Ο 26χρονος Χρήστος αισθάνεται τυχερός που κάνει το αγροτικό του στη Μάνη, τι λέει στο ygeiamou

Η θητεία υπαίθρου, το γνωστό «αγροτικό», αποτέλεσε για δεκαετίες μια από τις πιο χαρακτηριστικές –και συχνά πιο μοναχικές– διαδρομές των νέων γιατρών στην Ελλάδα. Από τα παλιά «αγροτικά ιατρεία» των δεκαετιών του 1960 και του 1970, όταν ένας μόνο αγροτικός γιατρός κάλυπτε ολόκληρα χωριά χωρίς υποδομές, μέχρι τα σημερινά Κέντρα Υγείας που (στοχεύουν να) λειτουργούν ως βάση της Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας (ΠΦΥ), ο θεσμός άλλαξε μορφή, όχι όμως και τον βασικό του πυρήνα: την πρώτη ουσιαστική επαφή ενός νέου επιστήμονα με την πραγματικότητα του ΕΣΥ και της ελληνικής περιφέρειας.

Σήμερα, εκατοντάδες νέοι γιατροί καλούνται κάθε χρόνο να υπηρετήσουν για 12 μήνες σε νησιά, ορεινές και απομακρυσμένες περιοχές, συχνά σε συνθήκες υποστελέχωσης και αυξημένων αναγκών. Για αρκετούς, η εμπειρία αυτή ισορροπεί ανάμεσα στην πολύτιμη εκπαίδευση και την επαγγελματική εξουθένωση. Από τη μία πλευρά, το αγροτικό δίνει στους νέους γιατρούς αυτονομία, επαφή με τον ασθενή και εμπειρία που δύσκολα αποκτάται σε ένα μεγάλο νοσοκομείο. Από την άλλη, δεν λείπουν οι περιπτώσεις όπου νέοι επιστήμονες καλούνται να διαχειριστούν επείγοντα περιστατικά χωρίς επαρκή στήριξη, να καλύψουν κενά του συστήματος ή να λειτουργήσουν περισσότερο ως «ανάχωμα» στην έλλειψη προσωπικού παρά ως εκπαιδευόμενοι γιατροί.

Διαβάστε περισσότερα στο ygeiamou.gr