Δημήτρης Παγαδάκης

Δεν προσφέρονται για επικοινωνιακή διαχείριση και στείρα αντιπολιτευτική κριτική. Κι όμως, μια «υπερπατριωτική» μερίδα του πολιτικού μωσαϊκού τα αξιολογεί ως προνομιακό χώρο για τη συστηματική απόδοση μομφής εναντίον της ελληνικής κυβέρνησης.
Τη καταγγέλλει καιροσκοπικά για απομόνωση, τη ψέγει επιπόλαια για περιθωριοποίηση, τη κατηγορεί ανυπόστατα για υποχωρητικότητα. Ξεσηκώνει εσπευσμένα συναγερμό περί οπισθοχώρησης της από τη κόκκινες γραμμές. Δίχως να παρέχει κανένα αδιαμφισβήτητο στοιχειό, τεκμήριο, πειστήριο που να τον δικαιολογούν.

Προσφέρει υποκριτικά μόνο εικασίες. Προκειμένου να στηρίξει μια λαϊκιστική μεθόδευση καλλιέργειας κλίματος παθητικής στάσης της Ελλάδας απέναντι στην απειλητική Τουρκία. Προφανώς για να την εκμεταλλευτεί εκλογικά.

Σαφώς η αποθρασυνόμενη Άγκυρα εντείνει το προκλητικό χαβά της. Στήνει σκηνικό σύγκρουσης επιχειρώντας να δημιουργήσει τετελεσμένα. Ξεσαλωμένη διευρύνει προκλητικά την νέο-οθωμανική αναθεωρητική της ατζέντα. Γαλάζια Πατρίδα, casus belli. αποστρατικοποίηση των ελληνικών νησιών, περιλαμβάνονται στο μοχθηρό μενού της αμφισβήτησης της ελληνική κυριαρχία.

Επιμένει ακόμη στην αυθαίρετη χάραξη των ορίων των θαλασσίων πάρκων της. Διαμηνύει ότι τίποτε δεν θα προχωρήσει δίχως την άδειά της. Εκφοβίζει ότι «θα έρθει ξαφνικά ένα βράδυ». Το ερώτημα είναι σε ποιο σημείο των παράνομων τουρκικών διεκδικήσεών έκανε παραχωρήσεις ή συμβιβασμούς η Αθήνα, όπως επικαλούνται οι ντόπιοι «τουρκοφάγοι» επικριτές της.

Πού αδράνησε, φάνηκε διστακτική, λειτούργησε ανεύθυνα σε ζητήματα που αφορούν την κυριαρχία και τα κυριαρχικά της δικαιώματα; Πότε αναγνώρισε, κουβέντιασε ή έδειξε φοβικά υποτακτική σε μονομερείς ηγεμονικές αξιώσεις; Υπηρξε άραγε μια στιγμη που απεμπόλησε το αναφαίρετο δικαίωμά της στην υπερασπιση της εθνική της ασφάλειας;

Καμια διευκρινιστική απάντηση από τους ακραίους πολεμοχαρείς «εθνικιστές». Μόνο δηλητηριώδης, εκ μέρους τους, διάχυση εμμονών που υπονομεύουν το εθνικό φρόνημα και τη διεθνη αξιοπιστία της χώρας .

Κατά τη συνέντευξη Τύπου στο πλαισιο της ΔΕΘ ο Ελληνας πρωθυπουργός ήταν ευθύς και συγκεκριμένος. Όχι απλώς διπλωματικά συγκρατημενος. Τόνισε ξεκάθαρα ότι δεν θα συζητήσει ποτέ με την Τουρκία ανύπαρκτα ζητήματα. Δηλωσε κατηγορηματικά ότι η μόνη διαφορά με τη εξ Ανατολών γείτονα που αναγνωρίζει η χώρα είναι οι θαλάσσιες ζώνες. Τέλεια και παύλα.

Ωστόσο, για τους κραυγαλέα ιδεοληπτικούς αμφισβητίες του πατριωτισμού της ελληνικής κυβέρνησης ένας ενδεχόμενος διάλογος για την ΑΟΖ συνιστά κατευνασμό της Τουρκίας. Εξοικείωση με τις ύπουλες, τυχοδιωκτικές της απαιτήσεις. Προσαρμογή στις δόλιες διεκδικήσεις της. Εγκλιματισμό στη καταχθόνια επιβουλή της. Αν όχι, τελικά ντροπιαστική εκχώρηση μέρους της εθνικής κυριαρχίας.

Μπορεί να κουβαλήσει ότι μυαλό γουστάρει όποιος ψυχαναγκαστικά ονειρεύεται εκστρατεία ως τη «κόκκινη μηλιά». Δεν δικαιούται, όμως, να εθελοτυφλεί μπροστά στην ρωμαλέα θωράκιση της αμυντικής διάταξης που αναπτύσσει η χώρα, Θεμέλιο αποτροπής κάθε επιθετικού κινδύνου και προειδοποιητικό σήμα ισχύος στη περίπτωση θερμής αντιπαράθεσης επί του πεδίου.

Τις προάλλες κιόλας η Ελλάδα υπέγραψε συμφωνία ύψους 3 δις με το Ισραήλ για την «Ασπίδα του Αχιλλέα». Γεγονός που αναβαθμίζει σε απόρθητα όρια την ελληνική αεράμυνα και την αντιβληματική της προστασία. Η χώρα έχει ήδη παραλάβει μία φρεγάτα Μπελαρά ενώ καταφθάνουν άλλες δύο μέσα στη χρονιά και μία ακόμη το 2027.

Έπονται και οι δύο φρεγάτες Μπεργκαμίνι. Παράλληλα εκσυγχρονίζει την επιχειρησιακή αποτελεσματικότητα και ετοιμότητα 4 φρεγατών ΜΕΚΟ. Έχει ακόμη αναβαθμίσει 50 πολεμικά αεροσκάφη F-16 ενώ βρίσκεται σε εξέλιξη το πρόγραμμα εκσυγχρονισμού ακόμη 32.

Επί πλέον έχει παραλάβει 24 μαχητικά Ραφάλ και αναμένει ως το 2028 τα 20 αόρατα πέμπτης γενιάς αεροσκάφη F 35. Ταυτόχρονα αναπτύσσει ενεργά τη εγχώρια κατασκευή μη επανδρωμένων αεροπορικών και ναυτικών συστημάτων με στόχο την ετήσια παραγωγή 15.000 drones.

Τέλος η Ελλάδα συμμετέχει στο χρηματοδοτικό εργαλείο αμυντικής θωράκισης της ΕΕ. Στο πρόγραμμα SAFE των 800 δις. ευρώ στο οποίο με παρακάλια, πιέσεις και τεμενάδες δεν μπήκε ούτε από το φεγγίτη η Τουρκία.

Παρόλα αυτά, για κάθε εθνοκάπηλο τα χρήματα που κατευθύνονται σε προγράμματα εκσυγχρονισμού των ενόπλων δυνάμεων τη χώρας και οι εξοπλιστικές αμυντικές δαπάνες της που αγγίζουν στο 3,6% του ΑΕΠ, είναι πεταμένα λεφτά. Δικαιολογημένη αντίδραση για όσους έχουν παροξυσμικά προαποφασίσει ότι η ελληνική κυβέρνηση ρέπει στον ενδοτικότητα.

Έστω και αν με τη στρεβλή οπτική τους συντονίζονται σε ότι αφορά τα «ήρεμα νερά» στο Αιγαίο. Οι Τούρκοι ενοχλούνται επειδή θεωρούν ότι ευνοούν την Ελλάδα. Οι εγχώριοι «υπερπατρίωτες» αγανακτούν γιατί εκτιμούν ότι ωφελούν τη Τουρκία. Έτσι κι αλλιώς αμφότεροι υπό την παραμορφωτική γεωπολιτική σκοπιά και την επαρχιώτικη ρηχότητα τους προσβλέπουν αποκλειστικά στο πάτο.