Άννα Παναγιωταρέα

Είναι ο δήμαρχος τον οποίο οι Αθηναίοι πολίτες μάλλον δεν είδαν ποτέ να περιπατά εντός του πάλαι ποτέ κλεινού άστεως ώστε να έχει ιδία αντίληψη της δεινής κατάστασης στην οποία έχει περιέλθει «η ζαφειρόπετρα στης γης το δακτυλίδι».1

Ο δε ηγέτης της Χαριλάου Τρικούπη δεν νομίζω ότι εκλαμβάνει πλέον ως αντίπαλον έρεισμα τη δημοτική παρουσία του. Σημειώνω ότι ο Δήμαρχος δεν επιδιώκει καν να εγκαταστήσει αγαπητική σχέση με τα κοινά που τον υπερψήφισαν και τον εξέλεξαν κατά τον δεύτερο αυτοδιοικητικό εκλογικό γύρο -τη 15η Οκτωβρίου 2023-, προερχόμενα από το ΠΑΣΟΚ και τη Νέα Δημοκρατία. Ιδίως με εκείνα «τα αστικά» του Κολωνακίου, τα οποία τώρα, ως μετανοούσαι Μαγδαληναί, θρηνούν για την «τιμωρητική» κατά του Μπακογιάννη εκλογική απουσία τους, η οποία προσμετρήθηκε υπέρ του Δούκα.

Oμως, ας παραδεχθούμε ότι ο Χάρης Δούκας, αν και όφειλε να επιδιώκει να είναι δήμαρχος όλων των Αθηναίων, δεν προδίδει τις προεκλογικές «συμμαχίες» τους. Εξακολουθεί να καλλιεργεί και να συντηρεί, μετ’ ευλαβείας, τις σχέσεις που έχει δημιουργήσει με τις «συλλογικότητες» και τους πέραν αυτούς ιδεοληπτικούς, παρέχοντάς τους, κιμπάρικα που λένε, δύο βιλαέτια: τον λόφο Στρέφη ώστε, απρόσκοπτα, να κάνουν καταδρομές προς παραδοσιακό κάψιμο κάδων -ενίοτε και οχημάτων- στα Εξάρχεια και το άλσος της Ακαδημίας Πλάτωνος για συνάξεις και βεγγέρες.

Σημειώνω ότι ενίοτε παραχωρείται και ο κάτωθεν χώρος της πλατείας Συντάγματος, όπου στήνονται «τσαντίρια» με μεγαφωνικές εγκαταστάσεις ώστε η «διαπασών» να μην επιτρέπει να εννοήσεις τι άδεται, πλην ηχηρότατου θορύβου. Ο δε άνω είναι αφιερωμένος στην παρουσίαση των ονομάτων των θυμάτων των Τεμπών.

Εντέλει η υπερπλήρωση του πρώτου δημαρχιακού ενιαύσιου μπορεί να έμεινε άγευστη των προεκλογικών του υπεσχημένων, αλλά όχι και άοσμη. Αν ληφθεί υπόψη ότι το μητροπολιτικό κέντρο -πόσα φιλόδοξα σχέδια υπήρξαν άλλοτε γι’ αυτό- βρίθει από κάδους, βρωμερούς και ξεχειλίζοντες από σκουπίδια, ενώ άλλα χρονίζοντα παρεπιδημούν στα ρείθρα. Οι δε οικτρές μουτζούρες, στις οποίες μάλλον παρέχεται καλλιτεχνική δημοτική προστασία ως δήθεν γκράφιτι, καλύπτουν κάθε ελεύθερη επιφάνεια του ιστορικού κέντρου. Επ’ εσχάτων οι επί της πλατείας Συντάγματος συστάδες θάμνων χρησιμοποιούνται και ως foricae, αν και παραδίδεται ότι πρώτος ο αυτοκράτωρ Αυρηλιανός, κατά την πενταετή ηγεμονία του (270- 275 μ.Χ.), εισήγαγε τα δημόσια ουρητήρια στη Ρώμη.

Αλλά και πού θέλετε να «αναπαυθούν» οι «φύλακες», οι τηρούντες, εθελουσίως, τιμητικές βάρδιες στον οριοθετημένο χώρο με την καταγραφή των ονομάτων των θυμάτων του τραγικού δυστυχήματος των Τεμπών; Να στηθούν δίπλα στα φυλάκια της προεδρικής φρουράς χημικές τουαλέτες;
Ο Ελευθέριος Βενιζέλος όρισε, το 1929, στο μέσον της πλατείας Συντάγματος, σε θέση περίοπτη, να ιδρυθεί κενοτάφιο «εις αφανή στρατιώτη»... «να αναπαύεται ζωντανός, έτοιμος να εγερθεί»... «περιβαλλόμενος από επικλήσεις των τόπων θυσίας των Ελλήνων που έπεσαν για το έθνος». Στο κενοτάφιο φέγγει το φως από το ακοίμητο καντήλι της Μονής της Αγίας Λαύρας.

Σήμερα ο χώρος του «αφανούς στρατιώτη» συνδιαλέγεται με την περισχοινωμένη ζώνη - ως «μνημείο», να υποθέσω, καταγραφής των ονομάτων των θυμάτων των Τεμπών. Κατ’ οικονομία ουδέν πρόβλημα και παρέλκει ο ψόγος. Ας μένουν εκεί ως την έκβαση της δίκης. Αλλά επ’ αυτών, τα απλωμένα «καντηλάκια», γλαστράκια, καρέκλες πλιάν, κουβέρτες και ο κίτρινος μουσαμάς, τι χρείαν έχουν;

Στον Κεραμεικό, λίγη ώρα πριν ο Περικλής -χειμώνα του 430 π.Χ.- εκφωνήσει τον «Επιτάφιο», τιμώντας τους πεσόντες, κατά το πρώτο έτος του δεινού Πελοποννησιακού Πολέμου, προηγήθηκε ταφική τελετή την οποία περιγράφει ο Θουκυδίδης: «Κλίνη κενή φέρεται εστρωμένη των αφανών»,2 ενώ στις δύο πλευρές υπήρχε η επιγραφή: «Ανδρών επιφανών πάσα γη τάφος».3

Αυτή η επιγραφή είναι χαραγμένη και επί της μαρμάρινης πλάκας του κενοταφίου του αφανούς στρατιώτη, επί του οποίου ο νυχτερινός «φύλακας» «του μνημείου» των Τεμπών ενίοτε αναπαύεται απολαμβάνοντας το φραπεδάκι του...

1. Κ. Παλαμάς, Λόγος έβδομος, από τον «Δωδεκάλογο του γύφτου»
2. Θουκυδίδου Επιτάφιος Περικλέους, 2.34

3. Θουκυδίδου, Επιτάφιος Περικλέους, 2.43