Λευτέρης Αυγενάκης

Κι όμως, είναι αδιαμφισβήτητα το πιο δημοφιλές. Λέγεται Κόμμα της Οργής - και τα μέλη του μεγαλώνουν κάθε φορά που κάποιος επιλέγει τη διαμαρτυρία αντί για την ευθύνη, τον θυμό αντί για την πρόταση, το «κανείς δεν με εκπροσωπεί» αντί για το «ιδού τι προτείνω».

Σε αυτό ακριβώς το κλίμα, νέα κόμματα ξεφυτρώνουν σαν μανιτάρια μετά τη βροχή - το καθένα φέρει ένα θυμωμένο μήνυμα, μια αδύναμη υπόσχεση, μια προσωπική φιλοδοξία ντυμένη στα ρούχα της «αλλαγής». Φωνές δυνατές, ρητορική εύγλωττη. Αλλά τελικά άδεια.

Η Ελλάδα που Χτίζεται - Ενώ Κάποιοι Φωνάζουν

Πριν μιλήσουμε για αυτούς που υπόσχονται, ας μιλήσουμε για αυτό που γίνεται. Γιατί υπάρχει μια Ελλάδα που χτίζεται με επιμονή, με δουλειά, με μετρήσιμα αποτελέσματα - και αυτή η Ελλάδα αξίζει να ονομαστεί.
Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας υπό τον Πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη παραδίδει μια Ελλάδα αναγνωρίσιμα διαφορετική από αυτή που παρέλαβε. Η οικονομία, που πριν από λίγα χρόνια αποτελούσε ευρωπαϊκό ανέκδοτο, σήμερα καταγράφει ρυθμούς ανάπτυξης που ζηλεύουν παλαιά βιομηχανικά κράτη. Οι επενδύσεις, την ίδια στιγμή που διεθνείς οίκοι αξιολόγησης αναβαθμίζουν διαρκώς την πιστοληπτική ικανότητα της χώρας. Η ανεργία υποχωρεί σε ιστορικά χαμηλά και ο τουρισμός σπάει ρεκόρ κάθε χρόνο. Κέντρα δεδομένων, εργοστάσια υψηλής τεχνολογίας, ερευνητικές υποδομές.
Η χώρα παύει να εξάγει μόνο ήλιο και εξάγει πια αξία.

Στις υποδομές, η εικόνα αλλάζει με ταχύτητα που δεν συνηθίζαμε. Αυτοκινητόδρομοι, σιδηροδρομικές συνδέσεις, λιμάνια, αεροδρόμια, έργα που για δεκαετίες έμεναν στα συρτάρια, σήμερα εκτελούνται. Η σύνδεση της περιφέρειας με τα μεγάλα αστικά κέντρα δεν είναι πλέον εκλογικό σύνθημα· είναι εργοτάξιο.

Στη γεωπολιτική, υπό την ηγεσία Μητσοτάκη η Ελλάδα δεν είναι πλέον ο αδύναμος κρίκος που περίμενε τις αποφάσεις άλλων. Είναι ενεργός παίκτης με ισχυρές συμμαχίες, αναβαθμισμένες αμυντικές δυνατότητες και πρωτοβουλίες στην Ανατολική Μεσόγειο που αντικατοπτρίζουν αξιοπιστία και στρατηγικό βάρος. Και υπεράνω όλων, υπάρχει κάτι που αξίζει ιδιαίτερης μνείας: η θεσμική σταθερότητα. Σε μια εποχή που η εμπιστοσύνη των πολιτών στους θεσμούς σε όλη την Ευρώπη κλονίζεται, η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας σέβεται τους κανόνες, τηρεί τις δεσμεύσεις της και δεν διαπραγματεύεται τη σταθερότητα για χάρη της επικοινωνίας. Αυτό δεν είναι δεδομένο αλλά επίτευγμα.

Το Πανόραμα της Αντιπολίτευσης: Πολλοί, Θορυβώδεις, Απόντες

Σε αυτό το παρασκήνιο σταθερής προόδου, η αντιπολίτευση - παλαιά και νέα - προτιμά να μιλά για αυτά που δεν έγιναν παρά για αυτά που γίνονται.

Η παραδοσιακή κεντροαριστερά (ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ) ζει τη δική της κρίση ταυτότητας. Ο ΣΥΡΙΖΑ, μετά από δύο διαδοχικές διασπάσεις και αλλαγές ηγεσίας, αναζητά διάσπαρτα τα θραύσματα της παλαιάς εκλογικής του βάσης. Το ΠΑΣΟΚ, που θα έπρεπε να αποτελεί τον κεντρικό πυλώνα της αντιπολίτευσης, παγιδευμένο σε μια ρητορική μεσότητας που δεν ενθουσιάζει κανέναν, καταγράφει μια σταθερή και αμείλικτη δημοσκοπική κάθοδο - χάνοντας ψηφοφόρους προς κάθε κατεύθυνση, αδυνατώντας να σταθεί ως αξιόπιστη κυβερνητική εναλλακτική.

Στην αριστερά και την ριζοσπαστική πτέρυγα, ΚΚΕ, Νέα Αριστερά, ΜέΡΑ25 και Πλεύση Ελευθερίας εκπροσωπούν ιδεολογικά συνεπείς, αλλά κοινοβουλευτικά περιθωριακές φωνές, χωρίς καμία ρεαλιστική προοπτική κυβερνητικής πρωτοβουλίας.
Στην ακροδεξιά, Ελληνική Λύση, Φωνή Λογικής και Νίκη συγκεντρώνουν ψήφους διαμαρτυρίας από πολίτες που αισθάνονται αδικημένοι, προσφέροντας ως μοναδικό εφόδιο λαϊκιστική ρητορική και εύκολες απαντήσεις σε σύνθετα ερωτήματα.

Οι νέοι σχηματισμοί, τέλος, συμπληρώνουν το τοπίο χωρίς να το αλλάζουν ουσιαστικά. Στο Θησείο, ο Αλέξης Τσίπρας παρουσίασε με φόντο την Ακρόπολη την «Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη» - ΕΛ.Α.Σ. - με επτά δεσμεύσεις και σύνθημα «νά τος-νά τος ο πρωθυπουργός». Αυτός που υπέγραψε μνημόνια αφού εξελέγη για να τα καταργήσει, επιστρέφει με νέα ονομασία και ίδιο αφήγημα. Η Μαρία Καρυστιανού, με την «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» στη Θεσσαλονίκη, μετουσιώνει έναν δικαιολογημένο πόνο σε πολιτικό εγχείρημα, αλλά η απόσταση από τη βιωμένη αδικία μέχρι τη διακυβέρνηση κράτους παραμένει τεράστια και αγεφύρωτη.

Αποτέλεσμα όλων αυτών: η Ελλάδα του 2026 έχει περισσότερα κόμματα από ποτέ - και λιγότερη ουσιαστική αντιπολίτευση από ποτέ.

Η Ευθύνη που Κανείς Δεν Θέλει να Ονομάσει

Εδώ, όμως, οφείλουμε να πούμε κάτι που σπάνια ακούγεται δημόσια, γιατί θίγει όχι τους πολιτικούς αλλά τον ίδιο τον πολίτη: ο κατακερματισμός της πολιτικής σκηνής δεν είναι μόνο προϊόν πολιτικής αποτυχίας.
Είναι εξίσου προϊόν εκλογικής συμπεριφοράς.

Κάθε ψήφος σε κόμμα που γνωρίζουμε - και γνωρίζουμε - ότι δεν μπορεί να κυβερνήσει, είναι στην ουσία άρνηση συμμετοχής στην ευθύνη της διακυβέρνησης. Δεν είναι ουδέτερη πράξη. Είναι επιλογή με συνέπειες: κατακερματισμένη Βουλή, αδύναμη αντιπολίτευση, δυσκολία στη λήψη αποφάσεων, καθυστέρηση στις μεταρρυθμίσεις. Οι συνέπειες αυτές δεν τις πληρώνουν οι πολιτικοί, τις πληρώνουμε όλοι μας στην καθημερινότητά μας.

Η διαμαρτυρία είναι δικαίωμα, ίσως το πιο ανθρώπινο πολιτικό δικαίωμα. Αλλά όταν γίνεται μόνιμη στάση ζωής, όταν μετατρέπεται από εργαλείο πίεσης σε αυτοσκοπό, τότε δεν αλλάζει τίποτα. Απλώς νομιμοποιεί την ακινησία και δίνει άλλοθι σε αυτούς που δεν επιθυμούν αλλαγή. Ο πολίτης που ψηφίζει διαμαρτυρία νιώθει ότι «δεν συμβιβάστηκε». Συχνά, όμως, ακριβώς αυτή η στάση είναι που διαιωνίζει το σύστημα που ισχυρίζεται ότι αντιτίθεται.

Η δημοκρατία δεν είναι θέαμα. Δεν αρκεί να παρακολουθούμε κριτικά καθώς νέα κόμματα εμφανίζονται στη σκηνή φορτωμένα με υποσχέσεις. Η δημοκρατία ζητά συμμετοχή με αίσθηση ευθύνης, και ευθύνη σημαίνει να αναγνωρίζεις τι είναι εφικτό, τι είναι πρόγραμμα και τι είναι σύνθημα, ποιος έχει αποδείξει ότι μπορεί να κυβερνήσει και ποιος απλώς ξέρει να φωνάζει δυνατά.
Αντί Επιλόγου: Θυμός δεν είναι Πρόγραμμα

Η χώρα που χτίζεται σήμερα - με ανάπτυξη, με επενδύσεις, με έργα, με γεωπολιτική βαρύτητα και θεσμική αξιοπιστία - δεν χτίστηκε με σύνθημα. Χτίστηκε με επιμονή, με πολιτική βούληση και με τη σιωπηλή αλλά σταθερή εντολή των πολιτών που επέλεξαν να εμπιστευτούν αντί να οργιστούν.
Η Ελλάδα δεν έχει πολυτέλεια για άλλα πειράματα αέρος. Έχει ανάγκη από πολίτες που επιλέγουν με συνείδηση, που ψηφίζουν αυτούς που κυβερνούν, όχι μόνο αυτούς που διαμαρτύρονται ωραία.

Γιατί στο τέλος, η ψήφος δεν είναι μόνο έκφραση αισθήματος. Είναι πράξη που σχηματίζει κυβερνήσεις, κοινοβούλια και χώρες.
Και αυτή η χώρα, η Ελλάδα του Κυριάκου Μητσοτάκη και της Νέας Δημοκρατίας, αποδεικνύει καθημερινά ότι η σταθερότητα δεν είναι αντίπαλος της αλλαγής. Είναι η μοναδική της προϋπόθεση.

του Λευτέρη Αυγενάκη Βουλευτή Ν. Ηρακλείου, πρ. Υπουργού