Η Μαίρη Ραζή, με αφορμή τη νέα της παράσταση, έδωσε συνέντευξη και μοιράστηκε συγκινητικές αναμνήσεις από την παιδική της ηλικία. Η ηθοποιός αναφέρθηκε στη δύσκολη περίοδο που έζησε όταν ήρθε από την Κωνσταντινούπολη στην Ελλάδα, εξαιτίας της εξορίας του πατέρα της, ο οποίος έφυγε με μια βαλίτσα από τον τόπο του, μετά από βίαιη επίθεση που δέχτηκε.
Καλεσμένη στην εκπομπή «Στούντιο 4», περιέγραψε τη συναισθηματική της φόρτιση κάθε φορά που σκέφτεται την Κωνσταντινούπολη. «Το μερίδιό μου στη στενοχώρια το πλήρωσα πολύ βαριά. Τον πρώτο καιρό, όταν ήρθα από την Κωνσταντινούπολη, έκλαιγα συνέχεια. Λυπάμαι πάρα πολύ, αλλά οτιδήποτε με ρωτάνε γύρω από την Κωνσταντινούπολη, ακόμα και τώρα που σας μιλάω, θέλω να κλαίω. Δεν κλαίω εύκολα και αυτό είναι ίσως γιατί θέλω να αντιμετωπίζω καλύτερα τα πράγματα. Ήρθα εδώ, έγινα ηθοποιός και τα βλέπω διαφορετικά», είπε χαρακτηριστικά.
Δείτε το βίντεο
Glomex Player(40599w16ki4e70hs, v-d72qwcb0fdrd)
Για την εξορία του πατέρα της, ανέφερε πως ήταν από τους πρώτους 50 που έφυγαν από την Κωνσταντινούπολη. «Ήρθαμε στην Ελλάδα, γιατί εξόρισαν τον πατέρα μου. Τη μία νύχτα τον έδειραν, ήρθε στο σπίτι μαυρισμένος και μας είπε ότι είχε πάει στον οδοντίατρο και την άλλη μέρα έφυγε με μια βαλίτσα. Βεβαίως και μας χαιρέτησε όταν πήγαμε στο αεροδρόμιο, αλλά έφυγε με μια βαλίτσα. Ήταν μέσα στους 50 που έφυγαν τότε», εξήγησε.
Στη συνέχεια, αναφέρθηκε στη συμβουλή της μητέρας της να διατηρούν την αξιοπρέπειά τους, παρά τις αντιξοότητες. «Θέλω να πω κάτι αν κι έχουν περάσει πολλά χρόνια, σαν κατάθεση ψυχής. Είναι κάτι που δεν το λέω εύκολα, αλλά κλαίγαμε και εγώ και η αδερφή μου και μας είπε η μητέρα μου "μην κλαίτε, σας βλέπουν οι Τούρκοι και χαίρονται". Να είμαστε δηλαδή αξιοπρεπείς και να βλέπουμε τα πράγματα όσο καλύτερα μπορούμε», είπε κλείνοντας.
Οι δύο αυτές διακρίσεις αποτελούν μια σημαντική αναγνώριση της στρατηγικής πορείας του Ομίλου B&F, ο οποίος συνεχίζει να επενδύει με συνέπεια στην καινοτομία, στην ποιότητα, στη δημιουργικότητα και στη διαρκή εξέλιξη
Από τους ασπροπίνακες, στα μαθητικά lockers και τον ψηφιακό μετασχηματισμό των αιθουσών διδασκαλίας: Tο πρόσωπο της εκπαίδευσης αλλάζει και μία ελληνική εταιρεία πρωτοπορεί.
Στους μήνες που απουσίασε από τη δουλειά της λόγω άδειας μητρότητας, η Κατερίνα Πετράκη παρακολούθησε από απόσταση μια αλλαγή που εξελισσόταν με ταχύτητα. Η Τεχνητή Νοημοσύνη άρχιζε να περνά από τη θεωρία στην πράξη, αποκτώντας θέση στην καθημερινότητα ολοένα και περισσότερων επαγγελμάτων. Αυτό που μέχρι πρότινος έμοιαζε με μια τεχνολογία του μέλλοντος, γινόταν σταδιακά μέρος του παρόντος.