Συγκλονίζει η ομιλία Μπουτάρη για τους Εβραίους της Θεσσαλονίκης

Συγκλονίζει η ομιλία Μπουτάρη για τους Εβραίους της Θεσσαλονίκης

«Η πόλη, η κοινωνία, η χώρα ολόκληρη, αδιαφόρησαν. Κρύφτηκαν πίσω από το δάχτυλό τους»...

Συγκλονίζει η ομιλία του δημάρχου της πόλης, Γιάννη Μπουτάρη, στα εγκαίνια του μουσείου του Ολοκαυτώματος στη Θεσσαλονίκη.

Χαρακτηριστικά, ο κ. Μπουτάρης ανέφερε, μεταξύ άλλων: "Ποιοι θρήνησαν το 1945 τους εξαφανισμένους γείτονές τους; Ποια μνημεία στήθηκαν; Ποιες τελετές έγιναν; Μόνη η κοινότητα, καθημαγμένη και ρακένδυτη πάλευε να ανασυστήσει την ύπαρξή της και να θρηνήσει τους νεκρούς της. Η πόλη, η κοινωνία, η χώρα ολόκληρη, αδιαφόρησαν. Κρύφτηκαν πίσω από το δάχτυλό τους. Έκαναν πως δεν ήξεραν τι συνέβη, ποιος το έκανε, ποιος βοήθησε, ποιος προστάτευσε όταν άλλοι, πολλοί γκρέμιζαν, έκαιγαν, έκλεβαν, καταλάμβαναν τον χώρο και τα υπάρχοντα των πολλών απόντων και των λιγοστών παρόντων".

Και συνέχισε, μην αποφεύγοντας την αυτοκριτική: "Ο Δήμος Θεσσαλονίκης έχει ολοένα και μεγαλύτερη επίγνωση του βάρους της ιστορίας που η πόλη καλείται να σηκώσει. Τώρα που οι επιζώντες μάς αφήνουν και η σκυτάλη της μνήμης περνά σε όλους και όλες εμάς, ο Δήμος σκοπεύει να συνεχίσει να μετατρέπει τη σιωπή σε λόγο, λόγο παρηγορητικό, αλλά και λόγο θαρραλέο".

"Το Ολοκαύτωμα των Εβραίων της Ευρώπης, το Ολοκαύτωμα των δικών μας Εβραίων, δοκιμάζει τα όρια της λογικής. Και ο μόνος τρόπος να αναμετρηθούμε μαζί του είναι να αποδεχτούμε ότι θα είναι πάντα κομμάτι αυτού που είμαστε ως Θεσσαλονικείς, Έλληνες και Ευρωπαίοι: μια σκισμένη σελίδα γραμμένη σε μια άγνωστη γραφή, μια αλήθεια που περιμένει πάντα την αποκρυπτογράφησή της" υπογράμμισε ακόμη.

Ολόκληρη η ομιλία Μπουτάρη

"Κάποια στιγμή το καλοκαίρι του 1945 η Μπουένα Σαρφατή βγήκε από το σπίτι της. Εβραία, τριάντα ετών, Σαλονικιά πάππο προς πάππο, η Μπουένα είχε μόλις γυρίσει στη Θεσσαλονίκη έχοντας διαφύγει στο βουνό, πολεμώντας αρχικά με τον ΕΔΕΣ, μετά με το ΕΑΜ και, τελικά, δραπετεύοντας στην Παλαιστίνη. Ο αδερφός της Ελιάου, η αδερφή της Ρεγγίνα, η εκατοντάχρονη γιαγιά της Μίριαμ και οι θείες της δεν είχαν την ίδια τύχη. Από τα βαγόνι του τρένου που τους μετέφερε στο Άουσβιτς-Μπίρκεναου είδαν για τελευταία φορά την πόλη που αποκαλούσαν “Ιερουσαλήμ των Βαλκανίων” μιαν ανοιξιάτικη μέρα του 1943. Λίγες ώρες μετά την άφιξή τους οδηγήθηκαν στα κρεματόρια μαζί με άλλες χιλιάδες ομοθρήσκους τους. Η ζωή τους και μαζί η ζωή της εβραϊκής Θεσσαλονίκης, της Θεσσαλονίκης μας, έγιναν στάχτη που σκορπίστηκε στις αφιλόξενες πεδιάδες της Πολωνίας.

Ηταν οι συγγενείς της Μπουένα “μάρτυρες”; Τους τιμούμε αν τους μνημονεύουμε έτσι; Μας τιμά να τους μνημονεύουμε έτσι; Η σημερινή «Ημέρα Μνήμης των Εβραίων Μαρτύρων και Ηρώων του Ολοκαυτώματος» μας προκαλεί να στοχαστούμε γύρω από το ερώτημα αυτό. Οι συγγενείς της Μπουένα όπως και όλοι οι άλλοι Εβραίοι της Ευρώπης δεν επέλεξαν να μαρτυρήσουν. Δεν επέλεξαν δηλαδή να θυσιάσουν συνειδητά τη ζωή τους για ένα υψηλότερο ιδανικό, τη θρησκευτική τους πίστη ή την ιδεολογία τους. Δεν διάλεξαν τον θάνατο, πολύ απλά γιατί δεν είχαν καν το δικαίωμα αυτής της επιλογής. Και για τον λόγο αυτό δεν τους αξίζει να τους αντιμετωπίζουμε σήμερα σαν άγιους, όλοι εμείς, Χριστιανοί και Ευρωπαίοι, που για αιώνες συχνά τους αντιμετωπίζαμε σαν διαβόλους. Άνθρωποι ήταν και αυτό ζητούσαν να είναι.

Κάποιοι ελάχιστοι, όπως η Μπουένα, γλύτωσαν. Μόλις χίλιοι θεσσαλονικείς Εβραίοι από τους 45 -και βάλε- χιλιάδες. Γλύτωσαν την εκτόπιση, το Άουσβιτς, την πορεία θανάτου, τα στρατόπεδα εργασίας. Γλύτωσαν γιατί άντεξαν την ανείπωτη βία, τους εξευτελισμούς, τα ιατρικά πειράματα, τους βιασμούς. Και αφού γλύτωσαν, επέστρεψαν στη γενέθλια πόλη. Ως ήρωες; Κάθε άλλο. Εβραίοι που είχαν διαφύγει στο βουνό, είχαν κρυφτεί στις πόλεις, ή αποδράσει στην Παλαιστίνη, αντιμετώπισαν όσους και όσες επέστρεφαν από τα στρατόπεδα ως προδότες, συνεργάτες των Γερμανών, τις δε γυναίκες ως πόρνες. Οι Χριστιανοί πάλι, είδαν στους επιζήσαντες “ανεκμετάλλευτα κομμάτια σαπουνιού” κατά την αναφορά αμερικανού δημοσιογράφου, μια απειλή από ένα παρελθόν που δεν έλεγε να πεθάνει. Ήρωες ήταν κατά τον Ελληνικό Βορρά μόνον εκείνοι οι πέντε νεαροί Εβραίοι που αφού πολέμησαν στο Αλβανικό Μέτωπο και επέζησαν στα κρεματόρια, έπεσαν τον Οκτώβριο του 1948 “ηρωϊκώς στις μάχες του Γράμμου και άλλων ορέων, ενώ εμάχοντο κατά των συμμοριτών”.

Για την Μπουένα, μαρτύρια και ηρωισμοί είχαν εξίσου μικρή αξία καθώς προσπαθούσε να μαζέψει τα συντρίμμια και να ξαναχτίσει τη ζωή της από την αρχή. Πώς όμως να ένιωθε όταν ακόμη και οι πιο μικρές απολαύσεις άνοιγαν διάπλατα τα τραύματα του παρελθόντος; Πόσο αβάσταχτος πρέπει να ήταν ο πόνος της όταν ανακάλυπτε ότι το χάρτινο χωνάκι στο οποίο ο Αρμένης πωλητής ξηρών καρπών τής πρόσφερε μια Κυριακή απόγευμα τα αγαπημένα της στραγάλια, αυτό το χάρτινο χωνάκι ήταν στην πραγματικότητα ένα φύλλο χαρτί σκισμένο από την Παλαιά Διαθήκη της οικογένειάς της;

Το σκισμένο αυτό χαρτί είναι το παρελθόν της Μπουένα, αλλά και το παρελθόν της πόλης μας: ένα παρελθόν που μας καταδιώκει και μας στοιχειώνει. Είναι ένα παρελθόν σιωπηλό, αόρατο, αλλά παρόν. Είναι το μαρμαρόστρωτο προαύλιο του Αγίου Δημητρίου, φτιαγμένο από εκατοντάδες ταφόπλακες από το κατεστραμμένο από Γερμανούς και Έλληνες χριστιανούς υπαλλήλους του Δήμου εβραϊκό νεκροταφείο της πόλης, υλικό «άνευ αξίας» κατά τον επιβλέποντα της αναστύλωσης αρχαιολόγο Στυλιανό Πελεκανίδη. Είναι το Νοσοκομείο Αχέπα και το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο που οικοδομήθηκαν πάνω σε μια από τις σημαντικότερες νεκροπόλεις της Ευρώπης. Είναι οι εβραϊκές ταφόπλακες που στρώθηκαν μπροστά στο Στρατηγείο και πέριξ του Βασιλικού Θεάτρου, εκείνες που χρησιμοποίησε ο Δήμος Θεσσαλονίκης τον Νοέμβριο του 1948 για την κατασκευή οδών και πεζοδρομίων παρά τις έντονες διαμαρτυρίες της ισραηλιτικής κοινότητας. Είναι εκείνες οι ταφόπλακες που στοιβάζονταν σε δημόσια θέα μπροστά στο Λευκό Πύργο και στον περίβολο της Διεθνούς Έκθεσης ακόμη και μέχρι τον Δεκέμβρη του 1948. Είναι η ασημένια τσάντα, οικογενειακό κειμήλιο, που το 1946 η Μπουένα Σαρφατή είδε έκπληκτη να κρατά με στυλ μια χριστιανή οικογενειακή φίλη. Είναι το οικογενειακό χαλί που μια άλλη έκπληκτη Εβραία επιζήσασα αντίκρισε σε σπίτι χριστιανών οικογενειακών φίλων. Είναι το βιβλίο που βρέθηκε τυχαία, μόλις μια δεκαετία πριν, στη βιβλιοθήκη της Φιλοπτώχου Αδελφότητος Ανδρών Θεσσαλονίκης προτού επιστραφεί στο Εβραϊκό Μουσείο, μια πράξη που τιμά την Αδελφότητα.

Ποιοι θρήνησαν το 1945 τους εξαφανισμένους γείτονές τους; Ποια μνημεία στήθηκαν; Ποιες τελετές έγιναν; Μόνη η κοινότητα, καθημαγμένη και ρακένδυτη πάλευε να ανασυστήσει την ύπαρξή της και να θρηνήσει τους νεκρούς της. Η πόλη, η κοινωνία, η χώρα ολόκληρη, αδιαφόρησαν. Κρύφτηκαν πίσω από το δάχτυλό τους. Έκαναν πως δεν ήξεραν τι συνέβη, ποιος το έκανε, ποιος βοήθησε, ποιος προστάτευσε όταν άλλοι, πολλοί γκρέμιζαν, έκαιγαν, έκλεβαν, καταλάμβαναν τον χώρο και τα υπάρχοντα των πολλών απόντων και των λιγοστών παρόντων. Ο θρήνος άλλωστε ήταν ατομικός. Χρειάστηκε να περάσουν είκοσι περίπου χρόνια, να φτάσουμε στο 1962 για να γίνει ένα μνημείο στη μνήμη των θυμάτων. Πού; Μέσα στο νέο εβραϊκό νεκροταφείο, ωσάν το ζήτημα να αφορούσε μόνο συγγενείς και μέλη της εβραϊκής κοινότητας της πόλης.

Και όταν 35 χρόνια μετά έγινε επιτέλους πραγματικότητα ένα μνημείο σε δημόσιο χώρο, αυτό εξορίστηκε στις παρυφές του κέντρου σε σημείο δυσδιάκριτο. Και όταν το μνημείο αυτό επανατοποθετήθηκε επιτέλους στο φυσικό του χώρο, την Πλατεία Ελευθερίας, περισσότερο υπήρξε έκπληξη παρά ικανοποίηση. Επρεπε να φτάσει το 2004 για να καθιερώσει η Βουλή των Ελλήνων με ψήφισμα ομόφωνα την Ημέρα Μνήμης. Έπρεπε να φτάσει το 2011 για να υπάρξει αντίστοιχη μέρα μνήμης για την πόλη μας και το 2014 για να αποκτήσει το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης μνημείο που αναδεικνύει την καταστροφή του νεκροταφείου. Και ίσως να μην είναι τόσο μακριά η μέρα που θα δούμε μια αντίστοιχη αναθηματική πλάκα στον περίβολο του Αγίου Δημητρίου, στον “Άγιο Δημήτριο των νεκρών Εβραίων”, στο πραγματικό εβραϊκό μαυσωλείο της Θεσσαλονίκης.

Ο Δήμος Θεσσαλονίκης έχει ολοένα και μεγαλύτερη επίγνωση του βάρους της ιστορίας που η πόλη καλείται να σηκώσει. Τώρα που οι επιζώντες μάς αφήνουν και η σκυτάλη της μνήμης περνά σε όλους και όλες εμάς, ο Δήμος σκοπεύει να συνεχίσει να μετατρέπει τη σιωπή σε λόγο, λόγο παρηγορητικό, αλλά και λόγο θαραλλέο. Επιθυμούμε η ανάπλαση της Πλατείας Ελευθερίας και το Μουσείο του Ολοκαυτώματος να αποτελέσουν το νέο μνημονικό άξονα της πόλης, την αφετηρία και την απόληξη της μεγάλης, πολυπολιτισμικής, χριστιανικής, μουσουλμανικής, και εβραϊκής διαδρομής της Θεσσαλονίκης.

Η Πλατεία Ελευθερίας είναι ένας χώρος δημοκρατίας, όπου το 1908 όλοι οι Θεσσαλονικείς, Μουσουλμάνοι, Χριστιανοί και Εβραίοι, πανηγύρισαν μαζί την ανακήρυξη του οθωμανικού συντάγματος. Είναι επίσης ένας χώρος ξεριζωμού και προσφυγιάς, το σημείο από όπου αναχωρούσαν το 1922-1923 οι μουσουλμάνοι παλιοί Θεσσαλονικείς και όπου ξεμπάρκαραν οι νέοι, οι Μικρασιάτες και Πόντιοι πρόσφυγες. Και είναι τέλος ένας τόπος μαρτυρίου, δημόσιου εξευτελισμού των θεσσαλονικέων Εβραίων, όπου το Μαύρο Σάββατο της 9ης Ιουλίου 1943 οι Γερμανοί διαπόμπευσαν μπροστά στα μάτια και ελλήνων χριστιανών 9.000 άρρενες Εβραίους.

Είναι ένας τόπος δύσκολος αυτή η πλατεία. Μας υπενθυμίζει ότι το Ολοκαύτωμα στη Θεσσαλονίκη είναι ο πιο βαρύς κρίκος σε μια μακρά αλυσίδα βίας και εξανδραποδισμού. Μας υπενθυμίζει ότι οι Εβραίοι της ήταν αδιάσπαστο κομμάτι ενός πολύχρωμου μωσαϊκού, ότι η «Ιερουσαλήμ των Βαλκανίων» ήταν ταυτόχρονα και η «Βαβέλ της Μεσογείου». Επιθυμούμε η Πλατεία Ελευθερίας να είναι ένα σημείο όπου οι δύσκολες, τραυματικές μνήμες όλων των κατοίκων αυτής της πόλης δεν θα ανταγωνίζονται η μία την άλλη, αλλά αντίθετα θα συνυπάρχουν αρμονικά: θα συνδιαλέγονται ζωηρά και θα προωθούν μια κουλτούρα συνύπαρξης και αλληλοσεβασμού ώστε η βαριά κληρονομιά του παρελθόντος να μετατραπεί σε εφαλτήριο ενός καλύτερου μέλλοντος. Η νέα Πλατεία Ελευθερίας θα συμβολίζει την περηφάνια όλων των Θεσσαλονικών για την πόλη τους, το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον της.

Κάποιες εκατοντάδες μέτρα πιο πέρα, το Μουσείο του Ολοκαυτώματος θα συμβολίζει την ντροπή μας. Για όσα έγιναν, για όσα κάναμε, και κυρίως για όσα δεν μπορέσαμε ή δεν θελήσαμε να κάνουμε, γηγενείς και πρόσφυγες, δεξιοί και αριστεροί κατά και μετά τον πόλεμο. Το Μουσείο είναι μια οφειλή της πόλης αλλά και ένα προσωπικό στοίχημα για μένα. Είναι μια οφειλή στους Εβραίους της, ως θεσσαλονικείς, Έλληνες και Σεφαραδίτες. Το Μουσείο υπερβαίνει την πόλη και την Ελλάδα και επανεγγράφει τη Θεσσαλονίκη ως μητρόπολη των Σεφαραδιτών Εβραίων της Μεσογείου. Φιλοδοξεί να πει την άγνωστη ιστορία του Ολοκαυτώματος των Εβραίων της Μεσογείου και των Βαλκανίων, των σεφαραδιτών Εβραίων της Θεσσαλονίκης και της Κέρκυρας, των Χανίων και της Πάτρας, αλλά και του Βελιγραδίου, των Σκοπίων, του Μοναστηρίου, και του Σαράγεβο, της Τεργέστης και του Λιβόρνο. Ευελπιστεί να μετατρέψει τη σκισμένη σελίδα της Μπουένα Σαρφατή σε ιστορική γνώση. Να αναδείξει μια πτυχή του Ολοκαυτώματος που συχνά παραβλέπεται λόγω της έμφασης στην Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη και με τον τρόπο αυτό να καταστήσει τη Θεσσαλονίκη τόπο μνήμης αλλά και κέντρο έρευνας και μελέτης διεθνούς ακτινοβολίας. Και, τέλος, ευελπιστεί να γίνει ένας χώρος όπου οι πολίτες όλης της γης, ειδικά οι νέοι θα μαθαίνουν τα αποτελέσματα της καταπάτησης των ανθρώπινων δικαιωμάτων.

Πολλοί μας ρωτούν γιατί. Γιατί αυτή η όψιμη έμφαση στην ιστορία και τη μνήμη των θεσσαλονικιών Εβραίων; Η βεβήλωση του μνημείου του Ολοκαυτώματος μόλις την προηγούμενη Κυριακή και ο εμπρησμός της ιστορικής κατοικίας μιας εβραίας και μουσουλμάνας θεσσαλονικιάς, θα αρκούσαν θαρρώ ως απάντηση. Αλλά, προσωπικά, προτιμώ να απαντήσω παραφράζοντας τον Πρίμο Λέβι. “Εδώ, δεν υπάρχουν γιατί”, του απάντησε ο Γερμανός φρουρός, μόλις ο Λέβι έφθασε στο Άουσβιτς. “Εδώ, δεν υπάρχουν γιατί” θα μπορούσα να απαντήσω και εγώ σε όσους παραξενεύονται με την επιμονή μου. Το Ολοκαύτωμα των Εβραίων της Ευρώπης, το Ολοκαύτωμα των δικών μας Εβραίων, δοκιμάζει τα όρια της λογικής. Και ο μόνος τρόπος να αναμετρηθούμε μαζί του είναι να αποδεχτούμε ότι θα είναι πάντα κομμάτι αυτού που είμαστε ως Θεσσαλονικείς, Έλληνες και Ευρωπαίοι: μια σκισμένη σελίδα γραμμένη σε μια άγνωστη γραφή, μια αλήθεια που περιμένει πάντα την αποκρυπτογράφησή της".

ΣΧΟΛΙΑ (338)

MGH

To olokaytoma to Evraion htan megalo egklima.- Alla oi evraioi opos eipan kai alloi sta Psara kai ekatotades fores patisan opote mporousan tous Ellines. To idio kai oi Toyrkoi h Toyrkalvanoi. O Mpoytaris fysika logo katagogis den asxoleite me Ellinika dramata, mono evraika. Patriotes mhn ksexnate h Panagia mas voithise kai h Panagia kai oi Agioi tha voithisoyn giati kai tora, Evraioi , Toyrkoi, Germanoi, Slavoi klp (oloi sxedon ) theloyn na apoteleiosoyn teleios to Elliniko ethnos kai na kanoyn ta agia xoomata apoikia. Na proseyxeste stoys Ellines Agioys exooyn megali parisia ston Kyrio. Oyte stratos oyte Kratos , mono h Panagia kai oi Agioi exoyn tin dynami na stamatisoun to kako.

Ο ίδιος τον έγραψε;

Το κείμενο το έγραψε ο ίδιος ή ειδικοί σύμβουλοι του; Έτσι με έτοιμο φαγητό και εγώ παίρνω έπαινο. Τυχαίο που ολοι οι έμισθοι " υμών" στο διαδίκτυο το αναπαρήγαγαν αμέσως και κατά κόρον;Γιατί δεν έχει πει τίποτε ως τώρα για τα άλλα μεγάλα ζητήματα που αφορούν τους κατοίκους της πόλης ΣΗΜΕΡΑ; Ακόμη και το να τολμούσε να κάνει κριτική για τα κακώς κείμενα της σημερινής κυβέρνησης ποιος δεν θα τον επικροτούσε; Έπεσε λίγο η δημοτικότητά του πριν τον λόγο προφανώς.

Εθνικιστης Μεσολογγιτης

Μιά περιοχή της Ελλάδος που είχε επισύρει το έξαλλο μίσος των εβραίων ήταν η ηρωϊκή Χίος. Είναι ιστορικώς βέβαιον, ότι οι Ιουδαίοι προκαλέσανε την καταστροφή της από τους Τούρκους για να λεηλατήσουν τον πλούτο των πολυαρίθμων Χιακών εργαστηρίων. Επί πλέον συμμετείχαν και οι ίδιοι με τον φρικτότερο τρόπο στίς σφαγές. Ο αγωνιστής του 1821, γραμματεύς του Κανάρη και μετέπειτα βουλευτής Σύρου Ανδρέας Μάμουκας 1801 - 1884 έχει περιγράψει σαν αυτόπτης μάρτυς τα αίμοσταγή Εβραϊκά εγκλήματα. Η μανία των Εβραίων κατά των Ελλήνων βεβαιώνει ήτο απερίγραπτος παρακάτω λέγει, ότι δεν μπορεί να εκφράσει τον τρόπο με τον όποιο οι Ιουδαίοι μετεχειρίζονται τα νεκρά σώματα των Ελλήνων. Αξιοσημείωτον είναι ότι αποκαλεί τους Εβραίους μεμισημένον γένος εις όλον τον κόσμον και κατόπιν αναφέρει ότι οι Εβραίοι δεν συνεκινούντο πρό των γυμνών κρεμασμένων Ελλήνων, αλλά τους κατεκομμάτιαζαν ως κρέας έν μακέλλω σφαγείον. Η περιγραφή είναι πραγματικά ανατριχιαστική και μπορείτε να την διαβάσετε στο Χιακόν Αρχείον που έπεμελήθη ο Ίω. Βλαχογιάννης τόμος 1ος, έκδ. Αρχείων της Νεωτέρας Ελληνικής Ιστορίας Αθήναι 1924, σελ. 314-315. αυτοι ειναι οι Εβραοι

Εθνικιστης Μεσολογγιτης

Σπυρίδων Τρικούπης: Πάμπολλοι δε Εβραίοι ένοπλοι και πολύδιψοι χριστιανικού αίματος παρηκολούθουν τον τουρκικόν στρατόν ως εκούσιοι δήμιοι. Ούτοι έλκοντες έξω της πόλεως τους Χριστιανούς τους ερροπάλιζαν κατακέφαλα, και πίπτοντας κατά γης τους έσφαζαν ως βόας. (Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως, τόμος Β', κεφάλαιο ΚΘ, σελίδα 174) ΑΥΤΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΕΒΡΑΙΟΙ

Μικρος

μιλαμε για νιανιαρο αν θυμαμαι καλα πρεπει να ηταν το 89-90 ειχα παρακολουθησει εναν αγωνα μπασκετ.Επαιζε κλασικα ο αρης απεναντι σε ιταλους.Ηταν και το πρωτο βρισιδι που ακουσα σε τηλεοραση.Μιλαμε τι φωναζανε για τους ιταλους δεν λεγεται.Μεγαλυτερος καταλαβα οτι τους ζηλευαμε.Βλεπαμε πολλα κοινα χαρακτηριστικα και αδυνατουσαμε να πιστεψουμε πως αυτοι πανε καλα σε πολλους τομεις και εμεις οχι.Ακριβως το ιδιο συμβαινει εδω και δυο δεκαετιες με τους εβραιους.Με το νετ και τις συνωμοσιολογικες σελιδες να εχουν παρει φωτια.Βλεπουμε εναν μεσογειακο λαο ιδιο με εμας σε πολλα να πηγαινει μπροστα και ζηλευουμε.Αυτη ειναι η πικρη αληθεια.Αν πας αγγλια ελαχιστοι Ελληνες θα σε βοηθησουν εν αντιθεση με τους ισραηλινους και τους κυπριους που αν δουν δικο τους θα ενδιαφερθουν..Τους ζηλευουμε.Και ΤΟΥΣ ΖΗΛΕΥΟΥΜΕ ΠΟΛΥ ΚΑΙ ΦΑΙΝΕΤΑΙ. Κατι ακομα που ειναι αθλιο ειναι οτι απο τα σχολια διαφαινεται οτι η ζηλεια και ο φθονος προερχεται απο ανδρες.Πιστευα οτι ειναι κυριως γυναικειο χαρακτηριστικο.Και κατι τελευταιο.Απο τον τροπο γραφης τα περισσοτερα μηνυματα ζηλιας φαινεται να προερχονται απο 2..3 κομπλεξικους με διαφορετικα νικ.Αξιοθρηνητοι τυποι που ντροπιαζουν το ανδρικο φυλο.Ενας πραγματικος ανδρας δεν γενικευει δεν τσουβαλιαζει αλλες ανθρωπινες υπαρξεις και λαους. Υγ-ελπιζω το σχολιο να περασει γιατι μου δινεται η αισθηση οτι οποιο θεμα εχει να κανει με αντεντοκουνμπο και εβραιους η πλαστιγγα γερνει θετικα προς αυτα τα 2..3 υποκειμενα που περιεγραψα .Τα σχολια τους περνανε αφιλτραριστα ακομα και αν περιεχουν χυδαιο λεξιλογιο.

Ό,τι νά 'ναι...

Ό,τι βρίζεις, το ζηλεύεις, δηλαδή!Και το κατάλαβες και μεγάλος αυτό!Να πας και σε ματς του Άρη με ομάδες από ερασιτεχνικό, να ακούσεις κι εκεί βρισιές-σημαίνει ότι τους ζηλεύουν;;;Κατά δεύτερον, όσον αφορά τους Εβραίους, δεν είναι θέμα λαών, είναι θέμα κυβερνήσεων και γενικότερης κοινωνικοπολιτικής βούλησης σε ένα κράτος...Για το συγκεκριμμένο θέμα, γιατί επιχειρείται η ενοχή των Ελλήνων;Ποιος κατηγορεί τον μόνο υπαίτιο για την παράδοση των Εβραίων στους Γερμανούς, δηλαδή τον αρχιραββίνο τους;Ή, μήπως, θαυμάζεις εσύ τον ανυπέρβλητο ρατσισμό τους;Σε αυτήν την περίπτωση, γιατί παρακάτω γράφεις "Ενας πραγματικος ανδρας δεν γενικευει δεν τσουβαλιαζει αλλες ανθρωπινες υπαρξεις και λαους.";;;Τί είσαι;Θαυμαστής του ρατσισμού τους ή πραγματικός άνδρας;Τα έχεις αρκετά μπερδεμένα και γι' αυτό δεν χρειάζεται να δώσουμε παραπάνω αξία στην θέση σου...

Έλα γερο

Την ίδια Μπούρδα για τον Άρη έγραψες και πριν . Εδώ μιλάμε για ιστορία και όχι για έναν αγώνα μπάσκετ που πηγές πριν 100 χρόνια . Μικρός δεν είσαι . Είσαι 35-50 και μόνο από τη εποχή που αναφέρεις . Ώρα να συμπεριφερθείς ανάλογα με την ηλικία σου . Το θέμα σε ξεπερνά και από πλευράς μόρφωσης και από πλευράς ωριμότητας .

ΠΑΟΚ ΡΕ

Μπεκρή Μπουτάρη, !@# τον Άρη

Φ.Κ.Δ......

Να ήταν το ίδιο ένθερμος για τη γενοκτονία των Ποντίων τη σφαγή στη Σμύρνη ,την προστασία της Μακεδονίας μας!!! Αυτή η Εβραία ξεκλιρίστηκε η οικογένεια της και είδε την ασημένια τσαντα κειμήλιο! Ολος τυχαία τα κλοπημαια τα είχαν Χριστιανοί.... σε καιρό πολέμου κ κατοχής! Μάλιστα.........

Όλως τυχαίως

Αυτή η Εβραία είδε αυτούς που "βοήθησαν" να ξεκληριστεί η οικογένειά της. Όλως τυχαίως....

Είσαι ψαγμένος

@22:40 !!!

Παπογλου Ελενη

Όλα όσα ειπώθηκαν είναι πολύ συγκινητικά και ο δήμαρχος επέδειξε μεγάλο πάθος και ζήλο για τις κακουχίες των Εβραίων! Θα τον παρακαλούσαμε να επιδείξει τον ίδιο ζήλο και το ίδιο πάθος κατα την επέτειο της γενοκτονίας των Ποντίων και όταν γίνονται συλλαλητήρια για την περιφρούρηση των δικαιωμάτων μας ως απόγονοι του Μ. Αλεξάνδρου.

Στρ. Ιωάννης

Ο Μπουτάρης και πολλοί άλλοι εδώ μέσα ξέρετε τον ρόλο των Εβραίων στην σφαγή των Ψαρών; Ξέρετε ποιοι σέρνανε αλυσοδεμένες τις Ελληνίδες στα σκλαβοπάζαρα της Ανατολής;

Φόρτωση περισσότερων σχολίων
ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΣΧΟΛΙΟΥ
Απομένουν χαρακτήρες
* Υποχρεωτικά πεδία

Δείτε Επίσης

mati_istoria_arthro

«Μέσα στη θάλασσα ένιωσα ότι θα πεθάνω» λέει ο Δημήτρης Φιλιππής - «Το μόνο που ήθελα, ήταν να ξέρω ότι είναι καλά η γυναίκα μου και το παιδί μου» ανέφερε, ενώ αυτό που παλεύει να συνειδητοποιήσει είναι πώς χάθηκαν τόσες ζωές άδικα, τονίζοντας ότι το κράτος απουσίαζε