Γιάννης Σερέτης

To ποδοσφαιρικά παράλογο συνέβη στο «Γ. Καραϊσκάκης». Με μεγάλη συμβολή του Ράφα Μπενίτεθ και τεράστια ευθύνη του Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ. Το ποδοσφαιρικά λογικό συνέβη στα δύο ματς μεταξύ του ΠΑΟΚ και του Παναθηναϊκού. Με μεγάλη συμβολή του Ραζβάν Λουτσέσκου και τεράστια ευθύνη του Ράφα Μπενίτεθ.

Ο ΠΑΟΚ είναι αυτή την περίοδο καλύτερη ομάδα από τον Ολυμπιακό παρότι δεν έχει Ελ Καμπί, αλλά Γιακουμάκη που έχει ήδη βάλει 15 γκολ στη σεζόν, για έναν βασικό λόγο: μπορεί να φτάνει στο γκολ με πολλούς τρόπους, τόσο σε σετ παιχνίδι, όσο και με κόντρα επιθέσεις. Και από στατικές φάσεις. Και από λάθη του αντιπάλου λόγω πρέσινγκ. Παίζοντας και από τα άκρα και από τον άξονα. Βάζοντας όλους τους παίκτες του στο δημιουργικό παιχνίδι. Τους χαφ, τους εξτρέμ, ακόμα και τον Κένι!

Ο Μπενίτεθ πίστεψε ότι με την ίδια συνταγή που ακολούθησε στο Φάληρο και μια μικρή αλλαγή για να κάνει τον Παναθηναϊκό πιο απειλητικό (θεωρητικά…), δηλαδή την παρουσία του Τάσου Μπακασέτα αντί του Μανώλη Σιώπη, θα μπορούσε να διεκδικήσει την πρόκριση. Και τα κατάφερε. Τη διεκδίκησε. Εμεινε στο ματς μέχρι το 70’. Και μέχρι εκεί... Δέχθηκε ένα γκολ κι όλα τελείωσαν. Δέχθηκε κι άλλο ένα από τον Χατσίδη για τη γιορτή στην Τούμπα και ο Παναθηναϊκός έφυγε από τη Θεσσαλονίκη με μηδέν γκολ και μηδέν φάσεις, παίζοντας σαν μικρή ομάδα, αλλά κυρίως: έχοντας συμπεριφορά και νοοτροπία μικρής ομάδας!

Ενα σύνολο που θα πίστευε στις δυνατότητές του θα τολμούσε για την πρόκριση όταν είχε φέρει το ματς στα μέτρα του, εκεί γύρω στο 60’ - 65’, όταν το παιχνίδι είχε «σβήσει» και ο ΠΑΟΚ έδειχνε αμήχανος, σαν να μην ξέρει αν έπρεπε περισσότερο να ψάξει ένα γκολ ή να προστατευτεί από τις αντεπιθέσεις του αντιπάλου. Αλλά ο Μπενίτεθ δεν το τόλμησε. Δεν έκανε αλλαγές που να παραπέμπουν σε προσπάθεια πολλαπλασιασμού των πιθανοτήτων για γκολ. Εκανε απλώς αλλαγές «φρεσκαρίσματος»: Σφιντέρσκι αντί Τετέι στη θέση του φορ, Ζαρουρί αντί Κυριακόπουλου στη θέση του αριστερού full back, Σάντσες αντί Μπακασέτα στη θέση του κεντρικού μέσου, δίπλα στον Κοντούρη.

Δεν άλλαξε σχηματισμό, δεν άλλαξε τακτική, δεν άλλαξε λογική. Θα μπορούσε, βγάζοντας έναν στόπερ, να παίξει με 4-2-3-1 ή ακόμα και με 4-4-2 αν ήθελε να ρισκάρει περισσότερο. Θα μπορούσε να παίξει με 3-5-2, χωρίς να αντικαταστήσει στόπερ, έχοντας ταυτόχρονα Σφινμτέρσκι και Τετέι στον αγωνιστικό χώρο, βγάζοντας τον κουρασμένο Ταμπόρδα. Δεν έκανε τίποτα απ’ όλα αυτά. Δεν ενίσχυσε τη μεσαία γραμμή του, δεν τόνωσε την επιθετική του γραμμή. Ισα – ίσα που την αποδυνάμωσε, διότι με τον τρόπο που έπαιζε ο Παναθηναϊκός ο Μιχαηλίδης (που είχε πολλά προβλήματα με τον Τετέι) κέρδισε όλες τις μάχες από τον Σφιντέρσκι και τελικά ο Παναθηναϊκός έφυγε από την Τούμπα άδειος, αποκλεισμένος, απογοητευτικός και απογοητευμένος.

Ο αποκλεισμός από τον ΠΑΟΚ ήταν το λογικό αποτέλεσμα από την αρχή του ζευγαρώματος. Τι να συγκρίνεις μεταξύ των δύο ομάδων αυτή την περίοδο; Τη χημεία τους; Τη δουλειά των προπονητών; Την ποιότητα και τις λύσεις μεσοεπιθετικά; Τη νοοτροπία, την αυτοπεποίθηση, τα αποτελέσματά τους στα ντέρμπι; Το ποδόσφαιρό τους; Όμως το ενοχλητικό για τον νορμάλ οπαδό του Παναθηναϊκού δεν είναι ο αποκλεισμός. Είναι ο τρόπος. Η εικόνα της ομάδας του. Η απόδοση, η συμπεριφορά της στο γήπεδο. Πλην του πάθους και της μαχητικότητας των περισσότερων παικτών, αλλά και της αμυντικής προσήλωσης από το 15’ έως το 70’, ο Παναθηναϊκός δεν ανταποκρίθηκε σε κανένα άλλο ζητούμενο της ρεβάνς. Σε καμία άλλη απαίτηση του παιχνιδιού. Και η επόμενη μέρα είναι πολύ πιο δύσκολη, παρότι ο Μπενίτεθ έχει πια πολύ περισσότερες επιλογές.

Αν ο Ισπανός τεχνικός αισθάνεται απολύτως βέβαιος για τη συνέχεια του πρότζεκτ ανεξαρτήτως αποτελέσματος, κάνει λάθος. Διότι αν ο Παναθηναϊκός μείνει εκτός Ευρώπης, δύσκολα θα τον βλέπουμε και του χρόνου στα μέρη μας. Πώς μπορεί να μείνει εκτός Ευρώπης; Αν δεν μπει στην τετράδα και πάρει το Κύπελλο ο ΟΦΗ (ελάχιστες οι πιθανότητες) . Αν δεν μπει στην τετράδα και στα play offs για τις θέσεις 5-8 (στα οποία οι ομάδες ξεκινούν με τους μισούς βαθμούς από όσους έχουν συγκεντρώσει στη regular season!) τερματίσει έκτος. Είναι τόσο πιθανό και τόσο απίθανο να συμβεί όλο αυτό, με αντίπαλο αρχικά τον Λεβαδειακό, ο οποίος θα παίξει και με τους τέσσερις «μεγάλους» στις τελευταίες έξι αγωνιστικές και θα κληθεί να συνέλθει από την πίκρα του αποκλεισμού από τον ΟΦΗ. Επειδή, όμως στον εφετινό Παναθηναϊκό έχουμε δει πολλά εφέτος, ας κρατήσουμε μικρό καλάθι.

Τώρα, αρχίζουν τα παιχνίδια στα οποία θα κληθεί να παράξει ποδόσφαιρο και όχι «κλεφτοπόλεμο» και σ’ αυτό έχει δείξει ότι είναι μια προβληματική ομάδα. Το Europa League θα… αλλάξει τον αέρα παικτών και οπαδών, είναι (τουλάχιστον τα δύο ματς με την Βικτόρια Πλζεν) σαν ένα συναρπαστικό διήμερο ταξίδι, μακριά από την αγχωτική καθημερινότητα της πόλης. Μπορεί και να του δώσει η Ευρώπη τον αιθέρα που του λείπει στην Ελλάδα, ποιος ξέρει; Το σίγουρο, όμως, είναι, πως από εδώ και πέρα η ταυτότητα της ομάδας στο πρωτάθλημα δεν μπορεί να είναι αυτή που κατέθεσε στα δύο τελευταία ντέρμπι, ανεξαρτήτως του αποτελέσματος...