Ο Νίκος Μουρατίδης σχολίασε το τραγούδι «Ζάρι», με το οποίο θα εκπροσωπήσει την Ελλάδα η Μαρίνα Σάττι στη Eurovision.
Mίλησε στην εκπομπή «Super Κατερίνα» κι ανέφερε αρχικά: «Όταν άκουσα το "Ζάρι", ενθουσιάστηκα. Άρχισαν βέβαια, τα γνωστά σχόλια "τι είναι αυτό; Δεν είναι τραγούδι, είναι καρακατσουλιό", λέω "δεν το πιστεύω"».
Στη συνέχεια, πρόσθεσε: «Μετά είδαμε το βίντεο με τη Μαρίνα Σάττι σε μια αυλή να λένε το τραγούδι για να αποδείξει ότι δεν είναι κατασκεύασμα σε ένα στούντιο κι άρχισαν πάλι τα ίδια. Είναι θαύμα το τραγούδι. Συγγνώμη που θα σας στενοχωρήσω, αλλά έτσι ακριβώς είμαστε οι Έλληνες, με το τυροπιτάκι, τον φραπέ και το παϊδάκι».
Glomex Player(40599w16ki4e70hs, v-d0h581nw78td)
Εξήγησε επίσης, πως ο ίδιος έψαχνε τη Μαρίνα Σάττι, για να έρθει σε επικοινωνία μαζί της και δεν τα κατάφερε.
«Στο εξωτερικό το έχουν πιάσει το θέμα και πάει καλά. Δεν είναι ωραίο όμως, να φύγει η αποστολή από εδώ γκαντεμιασμένη και με μουρμούρα από 5 ανεγκέφαλους που δεν ξέρουν τι τους γίνεται. Έχω λυσσάξει να δω πώς θα βγει. Δεν την έχω γνωρίσει, έψαχνα να τη βρω, αλλά δεν τη βρήκα. Ζήτησα μέχρι και από την Άννα Βίσση το τηλέφωνό της, αλλά δεν το είχε», ανέφερε.
Τέλος, μίλησε για τους καλλιτέχνες που ο ίδιος ανέδειξε. «Ο Γιώργος Μαζωνάκης είναι ο μοναδικός που τον πήρα εγώ και τον έκανα σταρ από το μηδέν. Με απογοητεύει πάρα πολύ. Είχα άλλα όνειρα για εκείνον. Είναι άλλοι λόγοι που δεν κάνει να τους λέμε στην τηλεόραση, θα στενοχωρήσουμε πολύ κόσμο και θα στενοχωρηθούμε κι εμείς. Αξιοπρεπής είναι ο Νίκος Βέρτης και λατρεύω τον Κωνσταντίνο Αργυρό», είπε κλείνοντας.
Οι δύο αυτές διακρίσεις αποτελούν μια σημαντική αναγνώριση της στρατηγικής πορείας του Ομίλου B&F, ο οποίος συνεχίζει να επενδύει με συνέπεια στην καινοτομία, στην ποιότητα, στη δημιουργικότητα και στη διαρκή εξέλιξη
Από τους ασπροπίνακες, στα μαθητικά lockers και τον ψηφιακό μετασχηματισμό των αιθουσών διδασκαλίας: Tο πρόσωπο της εκπαίδευσης αλλάζει και μία ελληνική εταιρεία πρωτοπορεί.
Στους μήνες που απουσίασε από τη δουλειά της λόγω άδειας μητρότητας, η Κατερίνα Πετράκη παρακολούθησε από απόσταση μια αλλαγή που εξελισσόταν με ταχύτητα. Η Τεχνητή Νοημοσύνη άρχιζε να περνά από τη θεωρία στην πράξη, αποκτώντας θέση στην καθημερινότητα ολοένα και περισσότερων επαγγελμάτων. Αυτό που μέχρι πρότινος έμοιαζε με μια τεχνολογία του μέλλοντος, γινόταν σταδιακά μέρος του παρόντος.