Δημήτρης Παγαδάκης

Έχει, όσο να΄ναι, τη γοητεία του η αναζήτηση του αλλόκοτου σε υστερικά νιαουρίσματα που στριμώχνονται στις γωνιές μιας αμήχανης σιωπής. Έχει ένα κάποιο γούστο, τέλος πάντων, όταν οι ραφές που συγκρατούν τον ενοποιητικό ιστό μιας τυποποιημένης εικόνας ξηλώνονται η μία μετά την άλλη.

Από αυτή την άποψη η πρεμιέρα ή, καλύτερα, τα αποκαλυπτήρια του κόμματος της Μαρίας Καρυστιανού αποτέλεσαν μια ατελή ψυχαγωγική παράσταση. Και μελαγχολική ταυτόχρονα. Στο φόντο ενός ασύλληπτου δράματος στήθηκε μια κακότεχνη φάρσα. Αποδεικνύοντας, επί σκηνής ότι η αυτογνωσία είναι πολύ δύσκολο πράγμα. Αντίθετα η επιπόλαια πρόζα είναι εύκολη. Ιδιαίτερα όταν είναι δανεισμένη.

Είναι περιττή η αναφορά σε κάθε φάλτσο στιγμιότυπο αυτού του εναρκτήριου, περίπου νηπιακού, σόου του νέου πολιτικού φορέα. Συμβαίνουν σφάλματα, γκάφες, αστοχίες στους περισσότερους ερασιτεχνικούς θιάσους που μετέρχονται μια ακωδικοποίητη «τέχνη» επικοινωνίας. Ποσό μάλλον όταν δεν διαθέτουν βιωματικές εμπειρίες και ψήγματα αισθητικών προτύπων στην επαφή με το κοινό.

Εν προκειμένω, όμως, δε πρόκειται για θεατρικό μπουλούκι σε επαρχιακή περιοδεία. Το όποιο ασκεί απλώς πρόχειρο εντυπωσιασμό στο κοινό. Και επιδιώκει να κερδίσει με σκέρτσα φτηνό χειροκρότημα. Εδώ, συμφώνα με τους δημιουργούς της επίκειται μια στιβαρή παράταξη που διατείνεται μεγαλεπήβολα ότι θα εγγράψει ανεξίτηλα το δικό της όνομα στο πολιτικό σκηνικό.

Διατρανώνουν, βουλιμικά σχεδον, την επιθυμία τους να κατακτήσουν την εξουσία. Δεν κρύβουν την έξαψη τους να απεγκλωβιστούν από το χαρακτηρισμό του κόμματος περιθωριακής διαμαρτυρίας. Δεν κουκουλώνουν τις φιλόδοξες προσδοκίες τους να σερφάρουν στο κυρίαρχο ρεύμα του πολιτικού μέινστριμ. Σεβαστό, από μια άποψη.

Αν τώρα διακρίνονται στο εγχείρημα στοιχειά πολιτικής αφελείας, ιδεολογικής αοριστίας και οργανωτικής απειρίας, αυτά συνιστούν μάλλον άσκοπες λεπτομέρειες. Η ιδεολογικοπολιτική ταυτότητα συνιστά πλεονασμό. Αρκούν η διέγερση, τα ευχολόγια, η αύρα του ηγέτη. Όπως επίσης φαίνεται να φτάνει η επίκληση μιας αδιασαφήνιστης αλλαγής, πλαισιωμένης από γλάστρες με ελιές.

Προφανώς και καθένας έχει δικαίωμα να συστήσει κόμμα. Να φαντασιώνεται ότι θα ξεχωρίσει στη δημόσια ζωή περισσότερο απ ότι ο λεκές του καφέ πάνω σε λευκό τραπεζομάντιλο. Να αξιώνει διαφοροποίηση της δικής του ψηφίδας στο πολιτικό μωσαϊκό. Έστω, με αδαείς απαγγελίες, επιτηδευμένα σκετσάκια και καλλιτεχνίζοντα βιντεοδρώμενα. Ικανά να σαγηνευόσουν τους απανταχού λάτρεις του σουρεαλισμού και της ψυχεδέλειας.

Επί της ουσίας, ωστόσο, η επικεφαλής του νεοσύστατου κόμματος «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» δεν χρειάζεται να αντλήσει δημοφιλή από ένα κάδρο με υπόνοιες για μπαμπούσκες, μπαλαλάικες ή Κοζάκους. Ούτε από ένα ντεκόρ με ορατές εικόνες της ορθοδοξίας και σταμπωτά μακό με μια ρωσική λογοτεχνική τρόικα. Το ίχνος της ατομικής αναγνωσιμότητας της είναι απτό στην ελληνική κοινωνία.

Το προσωπικό της πένθος συνδέθηκε με συνομωσιολογικές θεωρίες και αβάσιμα ερωτήματα στο αβάσταχτα τραγικό δυστύχημα των Τεμπών. Εργαλειοποιήθηκε και χειραγωγήθηκε τόσο από θεσμικά όσο και αντισυστημικά κόμματα. Η φιγούρα της φωτογράφιζε ένα μεθοδευμένο μοχλό υπόσκαψης, διαβρωτικής φθοράς και διασυρμού της εκλεγμένης κυβέρνησης.

Από εδώ και μπρος, όμως, η αξιολόγηση της δεν θα γίνεται ως συμβολικό λάβαρο των αντιπολιτευόμενων άλλων. Θα προκύπτει από τη αυτόνομη πολιτική έκθεση της σε πρώτο πλάνο. Δεν θα κρίνεται από τη παρουσία της σε συναυλίες, την ομιλία της σε λαοσυνάξεις, την εμφάνισή της σε μονοθεματικές μηντιακές συνεντεύξεις. Θα ζυγίζεται καθημερινά από το λόγο και τις προτάσεις κατά τη τριβή της με τα δημόσια πράγματα.

Αναγκαστικά η πολιτική της αφήγηση, όχι κάποια μυθολογία της περσόνας της, θα βαθμολογηθεί στις εθνικές κάλπες. Όταν πια το υποτιθέμενο πολιτικό πεπρωμένο που παραφύλαγε στη κουίντα του «Ολύμπιον» θα φαντάζει μακρινή ανάμνηση. Όπως ψιθυριστός θα μοιάζει ο απόηχος του λιγοστού ακρωτηρίου που παραβρέθηκε κατά τη τελετή ίδρυσης του κόμματος της.

Ίσως αν το κοινό αυτής της εκκίνησης ζητωκραύγαζε ενθουσιωδώς «Αρίμπα μουτσάτσος» μπορεί και να δημιουργούσε συχνότητες βιοσυντονισμού. Συμβατές με την επιστημονική ιδιότητα της Μαρίας Καρυστιανού. Αλλά άδηλες για τις πολιτικές της προοπτικές.