Ανδρέας Ζούλας

Όλα - ή σχεδόν όλα - τα «κριτήρια» που θα λάμβανε υπόψη του κάποιος για να τοποθετηθεί, είναι, ομολογουμένως, αρνητικά για τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ. Το μόνο κριτήριο που δίνει κάποιες ελπίδες στον κ. Ανδρουλάκη να νικήσει τον αντίπαλό του είναι … ο ίδιος ο κ. Τσίπρας. Ο οποίος όσο και αν προσπαθεί να εμφανίσει τον εαυτό του ως «άλλον Τσίπρα» είναι ο ίδιος και απαράλλακτος. Τα λεγόμενά του και οι «πεποιθήσεις» του είναι ίδιες με τον «ορμητικό Τσίπρα» της δεκαετίας του 2010, της περιόδου της «ανόδου» και της «πρωθυπουργίας». Μόνο το… «περίβλημα» γίνεται εμφανέστατη προσπάθεια να εμφανισθεί «διαφορετικό».
Βοηθάει πολύ ο κ. Τσίπρας με την πρόσφατη τηλεοπτική συνέντευξή του να πείσει τους πάντες ότι είναι ο ίδιος… Με πολύ μεγάλη ευχέρεια υπέδειξε τον τρόπο επιλύσεως του οικονομικού προβλήματος της χώρας. Ειδική φορολογία του μεγάλου κεφαλαίου και των μεγάλων εισοδημάτων. Βέβαια δεν πρωτοτυπεί. Στα τέλη της δεκαετίας του 1970, ο ανερχόμενος, τότε Ανδρέας Παπανδρέου υπεσχέθη επίλυση του οικονομικού προβλήματος με την … σύλληψη της φοροδιαφυγής. Η οποία όμως παρέμεινε διαχρονικώς ασύλληπτη με τελικό αποτέλεσμα η χώρα μας επί διακυβερνήσεως ΠΑΣΟΚ να κάνει τρεις υποτιμήσεις της δραχμής, που είναι η πιο άγρια μορφή «φορολόγησης», αγριότερη και από τον πληθωρισμό. Αυτά και για να μη ξεχνάμε ποιο κόμμα και κυρίως ποιο είδος πολιτικής ήταν ο βασικός αίτιος της χρεοκοπίας, αλλά και για να μην είμαστε πρόθυμοι να ακούσουμε τις ίδιες ή παρόμοιες θεωρίες και «πολιτικές», οι οποίες μάλιστα δεν έχουν σήμερα, με την «εκδοχή Τσίπρα», και τα όσα καλά που – πράγματι – έφερε για την χώρα και την ελληνική κοινωνία η γενική πολιτική Παπανδρέου.
Έλεγε την περίοδο 2015-16 ο Μανώλης Γλέζος ότι πρέπει να φορολογηθούν τα μεγάλα εισοδήματα, θέτοντας και όριο έναρξης της φορολογίας ετησίου εισοδήματος 24.000 ευρώ. «Υπερβολές» είπαν τότε. Απεδείχθη ότι δεν ήταν. Και αυτά και μικρότερα ακόμη εισοδήματα ανηλεώς φορολογήθηκαν. Αυτά και οι μικρομεσαίοι και οι ελεύθεροι επαγγελματίες που έβαλαν λουκέτο οι πρώτοι και άλλαξαν απασχόληση ή και χώρα δραστηριότητας οι δεύτεροι. Αυτοί φορολογήθηκαν. ‘Όχι το «μεγάλο κεφάλαιο» και τα «προκλητικά εισοδήματα, στα οποία αναφέρεται σήμερα ο κ. Τσίπρας, πως αυτά, η φορολόγησή τους θα σώσει την Ελλάδα. Εστράφη εκφράζοντας περίπου «κοινωνικό φθόνο» προς το 1% που έχει υπερκέρδη έναντι της ανέχειας του 99%... Το οποίο όμως και γι’ αυτόν απετέλεσε την αποκλειστική πηγή εσόδων…
Αγνοώντας την … προϊστορία έσπευσαν με τον ενθουσιασμό του νεοφώτιστου ορισμένοι «νέοι σύντροφοι», ως αυτόκλητοι «εκπρόσωποι», να προσδιορίσουν και το «πεδίο» της ειδικής φορολόγησης στα …ταχύπλοα σκάφη αναψυχής και δη στα…πολύ γρήγορα ταχύπλοα(!). Και εκείνος με χαμόγελο κατανόησης αντιμετώπιζε με χιούμορ την περίπτωση. Υπερακόντιζε όμως τους πάντες στην ουσία λέγοντας πώς θα μοιράσει – διασπαθίσει – το «υπερπλεόνασμα των 6 δις» για να καλύψει την δωρεάν μετακίνηση όλου του πληθυσμού της χώρας, αλλά και για να βελτιώσει με άλλες παροχές την θέση των πολιτών… Αλλά κάτι ξεχνάει εδώ – ή ακόμη χειρότερα το αγνοεί – ο κ. Τσίπρας, παλαιός και νέος. Δεν είμαστε ούτε μόνοι ούτε αυτάρκεις, κάθε άλλο μάλιστα. Ζούμε στην Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία έχει θέσει ορισμένους κανόνες λειτουργίας σε υπερεθνικό και κρατικό κάθε χώρας-μέλους επίπεδο. Το «υπερπλεόνασμα» - το οποίο άλλωστε δεν είναι προϊόν … αυτοφυές, αλλά παράγεται με κόπο και κανόνες και πειθαρχία δημοσιονομική και δεν διασπαθίζεται χωρίς «κεντρικές κυρώσεις». Τις οποίες ο κ. Τσίπρας όταν δεν είναι στην Κυβέρνηση …απεχθάνεται και όταν είναι στην Κυβέρνηση λόγω άγνοιας και πολιτικής τις προκαλεί… Αυτό λοιπόν που λέει σήμερα για το υπερπλεόνασμα και την κατά βούληση διασπάθισή του είναι, τηρουμένων των αναλογιών, αυτό που έλεγε τότε ότι «θα σκίσει τα μνημόνια» και είδαμε τελικώς τι συνέβη και τι πάθαμε…
Είπε ακόμη – με το ίδιο πνεύμα – ότι θα διαχειριστεί την υπερανάπτυξη της οικονομίας με άλλο τρόπο, κοινωνικότερα. Και με κάποια δόση αυταρέσκειας «θύμισε» ότι παρέδωσε» το 2019 «ανάπτυξη 2% (1,9% για την ακρίβεια) έναντι του σημερινού 2,5%. Όμως ξεχνάει και πάλι ότι τα δύο πρώτα χρόνια του, είχε μηδενική ανάπτυξη και μετά 1,3 (από το μηδέν) το 2017, και 1,9 το 2018 και 2019. Άλλο πράγμα η ανάπτυξη του 1,9 από το μηδέν και άλλο 2,5 μετά από συνεχή και πολύ μεγαλύτερη ανάπτυξη (2,4 το 2020 – 3,8 το 2021 – 5,9 το 2022 – 2,4 το 2023 – 2,3 το 2024 και 2,1 το 2025, με έτη πολέμου. Και τέλος, με 37% σωρευτική ανάπτυξη των «ετών Μητσοτάκη» έναντι 31% του μέσου όρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η ανάπτυξη απαιτεί πρόγραμμα, συνέπεια, σταθερότητα και ασφαλές επενδυτικό περιβάλλον. Έτσι -και όχι σε συνθήκες «ιδεολογικού φθόνου»- επενδύεται και αποδίδει το συσσωρευόμενο κεφάλαιο. Και έχει απτά αποτελέσματα. Ιδού ένα εναργέστατο παράδειγμα. Ο κ. Τσίπρας άφησε το 2019 την ΔΕΗ με χρηματιστηριακή αξία κυμαινόμενη περί τα 350 εκατομμύρια. (Για να έχουμε ένα «χειροπιαστό» μέτρο της κατάντιας, σημειώνω ότι το ευρωτζόκερ στην Ελλάδα έχει μέγιστο ατομικό κέρδος 120 εκατομμύρια. Έκανε την ΔΕΗ τρία τζακ ποτ…). Σήμερα η ΔΕΗ - την οποία εμέμφθη πρόσφατα γιατί κάνει επενδύσεις στο εξωτερικό – έχει χρηματιστηριακή αξία 11,5 δις ευρώ. Από 350 εκατομμύρια επί Τσίπρα, 11,5 δις σήμερα…
Αλλά ακόμη χειρότερη ήταν η πολιτική τοποθέτηση του κ. Τσίπρα για τις άμεσες εξελίξεις. Είπε ότι αν δεν κερδίσει τις εκλογές με την πρώτη αναμέτρηση, θα κερδίσει τις δεύτερες εκλογές που θα ακολουθήσουν καλώντας όλες τις «αριστερές – προοδευτικές δυνάμεις» σε … «συμπαράταξη» μαζί του. Ωραία Κυβέρνηση συγκροτούμενη από το άθροισμα των ηττημένων μειοψηφιών … ευαγγελίζεται ο κ. Τσίπρας. Όμως ακριβώς αυτή η αναφορά δίδει ένα προμήνυμα σε όλους μας, αλλά και ένα «σημείο αφετηρίας» στον κ. Ανδρουλάκη (τον οποίο δεν έχω ξεχάσει). Το προμήνυμα είναι το ετερόκλητο συνονθύλευμα που εξέλεξε τον κ. Δούκα δήμαρχο Αθηναίων την δεύτερη Κυριακή εκτινάσσοντάς τον από το 12% στον δημαρχιακό θώκο με την σύμπραξη «πάντων», ακόμη και με την εξ ιδεολογίας «ανένταχτη» σε κάθε σχήμα ΑΝΤΡΣΥΑ. Έχω και άλλοτε προτρέψει τους αναγνώστες της στήλης να «μπουν» στην ιστοσελίδα του Δήμου Αθηναίων και να παρακολουθήσουν «ζωντανά» συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου του πρώτου Δήμου της χώρας. Ανεξαρτήτως πολιτικής τοποθετήσεως – και αναλόγως αυτής – όσοι «δουν» την συνεδρίαση θα κλάψουν από τα γέλια ή απλώς θα κλάψουν…
Και τώρα ολίγα τινά για τον κ. Ανδρουλάκη. Τι κατά την ταπεινή μου γνώμη που πιστεύω ασπάζονται πολλοί πρέπει να κάνει. Πρώτον. Να αναθεωρήσει την αλλόκοτη απόφασή του να μη ψηφίσει την Αναθεώρηση του Συντάγματος στην παρούσα, προτείνουσα, Βουλή. Η ψήφιση του Συντάγματος είναι πολύ σοβαρή υπόθεση για να παίζονται κομματικά και μικροπολιτικά παιχνίδια με αυτήν. Αν συμφωνεί με την Κυβέρνηση για αναθεωρητέες διατάξεις – και συμφωνεί σχεδόν σε όλες – το ΠΑΣΟΚ πρέπει να τις ψηφίσει και τώρα και να μετάσχει στην τελική διαμόρφωσή τους στην μετεκλογική, Αναθεωρητική, Βουλή. Αλλιώς – όπως γράψαμε και την προηγούμενη εβδομάδα - καθιστά τον κ. Τσίπρα «κριτή της Αναθεώρησης»…

Δεύτερον. Πρέπει να συγκαλέσει τα όργανα του Κόμματος, ακόμη και «Εκλογικό Συνέδριο». Τούτο επιβάλλεται για δύο λόγους. Το πρόσφατο συνέδριο έγινε πριν ιδρυθεί το νέο κόμμα Τσίπρα, το οποίο άλλαξε τα δεδομένα στον χώρο της κεντροαριστεράς. Πέραν αυτού, μετά την ίδρυση του κόμματος Τσίπρα η πρόταση Δούκα για σύμπραξη με αυτό (υπό την ηγεσία του αρχηγού του κόμματος που θα έχει πλειοψηφήσει μεταξύ των δύο) μπορεί να σημάνει «υπαγωγή στον Τσίπρα»... Το ζήτημα της πορείας του κόμματος προς τοις εκλογές είναι περισσότερο από προφανές ότι δεν καλύπτεται από την ούτως ή άλλως ασαφή απόφαση του προσφάτου Συνεδρίου. Η οποία δεν χάραζε γραμμή, άλλα μάλλον συμβιβασμό Δούκα-Ανδρουλάκη εξέφραζε… Το πράγμα πρέπει να ξεκαθαρίσει πλήρως με νέα κομματική απόφαση, ώστε το κόμμα (και ενδεχομένως και καθείς) να πάρει τον δρόμο του προς τις κάλπες, με ενέργειες και πράξεις που ενδεχομένως κάποτε να προκαλέσουν «ντροπή». Εξηγώ αμέσως γιατί χρησιμοποιώ αυτήν την λέξη:

«Αν είναι λοιπόν κάτι ντροπή σήμερα, είναι ντροπή να προσπαθεί κάποιος να οικειοποιηθεί την ιστορία ενός άλλου χώρου, όταν μάλιστα τον πολέμησε λυσσαλέα όλα τα προηγούμενα χρόνια και ακόμα και σήμερα. Θα σας πω εγώ κ. Τσίπρα τι είναι ντροπή. Ντροπή λοιπόν είναι να συγκυβερνάτε από επιλογή με την ακροδεξιά και να ενσωματώνετε και να υιοθετείτε τις λογικές της και τις πρακτικές της. Είναι ντροπή να περνάς την θηλειά στο λαιμό του ελληνικού λαού, να ισοπεδώνεις τη μεσαία τάξη και να δηλώνεις δήθεν αριστερός. Θέλετε να σας πω εγώ τι είναι ντροπή. Ντροπή είναι να δίνεις στους δανειστές ενέχυρο για 99 χρόνια αρχαιολογικούς χώρους, μνημεία, περιοχές NATURA. Είναι ντροπή να υποτάσσεσαι για να παριστάνεις το καλό παιδί επειδή θα σου χτυπήσουν την πλάτη και να κάνεις υποχωρήσεις στα εθνικά ζητήματα. Και βέβαια είναι ντροπή κ. Τσίπρα να καλύπτεις τα μαγαζιά και τα παραμάγαζα, τα παρακρατικά, τους κοριούς, το παρακράτος, την ξεφτίλα. Και πρέπει να συνεχίσω τι είναι ντροπή κ. Τσίπρα. Είναι ντροπή από δέκα χρόνια να δίνεις συγχωροχάρτι στις ευθύνες της κυβέρνησης της ΝΔ και του κ. Καραμανλή για τον εκτροχιασμό της ελληνικής οικονομίας…».

Για όσους δεν θυμούνται: Ομιλία Φώφης Γεννηματά στην Βουλή στις 9 Ιουλίου (τέτοιες μέρες) του 2020, ενάμιση χρόνο πριν φύγει από την ζωή…

Όμως ακόμη πιο «επίκαιρη» είναι η 5η Ιουλίου 2026, καθώς είναι η ενδεκάτη επέτειος του «δημοψηφίσματος της κωλοτούμπας» για το οποίο έχουν χυθεί πολλά «συντροφικά δάκρυα». Κι αυτή η επέτειος δείχνει το «αμετανόητο» του κ. Τσίπρα. Ο οποίος όχι μόνο υπερασπίστηκε και ως «νέος Τσίπρας» τις επιλογές του «παλαιού», αλλά επιπροσθέτως δήλωσε ότι «εκείνος» θα είχε κλείσει τις τράπεζες από την «πρώτη μέρα»… Αποδεικνύοντας ότι και τότε και τ ώρα, μη αντιλαμβανόμενος ακριβώς την λειτουργία των Τραπεζών στην όλη οικονομία, τις Τράπεζες ως «εχθρό του λαού»…

Αυτά όλα πρέπει να σταθμίσει ο κ. Ανδρουλάκης. Και αν θέλει να νικήσει τον κ. Τσίπρα, οφείλει να πολιτεύεται ως ηγέτης του «κόμματος εξουσίας» που αποτελεί τον δεύτερο, μετά την Νέα Δημοκρατία, σοβαρό πόλο της πολιτικής μας ζωής. Αρκετά πολιτεύθηκε ως κόμμα «ευκαιριακής διαμαρτυρίας» που φέρνει το ΠΑΣΟΚ στην τρίτη θέση και στην δεύτερη τον κ. Τσίπρα ή, αν δεν υπήρχε αυτός, κάποιον άλλον….