Κώστας Κετσετζόγλου

Εκεί που τα όνειρα που όλοι που κλοτσήσαμε μια μπάλα μικροί τα είχαμε κάνει γίνονται πραγματικότητα από κάποια παιδιά που πλέον θα μπορούσαν να είναι και δικά μας. Μία ομάδα θα πάρει το Μουντιάλ αλλά η συμμετοχή είναι ιερή ακόμη και για αυτούς που δεν θα πάρουν πόντο. Το κλάμα του Ντικ Αντβοκατ που μόνο χθεσινός δεν είναι για το μοναδικό γκολ του Κουρασάο σε ματς που έφαγε 7 τα λέει όλα. Πόσο περισσότερα για τα ευλογημένα παιδιά που τραγουδούν τον Εθνικό ύμνο μπροστά στα μάτια όλου του πλανήτη.

Πέρασαν τα χρόνια, άλλαξε το ποδόσφαιρο, άλλαξε κι ο τρόπος που το βλέπουμε όμως στο τέλος της ημέρας όταν ακούγεται το πρώτο σφύριγμα είναι πάντα έντεκα και έντεκα παιδιά που τρέχουν πίσω από μια μπάλα πάνω στο χορτάρι που πάντα είναι το ίδιο υπέροχο όπως τότε που κάποιοι στην ηλικία μου το βλέπαμε… γκρίζο στις ασπρόμαυρες τηλεοράσεις μας. Ας το απολαύσουμε όσο μπορούμε γιατί θα περιμένουμε πάλι 4 χρόνια.

Την ίδια ώρα η ΑΕΚ είναι η μόνη ομάδα που δεν κάνει μεταγραφικό ντόρο και αυτό είναι για καλό. Όμως καθημερινά δημιουργεί όμορφες στιγμές που θα μείνουν αξέχαστες σε όσους και όσες τις ζουν. Η περιοδεία του τροπαίου της πρωταθλήτριας μπορεί να γίνεται αντικείμενο ειρωνίας σε αυτούς που έχουν τα… πολλά και να το βλέπουν με σκεπτικισμό ακόμη και κάποιοι ΑΕΚτζήδες που προφανώς νομίζουν πως όλοι έχουν την δυνατότητα να πάνε όποτε θέλουν στη Φιλαδέλφεια για δουν την ΑΕΚ ή έστω για να νιώσουν. Μόνο κέρδη θα έχει η ΑΕΚ από αυτό το ταξίδι της κούπας από γιορτή σε γιορτή.

Γιατί και ένα παιδάκι μόνο να δενόταν οριστικά και για πάντα με την ομάδα κέρδος θα ήταν. Πόσο περισσότερο με τόσα πολλά που θα ερωτευτούν στον μόνο έρωτα που μπορείς να πεις για πάντα. Ενα απόγευμα ή πρωινό στην πόλη τους. Εκεί που δεν περίμεναν ποτέ πως θα δουν την ΑΕΚ. Την κούπα που είδαν να την σηκώνουν οι παίκτες που στα μάτια των παιδιών ήταν, είναι και πάντα θα είναι μικροί Θεοί, αυτή την ίδια την αγκαλιάζουν, την χαϊδεύουν και φωτογραφίζονται μαζί της. Κι αυτή η φωτογραφία θα είναι μαζί τους για πάντα. Και με τους γονείς τους. Τους παππούδες και τις γιαγιάδες τους. Είναι μια ανταπόδοση. Για την αγάπη. Έστω κι αν δεν εκφράζεται από τις εξέδρες της Φιλαδέλφειας ή όπου αλλού παίζει η ΑΕΚ. Σε σπίτια, σε παιδικά δωμάτια, σε κουζίνες, σαλόνια ή μέσα σε αυτοκίνητα με το ραδιοφωνάκι η αγάπη είναι ίδια. Κι αυτή η αγάπη ανταποδίδεται αυτές τις μέρες χωρίς να έχει ζητήσει κανείς ανταπόδοση. Κι αυτός είναι ο ορισμός της…

Η παρουσία του Μάριου Ηλιόπουλου στην Καλαμάτα και στην Πάτρα έκανε ακόμη μεγαλύτερη την επιρροή της ΑΕΚ. Μπορεί σε κάποιους να φαίνεται απλό αλλά είναι σημαντικό ο ίδιος ο ηγέτης της ΑΕΚ να είναι εκεί. Με φυσική παρουσία αφού ούτως ή άλλως είναι παντού ως εμπνευστής και ο άνθρωπος που έκανε πραγματικότητα αυτή την σειρά των events σε όλη την Ελλάδα και όχι μόνο. Η ΑΕΚ κατέκτησε το πρωτάθλημα στις 10 Μαΐου. Όμως αυτό που κάνει αγκαλιάζοντας τον κόσμο της παντού είναι σαν ένα ακόμη πρωτάθλημα. Χωρίς καν να παίζει ποδόσφαιρο. Και τα αποτελέσματα του μόνο εφήμερα δεν θα είναι…