Κώστας Κετσετζόγλου

Είτε έζησαν από κοντά τον μεγάλο χθεσινό αγώνα, είτε τον είδαν από την τηλεόραση. Για μένα η μεγαλύτερη περηφάνια δεν είναι για την εμφάνιση, τη νίκη, την συγκλονιστική προσπάθεια που όλα αυτά ισχύουν. Είναι γιατί η ομάδα κράτησε τον λόγο της όπως τον είχε δώσει μέσω του Νίκολιτς και όποιου παίκτη μίλησε μετά την ήττα - μαγική εικόνα της Μαδρίτης. Είναι ο μεγαλύτερος τίτλο τιμής για έναν άνθρωπο να έχει λόγο. Όχι μόνο άντρα γιατί και οι γυναίκες έχουν λόγο και πολλές φορές τον τηρούν περισσότερο από άντρες. Υποσχέθηκαν μάχη μέχρι το τελευταίο λεπτό και το έκαναν. Υποστήριξαν πως το σκορ ήταν άδικο και δεν είχε καμία σχέση με την διαφορά των ομάδων και το απέδειξαν. Χάρισαν σε εκατοντάδες χιλιάδες κόσμου μια βραδιά για να θυμούνται. Μέσα στην Αγιά Σοφιά. Το δικό μας άνδρο…

Η πίκρα είναι μεγάλη. Όπως θα ήταν και η χαρά αν η ΑΕΚ ολοκλήρωνε το θαύμα που το είχε φέρει τόσο κοντά στο 51. Μια απίθανη ΑΕΚ τακτικά και αθλητικά. Οι επιλογές του Νίκολιτς για την αντικατάσταση του Γιόβιτς και το αριστερό άκρο της επίθεσης έστειλαν ένα μήνυμα. Σάλπισαν επίθεση. Και δικαιώθηκαν απόλυτα. Ο Ζίνι δύο γκολ, ο Κουτέσα ασίστ και μια συνεχή πηγή κινδύνων. Φυσικά δεν ήταν μόνο αυτοί οι δύο. Δεν ήταν θέμα προσώπων. Ήταν μια ομάδα που άγγιξε το τέλειο από το 10 έως το 50. Κανείς δεν έχει παίξει έτσι φέτος. Κι αν εύχομαι κάτι είναι να ξαναπαίξει έτσι η ΑΕΚ στα πλέι οφ. Όχι σε όλα τα ματς γιατί είναι αδύνατο αλλά σε αυτά που θα είναι κρίσιμα. Do or die, όπως το χθεσινό. Αλλά να μην πεθάνει με περηφάνια βγαίνοντας ματωμένη από την αρένα. Να βγει πάλι ματωμένη αλλά νικήτρια γιατί θα το αξίζει. Όπως χθες. Άλλωστε στα πλέι οφ δεν θα χρειάζεται νίκη με 4-0. Και το ένα θα αρκεί, όπως ήταν αρκετό στο Φάληρο χωρίς καν η απόδοση να πλησιάζει την χθεσινή ποδοσφαιρική ραψωδία.

Η πρόκριση εννοείται πως χάθηκε στη Μαδρίτη μαζί με τις πέντε απίθανες ευκαιρίες που καμία δεν έγινε γκολ, το τακτικό λάθος στο 1-0 που δυστυχώς έγινε και χθες επειδή η ανατροπή έγινε νωρίς και ίσως δεν ήταν τα παιδιά έτοιμοι να τη διαχειριστούν στο 100%. Δεν βιάστηκαν για τα τρία γκολ αλλά ήθελαν να βάλουν αμέσως μετά το 3-0 και το τέταρτο. Όταν ο χρόνος μέτραγε υπέρ μας ακόμη κι αν κυλούσε χωρίς να γίνεται τίποτα η ομάδα παρασύρθηκε από το αριστούργημα που είχε φτιάξει και έδωσε την ευκαιρία που δεν έπρεπε στην ζαλισμένη Ράγιο. Συμβαίνουν αυτά. Είναι ποδόσφαιρο. Όλη η ιστορία όμως αποδείχτηκε πως ήταν η Μαδρίτη. Και είναι πραγματικά πρωτοφανές και απίστευτο πως το ηχητικό μου στον Σπορ Φμ και οι δηλώσεις του προπονητή της Ράγιο Βαγιεκάνο έβγαλαν τον ίδιο τίτλο: “Δεν προκρίθηκε η καλύτερη ομάδα”! Είναι η μεγάλη αλήθεια επιβεβαιωμένη κι από τις δύο πλευρές. Νικητές και ηττημένους. Η ΑΕΚ έχασε την πρόκριση αλλά κέρδισε πολλά. Χθες με την συγκλονιστική της προσπάθεια και συνολικά από εκείνο το καυτό απόγευμα του Ιουλίου και το μουδιασμένο 1-0 που όμως έφτανε για να έρθει η πρώτη πρόκριση. Έφτασε τα 16 ματς. Όλα γεμάτα συγκινήσεις και κάποιες βραδιές που θα μείνουν στην ιστορία ιδίως μετά μεγάλα διπλά, το ένα από αυτά στον Πόντο μας. Ευχαριστούμε Μάρκο. Ευχαριστούμε παιδιά. Ευχαριστούμε Χαβιέ. Ευχαριστούμε Μάριε. Ξημέρωσε Παρασκευή. Ερχεται η Κυριακή. Όλοι ελπίζουν στην κούραση. Στο άδειασμα. Στην πίκρα μας. Ραντεβού στις 6.μ.μ στο ΝΑΟ για να τους βγάλουμε ψεύτες…