Δημήτρης Δανίκας

Που με τις ώρες άκουγε και απολάμβανε όπερες και κλασική μουσική. Που όταν τον ρωτούσες για τον Ντιέγκο και τον Πελέ, εκείνος το γύρναγε προς το σινεμά, κυρίως το γαλλικό. Και που όταν μιλούσες για πολιτική και εν γένει για ελληνικά δρώμενα, σε κοιτούσε με διακριτική ειρωνεία, και στη συνέχεια σε επανέφερε στην τάξη και στην κουλτούρα

Τον συνάντησα. Τόσο τυχερός. Συμπλεύσαμε μαζί στο ίδιο «μαγαζί» στη Χρήστου Λαδά, στον Δημοσιογραφικό Οργανισμό Λαμπράκη. Συγκεκριμένα στα «Νέα» υπό την διεύθυνση του Λέοντα Καραπαναγιώτη που σαν αυτόν ούτε ένας στο εκατομμύριο της παγκόσμιας δημοσιογραφίας

Ο Λέων ακατάπαυστος λάτρης της κουλτούρας κι αυτός. Ανεξάντλητος στις κινηματογραφικές του περιπλανήσεις. Γι αυτό με είχε αναβαθμίσει σ έναν από τους προνομιούχους συνομιλητές του. Το ίδιο και με τον Jean. Του άρεσε να τον φωνάζουν Ζαν. Ο Λέων λοιπόν με τον Διακογιάννη περί γαλλικής κουλτούρας κι αυτός

Να φανταστείτε ύψος και μέγεθος φανατισμού, που όταν ο Παύλος Τσίμας, διευθυντής του ραδιοφωνικού σταθμού «902 Αριστερά στα FM» του ζήτησε να κάνει ραδιοφωνική, αθλητική εκπομπή, εκείνος συμφώνησε υπό τον όρο μουσικής και μάλιστα γαλλικής. Κι έτσι έγινε

Εμπαινε στο στούντιο και πρίμα βίστα, χωρίς σημειώσεις και άλλα βοηθήματα, κατέβαζε τραγούδια, ιστορίες, αφηγήσεις και διάφορα περιστατικά για δεκάδες Γάλλους τραγουδιστές και μουσικούς. Το «La Boheme» του Σαρλ Αζναβούρ, η μόνιμη λατρεία του

Σαν τη φωνή του Diaco ουδεμία άλλη. Σήμερα, ας πούμε, ακούγοντας όλες τις φωνές όλων των sportcasters, μόνο μία τον πλησιάζει μερικά χιλιόμετρα πίσω απ αυτόν. Εκείνη του Σωτήρη Κωσταβάρα. Γιατί αυτό;

Επειδή ήταν λιτός. Επειδή κάθε λέξη έπεφτε σαν σκηνή θρίλερ και έτσι φούντωνε η αγωνία των θεατών. Επειδή μόνο αυτός κατάφερνε με επιδεξιότητα επιπέδου Στίβεν Σπίλμπεργκ να συνδυάζει την ακόλουθη σειρά των πραγμάτων:

Από την περιγραφή στο σχόλιο. Από το σχόλιο στην πληροφορία. Από την πληροφορία στην αφήγηση και από την αφήγηση στην αποδόμηση. Οι περιγραφές του Διακογιάννη ακολουθούσαν πιστά την σκηνοθεσία του Αλφρεντ Χίτσκοκ στο είδος των «θρίλερ». Ο. θεατής πρέπει να λαμβάνει λίγα έτσι ώστε με την φαντασία του να συμπληρώνει τα κενά και να σκηνοθετεί τα υπόλοιπα

Ο Διακογιάννης με ελάχιστες ατάκες και με εκείνο το χαρισματικό μέταλλο της φωνής του επέτρεπε στους θεατές να περιπλανηθούν, να καθηλωθούν από δύο πράγματα μαζί. Από τη μια κάθε εικόνα χίλια γράμματα. Μια πραγματικότητα που αγνοούν οι επίγονοί του. Απίστευτο κι όμως αληθινό

Ετσι μέσα στον πυρετό του ανταγωνισμού πιστεύουν πως όσα περισσότερα πουν και όσες περισσότερες πληροφορίες αμολήσουν, τόσο καλύτεροι θα είναι. Πλάνη θεόρατη και για τους ίδιους καταστροφική. Ασε που δεν γνωρίζουν την ελληνική και άσε που το συντακτικό τους είναι για τα μπάζα

Από την άλλη με αυτή την λιτή και ταυτόχρονα πλούσια εκφώνηση του Διακογιάννη και μάλιστα σε μια εποχή χωρίς Internet και δίχως Wikipedia, ο θεατής συμμετείχε υπνωτισμένος τόσο από το μέταλλο της φωνής, όσο και από τις τόσο εύγλωτες σιωπές του

Με απλά λόγια: Γιάννη μας λείπεις αφάνταστα. Και προς κάθε επίγονο «κόψε κάτι, μάθε γράμματα, άφησε χώρο, μη τα λες όλα και μην εκτίθεσαι ρεεεεεε»!