Βασίλης Στεφανακίδης

Η ανάπτυξη, καίτοι λίγο χαμηλότερα από τις προβλέψεις στις αρχές του χρόνου, βρίσκεται πάνω από τον μέσο όρο της Ευρωζώνης. Η σχέση χρέους - ΑΕΠ συνεχίζει να μειώνεται και μέχρι το τέλος του χρόνου θα είμαστε σε καλύτερη θέση από την Ιταλία, ενώ οι προβολές στο άμεσο μέλλον δείχνουν πως μέχρι το 2030 θα είμαστε σε καλύτερη θέση και από τη Γαλλία. Ηδη τα επιτόκια δανεισμού μας είναι από τώρα χαμηλότερα συγκριτικά με τις προαναφερθείσες μεγάλες οικονομίες της Ευρώπης.

Η ανεργία, που είναι ένας άλλος σημαντικός δείκτης, έχει πέσει κάτω από το 8%, οι άμεσες ξένες επενδύσεις σε ανοδική τροχιά, όπως και οι εξαγωγές ελληνικών προϊόντων.

Εξ ου λοιπόν και οι αναβαθμίσεις στην αξιολόγηση της ελληνικής οικονομίας, την ώρα μάλιστα που η γεωπολιτική αστάθεια στην ευρύτερη περιοχή επηρεάζει αρνητικά όλο τον πλανήτη. Οι διεθνείς αναλυτές και αξιολογητές βλέπουν ότι αν συνεχιστούν και στα επόμενα χρόνια οι μεταρρυθμίσεις και η δημοσιονομική πειθαρχία, δεν τίθεται θέμα ανακοπής της αναπτυξιακής πορείας της χώρας. Αυτό βέβαια που παραλείπουν να πουν, γιατί προφανώς δεν τους ενδιαφέρει, είναι τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η ελληνική κοινωνία, γιατί προφανώς δεν γίναμε αίφνης ο παράδεισος επί γης.

Αυτά είναι θέματα που πρέπει να απασχολούν τους πολιτικούς - και κυρίως αυτούς που αναλαμβάνουν την ευθύνη της διακυβέρνησης. Κι αυτά είναι ιδιαίτερα πιεστικά γιατί αντανακλούν στις ζωές των ανθρώπων. Για παράδειγμα, η χαμηλή αγοραστική δύναμη των Ελλήνων, που βρίσκεται στο έσχατο σκαλοπάτι ανάμεσα στην υπόλοιπη Ευρώπη, ο πληθωρισμός και η ακρίβεια που βρίσκονται στις πρώτες θέσεις της Ε.Ε., η ανασφάλεια και ο φόβος για το μέλλον, που είναι επίσης στις υψηλότερες θέσεις, οι χαμηλοί μισθοί και συντάξεις σε όλα τα επίπεδα, η πανάκριβη σε σχέση με τα εισοδήματα αλλά και δυσεύρετη στέγη, οι χαμηλές επιδόσεις της Παιδείας, το οξύτατο δημογραφικό πρόβλημα, καθώς και μια σειρά από άλλα προβλήματα της λεγόμενης καθημερινότητας είναι αυτά που διαμορφώνουν την εσωτερική πολιτική ατζέντα και πάνω σε αυτά θα γίνει ο τελικός λογαριασμός πάνω από τις κάλπες την άνοιξη.

Οσα έχουν επιτευχθεί -και είναι θετικά- έχουν χωνευτεί από την κοινή γνώμη και θεωρούνται δεδομένα. Σαν να έγιναν μόνα τους. Τα επίδικα θα είναι αυτά που δεν έγιναν, οι παραλείψεις, οι ολιγωρίες, τα λάθη και εντέλει τι μπαίνει και βγαίνει από την τσέπη. Κι αυτά οι τεχνοκράτες αναλυτές και αξιολογητές κάνουν ότι τα αγνοούν και θεωρούν ότι η πολιτική σταθερότητα των τελευταίων 7 και πλέον ετών είναι δεδομένη. Κι όμως, δεν είναι σε καμιά περίπτωση για όσους ζούμε εντός της χώρας, καθώς βλέπουμε και οσμιζόμαστε τους ατμούς από το καζάνι της κοινωνίας. Βλέπουμε τη σωρευμένη και διογκούμενη οργή σε μεγάλη μερίδα των πολιτών - είτε δικαιολογημένη είτε υπαγορευμένη από την αντιπολίτευση.

Και έτσι όπως διαμορφώνεται το σκηνικό, κανείς δεν μπορεί να είναι βέβαιος σε ποια κατάσταση θα βρεθούμε μετά τις εκλογές, αν θα συνεχίσει να είναι διασφαλισμένη η ανάπτυξη, το δημοσιονομικό νοικοκύρεμα και ακόμα-ακόμα αν αυτά που θεωρούμε τώρα μεγάλα προβλήματα, όπως προαναφέρθηκε, θα λυθούν ή θα επιδεινωθούν.

Και το αλαζονικό επιχείρημα της κυβέρνησης πως είμαστε πρώτοι και με μεγάλη διαφορά από τον δεύτερο και τον τρίτο πρέπει να γίνει κατανοητό ότι είναι άνευ αντικρίσματος αν δεν μπορεί να σχηματιστεί βιώσιμη κυβέρνηση με ορίζοντα τετραετίας. Το 30%, αν δεν αλλάξουν οι διαθέσεις των κομμάτων και των πολιτών, θα είναι απλώς ένα 30% σε μια χώρα ακυβέρνητη. Οταν μάλιστα με απόφαση του συνεδρίου του ΠΑΣΟΚ δεν πρόκειται να συνεργαστεί με τη Ν.Δ και την ίδια ώρα ο Τσίπρας δηλώνει «ή εμείς ή κανείς»! Το «γαία πυρί μειχθήτω» ευσχήμως δεν το ανέφερε!

Αλλά όλα αυτά, μετά τις εκλογές. Μέχρι τότε μπορούμε να γκρινιάζουμε, να βρίζουμε και να μη βλέπουμε την ώρα και τη στιγμή να απαλλαγούμε από τον Μητσοτάκη. Μετά, βλέποντας και κάνοντας, όπως λένε και οι αντιπολιτευόμενοι πολιτικοί.

Αν μη τι άλλο, επειδή τα έχουμε δει σχεδόν όλα τα τελευταία χρόνια, δύσκολα μπορεί πλέον κάτι να μας εκπλήξει!