Χρήστος Ζαμπούνης

Το καλό με τα υπόγεια είναι ότι δεν έχουν δυνατό σήμα. Οταν, δε, πρόκειται για γκαλερί, ωφελείται πολλαπλώς η τέχνη, ενίοτε και η κοινωνική συναναστροφή. Ματαίως μια νεαρή κοπέλα προσπαθεί να επικοινωνήσει μέσω κινητού με τον έξω κόσμο. Διαθέτει ένα Samsung Galaxy. Στα υπέρ της συγκαταλέγεται ότι σ’ έναν κόσμο όπου όλοι έχουν iPhone, αυτή έχει διαλέξει να πάει κόντρα στο ρεύμα. Στα κατά της, ότι δεν έχει αντιληφθεί ακόμη ότι σε ορισμένες εκδηλώσεις η συγκεκριμένη συσκευή αντενδείκνυται. Είναι 8 η ώρα το βράδυ και οι προσκεκλημένοι της Γκαλερί Ζουμπουλάκη αρχίζουν να συρρέουν. Η Μαριάννα Βαρδινογιάννη συνοδευόμενη από τη νύφη της Αλεξία Αντσακλή και τη μητέρα αυτής Ζέτα περιηγούνται στην έκθεση.

«Πώς πάει η “Ελπίδα”;» τη ρωτώ.
«Εμείς πάμε καλά, η χώρα δεν πάει», απαντά με τη σοβαρότητα που έχουν συνήθως οι άνθρωποι που κάνουν κάτι. «Προχθές με ειδοποίησαν ότι χρειάζονται 80 αναπνευστικά μηχανήματα. Δεν απευθύνθηκα στο υπουργείο Υγείας. Τα πήραμε μόνοι μας», δίνει ένα απτό παράδειγμα του τι εννοεί.
Διακόπτουμε για να χαιρετίσουμε την πριγκίπισσα Ειρήνη. «Χρόνια πολλά», της ευχόμαστε για τα γενέθλιά της.
«Εγινα 70», ανακοινώνει με παιδιάστικο ενθουσιασμό, όπως άλλοι θα έλεγαν 20 ή έστω 30.

Το κοινωφελές της ίδρυμα «Κόσμος εν Αρμονία» έχει επίσης μια συστηματική και ουσιαστική δραστηριότητα, αν και λιγότερο προβεβλημένη. Γυρίζω το βλέμμα στην αίθουσα, που αρχίζει να γεμίζει. Ουδείς πολιτικός. Ο νεαρός δικηγόρος Αλέξανδρος Κασσανδρινός αρνείται να κινηθεί από τη θέση του. «Τώρα με τον ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι για πολλές μετακινήσεις», σχολιάζει με αψηλάφητο χιούμορ. Η υπηρεσιακή υπουργός Πολιτισμού και Τουρισμού Τατιάνα Καραπαναγιώτη, παρότι επιστήθια φίλη της Δάφνης Ζουμπουλάκη, δεν μετακινήθηκε για τα εγκαίνια. Συνέχισε μέχρι αργά το βράδυ τη συνεργασία της με τον γενικό γραμματέα του ΕΟΤ Γιώργο Κολέτσα για τα ζητήματα του τουρισμού. Αντιθέτως, η καλή παλαιά κοινωνία σύσσωμη δηλώνει παρούσα. Διακρίνω τη Χριστίνα Κυριακοπούλου, τον Ντίμη Κρίτσα, την Ελένη Χέλμη-Μαρκεζίνη, τη Μαρία Εμπειρίκου, τον Μιχάλη Γουλανδρή. Ολοι δείχνουν να αγαπούν τους πρωταγωνιστές της βραδιάς, που αποφάσισαν να ακολουθήσουν τον δικό τους, αντισυμβατικό δρόμο. Ηταν το 1963. Δεύτερος στη σειρά της διαδοχής στον θρόνο της Ελλάδος, ο πρίγκιπας Μιχαήλ είχε προδιαγεγραμμένη πορεία: να παντρευτεί μία γαλαζοαίματη και να συνεχίσει την καριέρα του στον Στρατό. Αντ’ αυτού προτίμησε να κάνει έναν μοργανατικό γάμο και να παραιτηθεί από τα δικαιώματά του στον θρόνο. Η εκλεκτή του ήταν μία Ελληνίδα καλλονή, η Μαρίνα Καρέλλα. Οι γάμοι τους έγιναν στα Ανάκτορα Αθηνών, όμως η δεξίωση που ακολούθησε φιλοξενήθηκε σ’ ένα ταβερνάκι της Μεσογαίας. Στο πάλκο μέγας διασκεδαστής ο Γιώργος Ζαμπέτας. Ηταν η χρυσή εποχή της Ελλάδος γενικώς και ειδικώς. Η συνέχεια είναι λίγο πολύ γνωστή. Η Μαρίνα διακρίθηκε διεθνώς με την τέχνη της εκθέτοντας στο Παρίσι, το Λονδίνο και τη Νέα Υόρκη, ενώ ο Μιχαήλ έγινε ένας από τους πλέον δημοφιλείς συγγραφείς, με την υπογραφή Michel de Gréce.

Μισό αιώνα αργότερα, με την πατρίδα της θανάσιμα τραυματισμένη, η Μαρίνα Καρέλλα επιστρέφει στην αφετηρία της, και με την ευαισθησία του καλλιτέχνη παρουσιάζει τοπία, σκηνές εσωτερικού χώρου και πορτρέτα σε λάδι ή collage. Οπως επισημαίνει το δελτίο Τύπου: «Το σύνολο των εικόνων προκαλεί μία κίνηση όπως στα όνειρα, όπου οι καταστάσεις διαδέχονται και υπερκαλύπτουν η μία την άλλη, δίχως εκ πρώτης όψεως να αντιλαμβανόμαστε τη σημασία τους [...] Ενας στοχασμός πάνω στα παράδοξα που συνθέτουν μία ζωή». Τίτλος της εκθέσεως: «Το μονοπάτι είναι μακρύ, απροσδόκητο, μαγευτικό». Εάν αφαιρέσουμε το τελευταίο κοσμητικό επίθετο, μάλλον μπορούμε να ταυτισθούμε με την τρέχουσα επικαιρότητα.

ΥΓ.: Το copyright του τίτλου της στήλης ανήκει αδιαφιλονικήτως στον Δημήτρη Δελλή. Τον ευχαριστώ για τον δανεισμό.