσέγγιση στη γερμανική κουλτούρα».

Ως προς το πώς συνδυάζεται ο ανοιχτός αυτοπροσδιορισμός του ως ομοφυλόφιλου με την αντιπάθεια που τρέφει, κάπως εκ προοιμίου, το AfD για τον ομοερωτισμό, ο κ. Τάσσης δηλώνει πως ο ίδιος δεν διακρίνει κάποια αντινομία θέσεων, επισημαίνοντας σχετικά ότι «η άποψή μου για τους ομοφυλόφιλους εντός του κόμματός μας δεν διαφέρει από εκείνη για τα μέλη μας που κατάγονται από μετανάστες. Εγώ είμαι απολύτως αντίθετος στους αριστερούς, που θέλουν να μου επιβάλλουν τη δική τους άποψη για το πώς πρέπει να είμαι. Το ίδιο δεν θα επιτρέψω σε κανέναν δεξιό να μου υπαγορεύσει πως εγώ, ως Ελληνας, θα πρέπει να σκέφτομαι και να υπάρχω».

Τέλος, ως επιστέγασμα της ιδεολογικής του συγκρότησης, ξεκαθαρίζει ότι «εγώ δέχομαι ότι οι μουσουλμάνοι έχουν θέση στη Γερμανία. Ο ισλαμισμός όμως, όχι, δεν έχει καμία θέση στη Γερμανία».

Παναγιώτης Φούκης: Πάστορας με μητέρα στο ΚΚΕ

Ενδεχομένως το πιο αλλόκοτο βιογραφικό σημείωμα από όλα όσα επιδεικνύουν τα ελληνικής καταγωγής μέλη του AfD ανήκει στον Παναγιώτη «Jotti» Φούκη. Γεννήθηκε στην ηρωική και πολύπαθη Βήσσανη Πωγωνίου του Νομού Ιωαννίνων, ένα μεθοριακό χωριό που βρέθηκε στο επίκεντρο σφοδρών πολεμικών συγκρούσεων, τόσο κατά τον Ελληνοϊταλικό όσο και αργότερα, στον Εμφύλιο Πόλεμο.

Ο κ. Φούκης είχε την τύχη να γεννηθεί το 1962, ήτοι 13 χρόνια αφότου οι αντάρτες του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας ηττήθηκαν στον Γράμμο και πολλοί από αυτούς διέσχισαν τα σύνορα για να διαφύγουν μέσω Πωγωνίου. Και ήταν ευνοημένος από τη μοίρα, καθώς δεν έγινε ένα ακόμη παιδί της ελληνικής υπαίθρου που απήχθη, κατά το λεγόμενο -έστω και πολλαπλώς αμφιλεγόμενο-, «παιδομάζωμα». Βεβαίως, η μητέρα του ήταν δεδηλωμένη κομμουνίστρια, οπότε στο υποθετικό σενάριο που θα κινδύνευε με αρπαγή το ΚΚΕ θα τον εξαιρούσε από την ομαδική απαγωγή.

Συνοψίζοντας, ο γιος της Ηπειρώτισσας κομμουνίστριας, γεννηθείς το 1962 στη Βήσσανη αλλά μετανάστης στη Γερμανία από το 1966, σήμερα είναι πατέρας οκτώ τέκνων και παππούς, εγκατεστημένος στο γερμανικό κεφαλοχώρι Χίλε στο κρατίδιο της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας.

Εκεί, παράλληλα με το επάγγελμα του κλειδαρά και την ανάμειξή του στα κοινά σε αυτοδιοικητικό επίπεδο εκπροσωπώντας το AfD, κηρύττει τον λόγο του Κυρίου ως πάστορας σε μια θρησκευτική κοινότητα, υπό τον τίτλο Freien Christen Gemeinde Minden (Ελεύθερη Χριστιανική Εκκλησία του Μίντεν), θεμελιώδης και λίαν αξιοσημείωτη αρχή της οποίας είναι η αποδοχή στους κόλπους της κάθε ανθρώπου που έχει νιώσει το άγγιγμα του θείου κάποια στιγμή στη διάρκεια του βίου του, ανεξαρτήτως φυλετικών ή οποιωνδήποτε άλλων ιδιαίτερων χαρακτηριστικών.

Οσο για τον ίδιο, περιγράφει την προσωπική του διαδρομή έως την ένωση με τον Θεό σε μια γλαφυρή αυτοβιογραφική μαρτυρία ως εξής: «Ως βρέφος δεν μπορούσα να ανοίξω τα μάτια μου λόγω μιας ασθένειας. Η μητέρα μου πήγε στην εκκλησία του χωριού μας στη Βήσσανη και με έταξε στον Θεό προσφέροντας λίγο λάδι. Του είπε “αν σώσεις το παιδί μου, θα είναι δικό σου για πάντα”.

Αργότερα, όταν ήρθαμε στη Γερμανία, στο δημοτικό είχα έναν φίλο, ο πατέρας του οποίου ήταν Μεθοδιστής ιερωμένος. Και μολονότι έχασα το ενδιαφέρον μου για τη θρησκεία για αρκετά χρόνια, από το 1986 επανήλθα στους κόλπους της και από το 1992 είμαι ο πάστορας στο Mίντεν». Ενώ στα αναμνηστικά στιγμιότυπα από τις διάφορες εκδηλώσεις της εκκλησιαστικής του ομάδας ο Φούκης εμφανίζεται να βαπτίζει πιστούς σε φυσικές κολυμβήθρες, παράλληλα υποστηρίζει τις θέσεις του AfD. Αν και με την υποσημείωση ότι ο ίδιος είναι «μετριοπαθής».

Ρόμπερτ Λάμπρου: Ομογενής υπέρ του Grexit

Το πλήρες όνομά του είναι Ρόμπερτ Αθανάσιος Λάμπρου, αλλά ήδη από τα 15 του χρόνια αποφάσισε ότι θα έπρεπε να επιλέξει, άπαξ και διαπαντός, αν θα ζούσε εφεξής ως Ελληνογερμανός ή απλώς ως Γερμανός. Οπότε, όπως απέδειξε η μετέπειτα εξέλιξή του, το «Αθανάσιος» απαλείφθηκε από το προφίλ του.

Και σήμερα, ο Ρόμπερτ Λάμπρου είναι ένα από τα ηγετικά στελέχη του AfD στο κρατίδιο της Εσσης, υπό την ιδιότητά του ως μέλους της τοπικής βουλής από το 2019 και δη ως επικεφαλής της συγκεκριμένης κοινοβουλευτικής ομάδας. Επιπλέον -και αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία, εν τοις πράγμασιν αλλά και συμβολικά- από το 2024 είναι ο εκπρόσωπος του AfD επί θεμάτων μετανάστευσης και αφομοίωσης αλλοδαπών στη χώρα.

Θα έλεγε κανείς ότι ο κ. Λάμπρου, όπως και η κεντρική ηγεσία του AfD, είναι αρκετά ευφυής και έμπειρος περί τα πολιτικά, ώστε να αποφεύγει την αμιγώς σκληροπυρηνική ρητορική μίσους, παρά την όξυνση του Μεταναστευτικού στη Γερμανία, παράγοντας που ανοίγει αυτομάτως ένα μεγάλο, ελεύθερο πεδίο δράσης στην Ακροδεξιά. Ενας άνθρωπος με τα χαρακτηριστικά του (60άρης, με πανεπιστημιακή παιδεία, πρώην επιχειρηματίας κ.λπ.) εξυπηρετεί πολύ πιο αποτελεσματικά τη στρατηγική του AfD για τη διεύρυνση της εκλογικής πελατείας του.

Ετσι, ο κ. Λάμπρου, τουλάχιστον στις δημόσιες τοποθετήσεις του, κατά κανόνα αποφεύγει τις επιθέσεις στους πρόσφυγες και τους μετανάστες που εισέρχονται στη Γερμανία, προτιμώντας να εστιάζει στον κίνδυνο του «εξισλαμισμού» της χώρας, στη μαζική και ανεξέλεγκτη εισροή ξένων στοιχείων κ.ο.κ.

Γεννήθηκε το 1967 στο Μίνστερ της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας από Ελληνα πατέρα και Γερμανίδα μητέρα. Εχοντας βιώσει από παιδί το τι σημαίνει να αντιμετωπίζεται ως «αλλιώτικος» και «ξένο σώμα» από τους συνομηλίκους του, θέλησε να γίνει ο ίδιος παράγοντας ανατροπής των διακρίσεων και των προκαταλήψεων. Οχι όμως ως μαχόμενος μετανάστης, αλλά ως γνήσιος Γερμανός. Οπότε η ενεργή και δυναμική ανάμειξη στην πολιτική έγινε για εκείνον πρωταρχικός στόχος και μονόδρομος.

Ξεκίνησε στις αρχές της δεκαετίας του ’90 από τις τάξεις των Σοσιαλδημοκρατών, για να κινηθεί δεξιότερα, καταλήγοντας το 2017 στο AfD. Εν τω μεταξύ και κάπως ως έμμεση επίδειξη της αφοσίωσής του στον αγώνα για την προστασία του γερμανικού έθνους από τις φθοροποιές προσμείξεις με τους ξένους, τους «φτωχούς συγγενείς» στην Ευρώπη που απειλούσαν να απομυζήσουν, σαν παράσιτα, την οικονομική δύναμη της Γερμανίας, δήλωσε την αντίθεσή του στη διάσωση της Ελλάδας από τη χρεοκοπία.

Στην κορύφωση της οικονομικής κρίσης το 2015 και της αγωνίας για την τελική διαπραγμάτευση των δανειστών με την τότε ελληνική κυβέρνηση, ο κ. Λάμπρου συντάχθηκε με τη γραμμή Σόιμπλε και την αποβολή της Ελλάδας από την Ενωμένη Ευρώπη. Υποστηρίζοντας το Grexit, στάθηκε απαθής απέναντι στην απόγνωση των συγγενών του στην πατρογονική γη, οι οποίοι μοιράζονταν μαζί του εξ αποστάσεως την ελπίδα τους ότι στο τέλος η Γερμανία και οι συν αυτή θεσμοί δεν θα επέτρεπαν την έξωση της Ελλάδας από την Ευρωζώνη.

Νικόλαος Μπουτάκογλου: Με ορμή στο AfD

Στα 43 του χρόνια ο Μακεδόνας Νικόλαος Μπουτάκογλου εκπροσωπεί τη νέα και φέρελπι γενιά στελεχών της γερμανικής Ακροδεξιάς. Γεννημένος στις Σέρρες το 1983, εκών άκων, αναγκάστηκε να ενσωματωθεί στη γερμανική κοινωνία σε ηλικία 6 ετών, όταν οι γονείς του αποφάσισαν να εγκαταλείψουν την πατρίδα τους το 1989 και να μεταναστεύσουν στη Γερμανία.

Σήμερα, ως εκλεγμένος εκπρόσωπος του AfD στο κοινοβούλιο του κρατιδίου Βάδης-Βυρτερμβέργης, διαλαλεί με κάθε ευκαιρία τη γραμμή του κόμματός του, ενίοτε υπερθεματίζοντας περί των κινδύνων που αντιμετωπίζει η Γερμανία από τα ξένα και, εν ολίγοις, μιαρά στοιχεία. Χαρακτηριστικό παράδειγμα του ορθού, κατά AfD, πολιτικού φέρεσθαι, όπως το αντιλαμβάνεται και το διακονεί ο κ. Μπουτάκογλου, είναι η αντίδρασή του στα μαθήματα κολύμβησης, τα οποία πλέον παρέχουν στους φοιτητές τους πολλά γερμανικά πανεπιστήμια.

Ερμηνεύει ως αδιάψευστο δείκτη παρακμής και εκτροχιασμού αυτά τα μαθήματα, βάσει του συλλογισμού ότι «τα γερμανικά πανεπιστήμια είναι πλέον αναγκασμένα να διδάσκουν στους νεαρούς σπουδαστές πώς να κολυμπούν, κάτι που αποδεικνύει το πόσο δραστικά έχει αλλάξει η χώρα μας.

Σύμφωνα με τους υπεύθυνους αυτών των μαθημάτων, η πλειονότητα των εκπαιδευόμενων στην κολύμβηση “έχει διεθνή καταγωγή”. Αυτό σημαίνει ότι οι πολιτικοί και τα ΜΜΕ αγνοούσαν επί χρόνια το πραγματικό πρόβλημα: η μαζική μετανάστευση στη Γερμανία δεν συνεπάγεται μόνο πολιτισμικό εμπλουτισμό, αλλά και σημαντικές μειονεξίες σε βασικές δεξιότητες, από την καθημερινή πρακτική έως την παιδεία και την καλλιέργεια.

Το υπογραμμίζω αυτό διότι στη Γερμανία θεωρούνταν ανέκαθεν δεδομένο ότι τα παιδιά μαθαίνουν να κολυμπούν από το νηπιαγωγείο. Γενικότερα, αντί να απασχολούμαστε με τη θεραπεία των συμπτωμάτων, τελικά έχουμε ανάγκη από έναν έντιμο διάλογο γύρω από τις συνέπειες της ανεξέλεγκτης εισροής μεταναστών στη Γερμανία, το πώς αυτοί οι άνθρωποι αφομοιώνονται στην κοινωνία μας, καθώς και για τις δημόσιες υποδομές».

Συμπληρώνοντας το προφίλ του, ο ο κ. Μπουτάκογλου είναι οικογενειάρχης, πατέρας δύο παιδιών και βιοπορίζεται ως ελεύθερος επαγγελματίας -υδραυλικός και εγκαταστάτης/συντηρητής συστημάτων θέρμανσης.

Και, ομολογουμένως, αν εξακολουθούσε να ζει στη γενέτειρά του αντί για την πόλη της Βάιχινγκεν αν ντερ Εντς στη Βάδη-Βυρτεμβέργη, πιθανώς δεν θα είχε μάθει να κολυμπά, εφόσον οι Σέρρες, ως γνωστόν, στερούνται παραλίας.
Εκτός αν ήταν τόσο τυχερός ώστε το νηπιαγωγείο στο οποίο φοίτησε να διέθετε κολυμβητική δεξαμενή.

Φωτογραφίες: Getty images / Ideal image, REUTERS