Βασίλης Στεφανακίδης

Μετά από αυτή την είδηση βλέπουμε πληθώρα δημοσιευμάτων για το πόσα φορτία άδειαζε με αυτό τον παράνομο τρόπο η συγκεκριμένη εταιρεία, πόσο επικίνδυνα είναι αυτά, τι λένε η μετρήσεις των επιθεωρητών περιβάλλοντος και πάει λέγοντας. Μετά ταύτα τι; Σταματάει το κακό; Κόβεται μαχαίρι η εγκληματική περιβαλλοντική ασυνειδησία; Και οι συλληφθέντες θα αλλάξουν δουλειά γιατί θα τους αφαιρεθεί η άδεια;

Δυστυχώς τίποτα από αυτά δεν θα συμβεί κι εδώ είμαστε να δούμε την εξέλιξη. Το πολύ να τους ρίξουν ένα χρηματικό πρόστιμο το οποίο στη συνέχεια θα επιδιώξουν να μειώσουν με ενστάσεις και προσφυγές και το πολύ να χάσουν κάποιους από τους υφιστάμενους πελάτες. Στη συνέχεια θα φτιάξουν εταιρεία με άλλη επωνυμία και θα συνεχίσουν τη δραστηριότητά τους με άλλους «μπροστινούς». Ας μη γελιόμαστε λοιπόν κι ας μην τρέφουμε ψευδαισθήσεις πως με αυτό το περιστατικό μπαίνει φρένο σε αυτού του είδους τις εγκληματικά παράνομες δραστηριότητες.

Κι αυτή η περίπτωση είναι η κορυφή του παγόβουνου. Ως γνωστόν, από άκρου εις άκρον , σε αυτή τη χώρα υπάρχουν εκατοντάδες βυτιοφόρα βοθρολυμάτων και βιομηχανικών αποβλήτων τα οποία δρουν και κινούνται εντελώς ανεξέλεγκτα και αδειάζουν το περιεχόμενο τους, όπου τους βολεύει χωρίς να χρειάζεται να διανύουν μεγάλες αποστάσεις για να αποθέσουν το περιβαλλοντικά επιβαρυντικό φορτίο τους. Τους ελέγχει μήπως κανείς; Ακόμα και το τελευταίο περιστατικό στον Κηφισό θα το αντιλαμβάνονταν κανείς αν δεν υπήρχε «καρφωτή»;

Όλα τα Μεσόγεια αλλά ακόμα και πολυκατοικίες σε περιοχές μέσα στο κέντρο της Αθήνας(Κολωνάκι για παράδειγμα ή άλλες ακριβές περιοχές όπως η Εκάλη) δεν διαθέτουν δίκτυο αποχέτευσης ή δεν έχουν συνδεθεί εκεί που υπάρχει. Οι βόθροι γεμίζουν και αδειάζουν με τον «παραδοσιακό» τρόπο. Το που πάνε όμως αυτά τα απόβλητα, δεν θα το μάθουμε ποτέ, για τον απλούστατο λόγο πως επαφιέμεθα στην ευσυνειδησία του μεταφορέα. Κι αυτό γιατί δεν είναι δυνατόν το κάθε βυτίο με βοθρολύματα να ακολουθείται από ένα περιπολικό για να διαπιστώνεται πως ο οδηγός το αδειάζει στους προβλεπόμενους χώρους. Ούτε προφανώς οι επιθεωρητές περιβάλλοντος μπορούν να κάνουν αυτή τη δουλειά και να ελέγχουν τα εκατοντάδες βυτία που κινούνται καθημερινά στους ελληνικούς δρόμους. Μόνο τυχαία ή με κάρφωμα από κάποιο ανταγωνιστή μπορούν να διαπιστωθούν οι παραβάσεις.

Αλλά και στα όμορφα νησιά μας τα οποία η τουριστική μας βιομηχανία πουλάει σαν εξωτικούς παραδείσους ,νομίζετε πως οι τοπικές κοινωνίες και επιχειρηματίες δείχνουν καμιά ευαισθησία; Κατηγορηματικά όχι. Αρκεί ο βυτιοφορέας να μην αδειάζει δίπλα η μπροστά από την τουριστική του επιχείρηση αλλά παρά πέρα.

Σε ένα πολύ γνωστό νησί που επισκέπτομαι σχεδόν κάθε καλοκαίρι, διαπιστώσαμε οι παραθεριστές σε μια από τις ωραιότερες παραλίες του νησιού, να επιπλέουν ένα πρωινό, ανθρώπινα περιττώματα..

Όταν ρωτήσαμε τον απελπισμένο επιχειρηματία του beach bar γι’ αυτή την απαράδεκτη εικόνα, ο άνθρωπος μας εξήγησε πως τα βοθρολύματα, ένας συγκεκριμένος βυτιοφορέας του νησιού, για να γλυτώσει τα μεγάλα δρομολόγια στον προβλεπόμενο χώρο και να προλάβει να αδειάσει όσο το δυνατόν περισσότερους βόθρους που το καλοκαίρι γεμίζουν γρήγορα, πηγαίνει και αδειάζει στη ρεματιά που καταλήγει στη συγκεκριμένη παραλία. Κι όταν κάποιοι ντόπιοι που τον είδαν του ζήτησαν εξηγήσεις και τον απείλησαν με καταγγελία, η αφοπλιστική του απάντηση ήταν πως μέχρι να διασχίσουν τα λύματα όλη τη ρεματιά καθαρίζουν με φυσικό τρόπο… πριν φθάσουν στη θάλασσα!

Ανάλογα φαινόμενα υπάρχουν σε όλη την επικράτεια χωρίς αμφιβολία.

Δεν ξέρω με ποιο τρόπο μπορεί να ελεγχθεί κι αυτή η παρανοϊκή κατάσταση, αλλά σίγουρα θα υπάρχει τρόπος. Κάτι που μου έρχεται εκ του προχείρου είναι ένας υποχρεωτικός καταγραφέας GPS πάνω στα βυτιοφόρα που θα δείχνει τις διαδρομές ανά πάσα ώρα και στιγμή. Προφανώς θα υπάρχουν κι άλλοι τρόποι αλλά αυτό είναι ή θα έπρεπε να είναι, έργο της πολιτείας και των εξειδικευμένων οργάνων της.

Ελπίζουμε το τελευταίο συμβάν που είδε το φως της δημοσιότητας να αποτελέσει αφορμή να αφυπνιστούν αυτοί που παίρνουν αποφάσεις και θεωρητικά νοιάζονται για τη δημόσια υγεία και την προστασία του περιβάλλοντος.

Και ως γνωστόν η ελπίδα πεθαίνει τελευταία…