Δημήτρης Δανίκας

Η οικογένεια που με τα πόδια και άλλα μέσα διέσχιζαν επί 50 ημέρες την Τουρκία. Που γλίτωσαν από συλλήψεις. Που κατέληξαν στη Μόρια της Λέσβου. Που για ένα πιάτο ξεροστάλιαζαν επί μία ώρα. Που για τις ανάγκες τους περίμεναν και μισή ώρα. Που σπανίως πλένονταν με ζεστό νερό. Και που στη συνέχεια ο μικρός Κούρος βρέθηκε στα θρανία του Πρότυπου Λυκείου Μυτιλήνης.

Η συνέχεια ακόμα πιο συναρπαστική. Ο μικρός Κούρος (προφανώς Κύρος από το όνομα του βασιλιά της Περσίας της δυναστείας των Αχαιμενιδών) μέσα σε χρονικό διάστημα ρεκόρ αφομοιώνει την ελληνική γλώσσα. Ετσι γκρεμίζει τα αόρατα διαχωριστικά σύνορα. Ετσι με το ήθος και τα συναισθήματά του καταφέρνει να ενσωματωθεί και να γίνει αγαπητός από το «ξένο» περιβάλλον.

Το φινάλε αυτής της πρώτης πράξης ενός αφηγήματος που θα γράψει χρυσή σελίδα ιστορίας είναι το διαβατήριο για μεγάλη επαγγελματική και υπαρξιακή επιτυχία. Αριστος σε όλα. Πλην εκθέσεως. Λογικό. Τουτέστιν 20 στα Μαθηματικά, 20 στη Φυσική, κάτι λιγότερο από 20 στη Χημεία και 13,5 στην Εκθεση. Τώρα ο Κούρος πρέπει να διαλέξει για τη Σχολή Ηλεκτρολόγων Μηχανικών είτε Αθήνα είτε Θεσσαλονίκη.

Όταν τον βλέπεις δεν το πιστεύεις. Από πάνω και από μέσα του ίχνος μιζέριας. Τα ελληνικά του καλύτερα από αρκετούς συναδέλφους που εξέρχονται στα κανάλια. Κυρίως τα ιδιωτικά. Και από το στόμα του στάζουν γλυκές δόσεις ευγνωμοσύνης. Για τους δασκάλους, τους συμμαθητές και τους γείτονές του. Βάζω στοίχημα πως η πορεία του Κούρου θα είναι αντίστοιχη με εκείνη του Γιάννη Αντετοκούνμπο από τη Νιγηρία. Ο Κούρος πρωταθλητής στις επιστήμες, ο Γιάννης μεγάλο αστέρι του αθλητισμού.

Πώς έγινε αυτό; Μα είναι φανερό. Οι χορτάτοι, συνήθως, πορεύονται και βολεύονται με τη μετριότητα. Ενίοτε με την ασημαντότητα. Οι «πεινασμένοι» πορεύονται με την επιθυμία και την αφοσίωση. Οχι όλοι. Ούτε οι περισσότεροι. Οσοι όμως αγωνιστούν και τα δώσουν όλα, ε τότε θα εξασφαλίσουν στο τέλος ένα διαβατήριο που θα ανοίξει την πόρτα προς το ρετιρέ των ελίτ.

Ό,τι δεν σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό. Και όσοι πέφτουν αλλά στη συνέχεια καταφέρνουν να σηκωθούν, αυτοί οι έσχατοι οι πρώτοι και οι πρωταθλητές της Ζωής. Κάπως έτσι δεν έγινε και με τους δικούς μας πρόσφυγες, που στη συνέχεια κατάφεραν να διαπρέψουν σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της Υδρογείου; Στοιχειώδες.

Όμως η κόλαση, από μόνη της, δεν είναι η μοναδική προϋπόθεση, το μοναδικό εφαλτήριο εκτόξευσης προς τον παράδεισο. Καθόλου μάλιστα. Αν ήταν έτσι, τότε όλοι οι «έσχατοι» θα κατέληγαν πρωταθλητές. Βασικοί παράγοντες η οικογένεια, το ευρύτερο περιβάλλον και ο χαρακτήρας των «κολασμένων».

Η περίπτωση του Κούρου προέρχεται από την κατηγορία των εξαιρέσεων. Και αυτές οι εξαιρέσεις είναι μοναδικές. Οπως μοναδικές είναι οι τόσες περιπτώσεις αυτοδημιούργητων «πρωταθλητών» σε πολλές επαγγελματικές, επιχειρηματικές, επιστημονικές και καλλιτεχνικές κατηγορίες πολιτών.

Το φάρμακο που θεραπεύει μιζέρια και αυτολύπηση είναι η επιθυμία. Το πασπαρτού που ανοίγει την έξοδο από την κόλαση είναι η συνεχής, η αδιάλειπτη και συστηματική προσπάθεια. Και ο πυρήνας κάθε προσπάθειας είναι ο αγώνας.

Όλα αυτά τα «υλικά» η συνταγή της συνειδητότητας. Και βασικό στοιχεία της συνειδητότητας λέγεται «προσωπική ευθύνη». Με απλά λόγια, ούτε το καφενείο, ούτε ο τζόγος, ούτε ο Μπάιντεν, ο Πούτιν, ο Ερντογάν, ο κάθε πολιτικός. Εγώ παίρνω τη «μοίρα» μου στα χέρια μου. Εγώ θα τα καταφέρω. Εγώ θα προκόψω. Εγώ θα αποδείξω. Εγώ θα τα δώσω όλα.

Έγώ με τον αγώνα, το πείσμα, την πίστη μου και με τον χαρακτήρα μου θα καταφέρω από την κόλαση να δραπετεύσω!