Κορακάκη δέκα χρόνια μετά το χρυσό Ολυμπιακό μετάλλιο: Θέλω η κόρη μου να είναι περήφανη για εμένα όχι ως αθλήτρια, αλλά ως άνθρωπο

Σαν σήμερα πριν από 10 χρόνια (9/8/2016) η Άννα Κορακάκη κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στη σκοποβολή και στο  πιστόλι 25μ στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο Ντε Τζανέιρο. 

Η Ελληνίδα Ολυμπιονίκης στην πρώτη της συμμετοχή σε Ολυμπιακούς Αγώνες έφυγε από τη Βραζιλία με δύο μετάλλια, αφού είχε προηγηθεί στις 7 Αυγούστου το  χάλκινο μετάλλιο στον τελικό του αεροβόλου πιστολιού 10 μέτρων.

H Άννα Κορακάκη δέκα χρόνια μετά την επιτυχία της στη Βραζιλία ανέβασε ένα κείμενο γι' αυτά που έζησε στους Ολυμπιακούς Αγώνες αλλά και για την παρακαταθήκη που θέλει να αφήσει, πρώτα ως άνθρωπος και μετά ως αθλήτρια, στην κόρη της. 

Συνόδευσε την ανάρτησή της με φωτογραφίες από τον θρίαμβο στο «Ρίο 2016» και από το μπάνιο με την μικρή της κόρη στη θάλασσα. 

Η ανάρτηση της Άννας Κοράκακη 

«9 Αυγούστου.
10 χρόνια από εκείνες τις στιγμές που άλλαξαν τη ζωή μου για πάντα… Δύο ολυμπιακά μετάλλια, αμέτρητα συναισθήματα, μία ιστορία που γράφτηκε με πολύ κόπο, ακλόνητη πίστη και μεγάλη αγάπη γι’ αυτό που κάνω.
Κι όμως… η ζωή είχε κάτι ακόμα μεγαλύτερο να μου δείξει.
10 χρόνια μετά, τα χέρια μου πλέον κρατάνε το πιο πολύτιμο «μετάλλιό» μου. Την κόρη μου.
Και τώρα είναι που καταλαβαίνω πως το πιο σπουδαίο δεν ήταν ποτέ τα ρεκόρ κι οι διακρίσεις.
Σήμερα, κοιτάζοντας πίσω, νιώθω περήφανη για εκείνη την 20χρονη που τόλμησε να ονειρευτεί... Αλλά νιώθω ακόμα πιο περήφανη για τη γυναίκα που έγινα.
Και πλέον, αυτό το μικρό πλασματάκι είναι το κίνητρο και η δύναμή μου για να συνεχίζω. Όχι μόνο για νέες επιτυχίες, αλλά πρωτίστως για να της δείξω τί σημαίνει προσπάθεια κι επιμονή. Να μην τα παρατάς. Να σηκώνεσαι κάθε φορά που πέφτεις. Να παλεύεις, όχι για τη νίκη και τη δόξα, αλλά για τα όνειρα και για τις αξίες που σε κάνουν πρώτα απ’ όλα άνθρωπο.
Αν υπάρχει κάτι που εύχομαι σήμερα, είναι η κόρη μου να είναι περήφανη για εμένα όχι ως αθλήτρια, αλλά ως άνθρωπο. Να την εμπνεύσω στη ζωή μέσα από το παράδειγμά μου. Από τις αξίες μου. Από το ποια είμαι, κάθε μέρα.

Και αν μια μέρα με κοιτάξει και νιώσει περήφανη για τη μαμά της… τότε αυτό θα είναι το πιο μεγάλο μου επίτευγμα από όλα».