Χρήστος Ζαμπούνης

Παρατηρώ με προσοχή εντομολόγου την πλήρη ανατροπή των εννοιών του προοδευτικού και του αντιδραστικού κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου ειδικώς και της μετά το ΔΝΤ εποχής γενικώς. Επί δεκαετίες το λεγόμενο προοδευτικό κίνημα θεωρούσε αντιδραστικό όποιον π.χ. προσπαθούσε να διατηρήσει τα κεκτημένα του.

 Ειρωνεία της τύχης; Τον ρόλο αυτόν έχουν αναλάβει σήμερα οι πάλαι ποτέ προοδευτικοί. Επίσης, έως προσφάτως στη μαύρη λίστα της «αντίδρασης» κατηγοριοποιούνταν όσοι είχαν μία έφεση να κοιτούν το παρελθόν, είτε αυτό είναι αρχαίο, είτε βυζαντινό, είτε τέλος πάντων προπολεμικό. Οποία λοιπόν ήταν η έκπληξίς μου όταν άκουσα διά στόματος ενός βάρδου της «προόδου», του Λάκη Λαζόπουλου, να επαναλαμβάνει τη φράση ενός καθαρόαιμου αντιδραστικού, του Μάνου Χατζιδάκι: «Οταν δεν μπορείς να δεις φως από το σήμερα ανοίγεις παλιά σεντούκια»!

Τα παραδείγματα της πλήρους ανατροπής των εν λόγω εννοιών, του αντιδραστικού και του προοδευτικού, είναι πάμπολλα και κυμαίνονται από την ενεργή αντίσταση συντηρητικών πολιτών προς τη διαχείριση των δημοσίων δαπανών που έκαναν οι προοδευτικές δυνάμεις έως τη νοσηρή εμμονή των προοδευτικών συνδικαλιστών να διατηρήσουν τα αριστοκρατικά προνόμια που με περισσή φροντίδα πολιτικοί όλων των κομμάτων φρόντισαν να τους μοιράσουν από το ’74 και μετά για να έχουν την εύνοια και την ψήφο τους. Οσο κι αν ακούγεται οξύμωρο, η τωρινή αντίδραση συνδέεται ουσιαστικώς με την πρόοδο, αφού πρόκειται για μία άρνηση της παρακμής και της χρεοκοπίας.

 Ο αντιδραστικός του 2012 δεν είναι ο εκμεταλλευτής του ιδρώτα του λαού, όπως τον έχει κατηγοριοποιήσει η Αριστερά, αλλά ο αντεπαναστάτης του κρατισμού, της ρεμούλας, του βολέματος και της διαφθοράς που οδήγησε τη χώρα στο χείλος του γκρεμού. Ο αντιδραστικός δεν ταυτίζεται αξιωματικώς με τη Δεξιά, όπως θέλουν να μας κάνουν να πιστεύουμε οι ίδιες δυνάμεις, διό-τι οι απογοητευμένοι από τη δημοκρατία όπως λειτουργούσε έως σήμερα μπορούν να ανευρεθούν και στην αντίπερα όχθη. Σε περιόδους κρίσεως όλο και περισσότεροι άνθρωποι κοιτούν προς τα πίσω. Εχουν ανάγκη να δουν από πού έρχονται για να μάθουν πού πηγαίνουν και πού πρέπει να πάνε.

Ας φαντασθούμε ότι αφαιρούμε από το αυτοκίνητό μας τους καθρέπτες. Το αυτοκινητικό δυστύχημα είναι σχεδόν βέβαιο. Φευ, στη μεταπολιτευτική Ελλάδα οι «προοδευτικοί» είχαν αφαιρέσει τους καθρέπτες. Καιρός να τους ξαναβάλουμε στη θέση τους.