Βασίλης Στεφανακίδης

Η προσφορά αυτών των απαραίτητων πρώτων υλών έχει μειωθεί σε σημαντικό βαθμό από τους δύο εν ενεργεία πολέμους στην Ουκρανία και στο Ιράν καθώς έχουν καταστραφεί από τους βομβαρδισμούς σημαντικές υποδομές παραγωγής και διακίνησης. Πριν από την έναρξη αυτών των πολέμων υπήρχε μια τρόπον τινά παγκόσμια ισορροπία ανάμεσα στην προσφορά και τη ζήτηση και ο ρόλος του ΟΠΕΚ ήταν καταλυτικός, στη διατήρηση λελογισμένων τιμών με αυξομειώσεις στην παραγωγή τους.

Σήμερα πλέον, ο ΟΠΕΚ δεν μπορεί να παίξει κανένα τέτοιο ρόλο από τη στιγμή που οι θαλάσσιοι δρόμοι μεταφοράς μέσω των στενών του Ορμούζ αλλά και της Ερυθράς θάλασσας λόγω των πληγμάτων που επιφέρουν οι Χούθι, είναι ουσιαστικά ανενεργοί.

Ακόμα και ο αγωγός της Σαουδικής Αραβίας που παρακάμπτει τα στενά και δίνει διέξοδο προς την Ερυθρά θάλασσα, χτυπήθηκε από τους Χούθι (ούτε αυτούς τους κατσαπλιάδες δεν μπορεί να ανακόψει η θεωρητικά, υπερδύναμη!) κι είναι προβληματικός στον όγκο πετρελαίου που μπορεί να μεταφέρει πλέον.

Οι τιμές λοιπόν στα ύψη όπως και ο πληθωρισμός κι έτσι οι Κεντρικές τράπεζες αναγκάζονται να αυξάνουν τα επιτόκια για να τον ανακόψουν, καθιστώντας όμως το κόστος του χρήματος ακριβότερο τόσο για τις επιχειρήσεις όσο και για τους πολίτες που είναι δανεισμένοι ή θέλουν να δανεισθούν. Ένας φαύλος κύκλος από τον οποίο κανείς δεν ξέρει πως μπορεί η Δύση και κυρίως η Ευρώπη να βγουν. Το μόνο που μένει στις εθνικές κυβερνήσεις είναι να ανακοινώνουν μέτρα στήριξης των πολιτών τους που όμως στο τέλος της μέρας αποδεικνύονται εντελώς ανεπαρκή.

Κι όλα αυτά, όταν οι πάντες αναγνωρίζουν πως το κλειδί για την εξομάλυνση, έχει όνομα και λέγεται Τραμπ. Αυτός ξεκίνησε αυτό τον ανόητο όπως αποδείχθηκε πόλεμο και προφανώς για τους εχέφρονες αυτός πρέπει να τον τελειώσει με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Άραγε δεν βλέπει πως η φωτιά που άναψε στο Ιράν έχει φθάσει στην αυλή του; Δεν βλέπει πως δεν αρκεί η αυτάρκεια που υπάρχει στη χώρα του όταν το πετρέλαιο είναι χρηματιστηριακό είδος και ανεβαίνει και στις ΗΠΑ αναγκάζοντας τους Αμερικανούς να πληρώνουν πρωτοφανείς τιμές στην αντλία; Δεν βλέπει τον πληθωρισμό στη χώρα του που μειώνει την αγοραστική δύναμη των Αμερικανών που πίστεψαν στις υποσχέσεις του για το MAGA; Δεν βλέπει τις αποφάσεις της FED που αυξάνει συνεχώς τα επιτόκια και ακριβαίνει το κόστος του χρήματος; Ή μήπως δεν βλέπει τα επιτόκια των κρατικών ομολόγων της χώρας του που βρίσκονται σε πρωτοφανή επίπεδα;

Μόνο τα προσωπικά του κέρδη από τις μπίζνες με τα κρυπτονομίσματα, τα Δημοτικά ομόλογα και τις κατασκευές ανά την υφήλιο που πραγματοποιεί η οικογένεια του ενδιαφέρεται; Η ερώτηση είναι προφανώς ρητορική.

Διαβάζουμε τις αναλύσεις από τις δημοσκοπήσεις για τις ενδιάμεσες εκλογές στις ΗΠΑ που λένε πως ο Αμερικανικός λαός είναι απογοητευμένος από τα έργα και τις ημέρες του Προέδρου τους και πως στην κάλπη θα στείλουν ηχηρό μήνυμα.

Να με συμπαθάτε αλλά δεν νομίζω να τον πολυνοιάζει αν χάσει την πλειοψηφία στη Γερουσία. Μια χαρά μπορεί να συνεχίσει την καταστροφική «δουλειά» και τους εκδικητικούς του σκοπούς εις βάρος των φίλων του ανά τον πλανήτη με πρώτη και κύρια την Ευρώπη.

Μια χαρά μπορεί να πορευτεί στο υπόλοιπό της καταστροφικής του θητείας , με Προεδρικά διατάγματα και να γράψει στα παλιότερα των υποδημάτων του το νομοθετικό σώμα.

Αλί σ’ εμάς τους Ευρωπαίους που όσα μέτρα κι αν ανακοινωθούν και πάλι θα είναι λίγα και κυρίως δεν ανοίγουν τα στενά.

Ένας βαρύς χειμώνας με τα λαϊκίστικά και ακροδεξιά κόμματα να τρίβουν ντα χέρια τους και να ετοιμάζονται να αναλάβουν την εξουσία με τις ευλογίες πάντα του Τραμπ και να μπει στο συρτάρι η δημοκρατική κανονικότητα που είχαμε συνηθίσει μεταπολεμικά.

Όσον αφορά στα καθ΄ ημάς καλές και φιλότιμες οι πρωτοβουλίες της κυβέρνησης με τις επιδοτήσεις στο ντίζελ αλλά επ’ ουδενί δεν επαρκούν για να αμβλύνουν τις επιπτώσεις από αυτή την παγκόσμια καταιγίδα. Η κατάσταση δεν είναι υποφερτή με το νιζελ στα 2 ευρώ, το πετρέλαιο θέρμανσης στο 1,70 , το φυσικό αέριο στο συν 40-50% και τη βενζίνη στο 2,20. Αυτές οι τιμές εκτός από πρωτογενή αφαίμαξη των νοικοκυριών, λειτουργούν πολλαπλασιαστικά στις τιμές όλων των προϊόντων από τα τρόφιμα, τις μεταφορές μέχρι τις υπηρεσίες, τις παραγωγικές μονάδες και τον πρωτογενή τομέα. Ο πληθωρισμός έρχεται με άγριες διαθέσεις επιτείνοντας έτι περαιτέρω τις δυσκολίες των νοικοκυριών. Και δεν μας παρηγορεί καθόλου το γεγονός ότι ο πληθωρισμός και η ακρίβεια είναι εισαγόμενα ή πως την ίδια κατάσταση αντιμετωπίζουν όλες οι χώρες του Δυτικού κόσμου για τον απλό λόγο πως δεν έχουμε τα ίδια εισοδήματα πλην όμως έχουμε τις ίδιες ανάγκες.