Μιχάλης Οικονόμου: Δεν έχω κρύψει ποιος είμαι και αυτό είναι μια αντίσταση σε κάθε είδους καχυποψία

Επέλεξε να το κάνει κυρίως μέσω της τέχνης της υποκριτικής. «Ηθοποιός σημαίνει φως», ερμήνευε ο Δημήτρης Χορν στη θρυλική μουσικοθεατρική παράσταση «Οδός ονείρων» το 1962.

Με αυτό το φως θέλει κι εκείνος, ο Μιχάλης, να σκίζει τα σκοτάδια, ξεκινώντας πρώτα από τα δικά του και συνεχίζοντας με των άλλων. Ή τουλάχιστον αυτό ελπίζει ότι μπορεί να κάνει.

Καθισμένος απέναντί μου, μου μιλάει για όλα όσα τον αφορούν: κάποιους από τους ρόλους που τον καθόρισαν, την καλοκαιρινή περιοδεία της «Αντιγόνης» για δεύτερη συνεχή χρονιά, την αρμονική οικογένεια που έστησε με τον σύζυγο και συνάδελφό του Γιώργο Μακρή, αλλά και για το δίκαιο, το άδικο, την αποδοχή και τη μη αποδοχή και όλα όσα τον προβληματίζουν και τον απασχολούν. Πού να χωρέσουν όμως τόσες σκέψεις μέσα σε τόσο λίγες λέξεις;

GALA: Πώς είναι να δουλεύεις στον ίδιο χώρο με τον σύντροφό σου; Υπάρχει μεγαλύτερη αλληλοϋποστήριξη ή καμιά φορά και ανταγωνισμός;
ΜΙΧΑΛΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ: Κατ’ αρχάς δεν κουβαλάμε την τρέλα του ηθοποιού στο σπίτι, υπάρχει μεγάλη σταθερότητα. Στα πρώτα χρόνια της σχέσης, ενώ αρχικά δεν μας ένοιαζε το ότι ανήκουμε στον ίδιο χώρο, μοιραία έρχεται κάποια περίοδος όπου ο ένας δουλεύει πιο πολύ και ο άλλος πιο λίγο. Εκεί μπορεί να έρθει ένας ανταγωνισμός - και ήρθε. Είμαστε όμως ένα ζευγάρι που του αρέσει να δουλεύει τη σχέση του και ο καθένας τον εαυτό του και δεν αφηνόμαστε στη μοίρα των συναισθημάτων μας. Κάναμε και θεραπεία ζεύγους και συμβουλευτική γονέων, ό,τι μπορούσαμε δηλαδή να κάνουμε το έχουμε κάνει. Τώρα είμαστε σε μια φάση πολύ βαθιάς ισορροπίας, χαράς και απόλαυσης της καθημερινότητας.

G.: Εχεις συνηθίσει την αναγνωρισιμότητα;
Μ.ΟΙΚ.: Ναι, και την απολαμβάνω. Ειδικά όταν κάποιος που με έχει δει στο θέατρο έρχεται και μου μιλάει με την ίδια διαχυτικότητα και χαρά με εκείνους που με έχουν δει στην τηλεόραση, είναι ακόμα πιο πολύτιμο. Βέβαια κυρίως ηθοποιός του θεάτρου είμαι. Αν εξαιρέσεις τα «Αγρια παιδιά», που ήταν η πρώτη μου τηλεοπτική δουλειά, είχαν περάσει δέκα χρόνια με μερικά guests πριν ξαναπαίξω στην τηλεόραση με τα «Καλύτερά μας χρόνια» -που είναι παράσημο για μένα, μια σειρά διαχρονική, που θα βλέπεται και θα ξαναβλέπεται- και μετά στο «Κάνε ότι κοιμάσαι».

G.: Είσαι πάντως από τους λίγους Ελληνες ηθοποιούς που έχουν κάνει την τριπλέτα: και θέατρο και τηλεόραση και κινηματογράφο.
Μ.ΟΙΚ.: Ναι, είμαι τυχερός σ’ αυτό το κομμάτι, αν και ομολογώ ότι στον κινηματογράφο είμαι άπληστος. Θέλω να κάνω πολύ περισσότερα, νιώθω ότι έχει να μου δώσει και έχω να του δώσω. Και καλώς ή κακώς, επειδή μια σειρά μπορεί να μην ξαναπαιχτεί, οι ταινίες είναι σαν βιβλίο που γράφεται και μετά το έχεις για πάντα. Θα ήθελα να έχω περισσότερες προτάσεις, κάνω meditation γι’ αυτό, αλλά βλέπω ότι τελευταία ο κινηματογράφος στην Ελλάδα έχει μικρύνει, οι ταινίες που βγαίνουν είναι λίγες, δεν υπάρχει στήριξη, οι διανομείς είναι ακόμα πιο απρόθυμοι να διανείμουν ελληνικές ταινίες και οι σκηνοθέτες νιώθω ότι έχουν βολευτεί σε ένα συγκεκριμένο καστ ηθοποιών το οποίο βλέπουμε και ξαναβλέπουμε να παίζει σε διαφορετικά projects. Είναι φανταστικοί ηθοποιοί, τους καμαρώνω, αλλά νιώθω ότι έχει αρχίσει να γίνεται ένα μικρό κύκλωμα. Οχι με την κακή έννοια, απλά νομίζω ότι οι σκηνοθέτες του κινηματογράφου δεν ξεβολεύονται να πάνε θέατρο και να δούνε και άλλα πρόσωπα.

G.: Εστω κι έτσι, όμως, έχεις παίξει σε αρκετές ταινίες - και μάλιστα καλές.
Μ.ΟΙΚ.: Ναι, είχα παίξει τον πρωταγωνιστικό ρόλο στον «Ξεναγό» με το που βγήκα από τη σχολή, μετά στην «Μπλε Βασίλισσα», πάλι σε πρωταγωνιστικό ρόλο, αλλά και σε πολλές ταινίες μικρού μήκους που πήγαν πολύ καλά και πήραν και πολλά βραβεία.

G.: Το πιο σημαντικό, όμως, βραβείο σου μέχρι στιγμής είναι το «Δημήτρης Χορν». Σημαίνουν για σένα κάτι τα βραβεία;
Μ.ΟΙΚ.: Τη στιγμή που πήρα το «Χορν» ήταν σαν να άγγιξα ένα όνειρο, όχι τόσο για το ίδιο το βραβείο, αλλά επειδή στον χώρο μας είναι δύσκολο κανείς να ξεχωρίσει και να αναγνωριστεί από νωρίς. Δηλαδή, πας 40-50 χρόνων και σε λένε ακόμα ο «νέος ηθοποιός», ο «νέος δημιουργός». Υπάρχει πληθώρα ηθοποιών. Το βραβείο «Χορν», λοιπόν, πέραν του ότι θαύμαζα τον Δημήτρη Χορν ως ηθοποιό, ήταν μια ωραία ώθηση στην αρχή μου, γιατί το πήρα στη δεύτερη δουλειά μου ουσιαστικά, το «Σφαγείο». Ηταν σαν να μου έλεγαν: «Συνέχισε, είσαι σε καλό δρόμο, τα πας καλά». Θυμάμαι ότι τότε το είχα αφιερώσει, επειδή ήταν και η αρχή της κρίσης, το 2010, στους πολλούς νέους ηθοποιούς που θέλουν σε κάτι να πιστέψουν, για να συνεχίσουν, να μην τα παρατήσουν, να μην το βάλουν κάτω.

G.: Ηταν και η Επίδαυρος ένα όνειρο;
Μ.ΟΙΚ.: Ηταν ένα όνειρο που πραγματοποιήθηκε προτού καν προλάβω να το ευχηθώ. Στο πρώτο έτος της σχολής του Εθνικού με τον δάσκαλό μου τότε και σκηνοθέτη της παράστασης «Αχαρνής», πήραν εμάς τους πρωτοετείς και κάποιους άλλους σπουδαστές ως βοηθητικούς ηθοποιούς στην Επίδαυρο. Επειδή κάπως έδωσα την εντύπωση ότι θα μπορούσα να το στηρίξω, έκανα τον ρόλο της κόρης του Λαζόπουλου, του Δικαιόπολη, και είπα τρεις ατάκες. Ημουν ντυμένος σαν τη Μαίρη Αρώνη και το θυμάμαι πάρα πολύ γλυκά γιατί έπαιξα στην Επίδαυρο πριν καν δω παράσταση εκεί ως θεατής. Ηταν μεγάλο δώρο, πολύτιμο. Μετά ήρθαν τρεις ακόμα παραστάσεις του Εθνικού, οι «Νεφέλες» του Αριστοφάνη, ο «Κύκλωπας» του Ευριπίδη και πιο πρόσφατα οι «Πέρσες» σε σκηνοθεσία Δημήτρη Καραντζά.

G.: Η «Αντιγόνη», όμως, στην οποία παίζεις για δεύτερη χρονιά, δεν θα περάσει ούτε φέτος από την Επίδαυρο.
Μ.ΟΙΚ.: Ναι, αλλά έχει το εξής μεγάλο δώρο: πήγαμε και πέρυσι, θα πάμε και φέτος σε όλη την Ελλάδα. Απέφευγα να κάνω περιοδεία μεγάλη τελευταία γιατί το θεωρούσα σκότωμα. Ηταν λάθος μου. Εχει μεγάλη χαρά να προσεγγίζεις διάφορα μέρη της Ελλάδας με μια παράσταση την οποία πιστεύεις και αγαπάς και που έχει να πει τόσα πολλά για το σήμερα και να συναντάς ανθρώπους που σε έχουν γνωρίσει μόνο από την τηλεόραση.

G.: Πόσο φρέσκια είναι η «Αντιγόνη»;
Μ.ΟΙΚ.: Δεν νομίζω ότι υπάρχει κάτι πιο φρέσκο.Πέρυσι είχα άλλες προσλαμβάνουσες να συσχετίσω, φέτος έχω ακόμα πιο πολλές. Κρέων - Αντιγόνη: τετράγωνοι απάνθρωποι πολιτικοί από τη μία και από την άλλη το ηθικό δίκαιο, ο νόμος της καρδιάς. Τελευταία συσχέτιση που έκανα με την Αντιγόνη ήταν αυτοί οι άνθρωποι από τον στόλο αλληλεγγύης που πήγαν προς τη Γάζα, αυτοί οι συμπατριώτες μας που σήκωσαν αυτό το τρομερό ανάστημα και που κανονικά θα έπρεπε να τους έχουμε υποδεχτεί με δάφνες στο αεροδρόμιο, αλλά αυτό δεν συνέβη ούτε από το κράτος ούτε από τους συμπολίτες μας.

G.: Παρακολουθείς την επικαιρότητα;
Μ.ΟΙΚ.: Ναι, αλλά νιώθω σαστισμένος από το πόσο γρήγορα τρέχει για να μπορέσω να την αφομοιώσω. Νιώθω αδύναμος στο να πράξω, αλλά ως δημόσιο πρόσωπο μπορώ να μιλήσω όπως τώρα σε σένα, αλλά και μέσω της δουλειάς μου. Η «Αντιγόνη» τώρα, αλλά και ο «Εχθρός του λαού», που έπαιζα μέχρι πρόσφατα, είναι δύο έργα βαθιά πολιτικά. Μέσω των έργων που παίζω, λοιπόν, προσπαθώ να μιλήσω. Ξέρεις τι με απασχολεί πολύ τελευταία; Μια είδηση που διάβασα πριν από λίγες μέρες για κάποια εικοσάχρονα που έφυγαν από το σπίτι τους, πήραν ένα αμάξι και έπεσαν πάνω σε μια τρανς κοπέλα και μετά την περιέλουσαν με εύφλεκτη ουσία. Δηλαδή τι μίσος και μη αποδοχή μπορεί να έχει φάει ένα παιδί μέσα στο σπίτι του; Τι μπορεί να έχει ακούσει από τους γονείς του για να αφήσει να παρασυρθεί από τους φίλους του και να πάνε να επιτεθούν σε έναν άνθρωπο μόνο και μόνο επειδή είναι διαφορετικός; Με τρομάζει πάρα πολύ η βία σε αυτές τις ηλικίες. Δεν ξέρω αν γίνεται να μεγαλώνεις ένα παιδί με γέλιο, με αγκαλιά, με αποδοχή και παρ’ όλα αυτά να του βγει η βία. Ενα παιδί που έχει πάρει αγάπη νομίζω ότι θα δώσει αγάπη. Εγώ έτσι προσπαθώ να μεγαλώνω το παιδί μου. Να του βάζω όρια, να του μαθαίνω την αποδοχή, να ξέρει να αντιστέκεται στην αδικία και να υπερασπίζεται τους αδύναμους.

G.: Για να τελειώσουμε και λίγο θετικά, θα έλεγες ότι είσαι σε καλή φάση στη ζωή σου;
Μ.ΟΙΚ.: Ναι, είμαι πολύ ευτυχισμένος. Είμαι στη φάση που συνεχώς ανακαλύπτω τον καλύτερό μου εαυτό, απολαμβάνω τη ζωή, προσπαθώ να επανορθώνω με τους ανθρώπους άμεσα. Δεν υπάρχει λόγος πια να κουβαλάω περιττά φορτία και μυστικά, τα κουβάλησα για πολλά χρόνια. Δεν έχω κρύψει ποιος είμαι, τι κάνω, τι οικογένεια έχω, οπότε αυτό είναι μια αντίσταση σε κάθε είδους καχυποψία και του τι θα πουν για μένα. Παίρνω ικανοποίηση και από τη δουλειά μου, οπότε νιώθω ειλικρινά πλήρης ◆