«Το λιμάνι μου είσαι εσύ»: Μία ιστορία αγάπης δια χειρός Κώστα Κρομμύδα

Ο Κώστας Κρομμύδας στο νέο του βιβλίο «Το λιμάνι μου είσαι εσύ» από τις εκδόσεις Διόπτρα υπογράφει την ιστορία μιας αγάπης που ακροβατεί ανάμεσα στη στεριά και τη θάλασσα.

Με φόντο τη ναυτιλία και τη Χίο, ανάμεσα σε ανοιχτές θάλασσες, κινδύνους, και περιπέτειες, ένας έρωτας θα γίνει ακατάλυτος δεσμός.

Η Μάγδα και ο Φίλιππος είναι ζευγάρι. Η ζωή της είναι στη στεριά, ενώ εκείνος, ως καπετάνιος, ταξιδεύει στη θάλασσα. Και οι δύο εργάζονται στην ίδια ναυτιλιακή εταιρεία, οπότε η σχέση τους πρέπει να παραμείνει μυστική, καθώς θεωρείται απαγορευμένη. Προσπαθώντας να βρουν την ισορροπία ανάμεσα στην επαγγελματική επιτυχία, το καθήκον και την προσωπική τους ευτυχία, θα αντιμετωπίζουν μαζί πολλές δυσκολίες μέχρι να βρουν το πραγματικό νόημα όλων.

Στον πυρήνα αυτής της ιστορίας βρίσκεται η σύγκρουση ανάμεσα σε δύο πολύ διαφορετικούς τρόπους ζωής. Στη στεριά, η πίεση και η ρουτίνα της καθημερινότητας. Στη θάλασσα, οι κίνδυνοι και η μοναξιά. Στο επίκεντρο είναι και οι δεσμοί των ανθρώπων, που δοκιμάζονται από την απόσταση, τον φόβο και τις σιωπές, αλλά που δεν σπάνε εύκολα, παρά τις αντιξοότητες.

Ένα βιβλίο πλημμυρισμένο από τη μυρωδιά της θάλασσας και τη γεύση της μαστίχας. Μια υπενθύμιση πως στα απλά πράγματα της ζωής και στη γαλήνη ενός αγαπημένου τόπου μπορεί κάποιος να βρει την ευτυχία. Το λιμάνι μας είναι το μέρος και οι άνθρωποι στους οποίους πάντα θα επιστρέφουμε, όσο μακριά και αν ταξιδεύουμε.
Διαβάζουμε στο οπισθόφυλλο:

Ένας παλιός μύθος λέει πως κάποιες γυναίκες πρόσφεραν ένα κλαδάκι σκίνου στους ναυτικούς άνδρες τους με την ευχή να επιστρέψουν πριν αυτό ξεραθεί…

«Αγάπησα τον Φίλιππο γνωρίζοντας πως η ζωή του είναι η θάλασσα και η δική μου ένας κόσμος γεμάτος κανόνες στη στεριά. Η σχέση μας έπρεπε να παραμείνει κρυφή, μετρημένη σε λίγες ώρες μαζί και σε αμέτρητα αντίο.

»Στο νησί μου, τη Χίο, με την ευωδιά της μαστίχας και των εσπεριδοειδών να μας πλημμυρίζει, οι δύο κόσμοι μας δέθηκαν σε έναν περίτεχνο ναυτικό κόμπο.
»Όταν ζωντάνεψε ο εφιάλτης, κατάλαβα πόσο εύθραυστα είναι όλα όσα αγαπάς και πόσο κοντά μπορεί να βρεθείς –μέσα σε μια στιγμή– στο να τα χάσεις.
»Και τότε συνειδητοποίησα πως δεν έχει σημασία πόσο μακριά φεύγεις, αλλά να έχεις λόγο να επιστρέφεις… στο λιμάνι σου».

Ακολουθεί προδημοσίευση του βιβλίου

Θάλασσες…
Για λίγο κλείσε τα μάτια σου.

Πάρε μια βαθιά ανάσα και άσε τη μνήμη να σε γυρίσει πίσω, εκεί όπου ο ήχος της θάλασσας ήταν προσευχή και λύτρωση. Ανάσυρε από μέσα σου την πρώτη εκείνη στιγμή που ο παφλασμός του νερού σκόρπιζε κάθε σκέψη, σαν να ξέπλενε από πάνω σου το βάρος της μέρας… Κι εσύ, στη σκιά κάτω από το αλμυρίκι -το δικό σου αλμυρίκι- να ριζώνεις πλάι του, να γίνεσαι ένα μαζί του. Στο δέρμα σου κολλημένη η άμμος, στα χέρια σου το αλάτι να τρίβεται γλυκά, και το κεφάλι σου να βρίσκει αποκούμπι στον τραχύ κορμό αυτού του δέντρου, που οι ρίζες του πίνουν την αλμύρα της θάλασσας. Σηκώνεις τα μάτια και βλέπεις τις αχτίδες του ήλιου να σπάνε μέσα από το φύλλωμα, σαν μικρά θραύσματα φωτός. Κι ο άνεμος, όμοιος με απαλή ανάσα, γαληνεύει το μέσα σου. Νιώθεις τότε πως βρίσκεσαι εκεί όπου πάντα έπρεπε να ήσουν.

Τα κύματα έρχονται και φεύγουν, και η γη σου μεταδίδει τον ρυθμό τους. Φέρνουν μαζί τους ανάπαυση και παίρνουν μακριά ό,τι σε βαραίνει και το αποθέτουν στα απύθμενα βάθη του ωκεανού. Θυμήσου τον γνώριμο ήχο τους πάνω στα βότσαλα, εκείνο το μονότονο τραγούδι που ποτέ δεν είναι το ίδιο. Κάθε φορά, σαν την πρώτη φορά. Σαν ταξίδι σε νηνεμία που τόσο αποζητά η ψυχή σου.

Κι ύστερα, φέρε στον νου σου την άγρια θάλασσα. Τη θάλασσα που κοίταζες κι ένιωθες μικρός, ανίσχυρος μπροστά στη μανία της. Κύματα που δεν θα τολμούσες να διασχίσεις, γιατί ήξερες πως θα σε παρασύρουν στα βάθη τους. Κι αν έτυχε να βρεθείς σε καράβι τότε, θυμήσου τον τρόμο που σε κυρίευσε. Τον φόβο πως ένα μόνο αγριεμένο κύμα μπορούσε να καταπιεί τα πάντα. Να σου επαληθεύσει πως και εσύ σε αυτό το απέραντο σύμπαν είσαι ένας μικρός κόκκος άμμου, που πασχίζει να βρει τον δρόμο του. Κι όμως, οι άνθρωποι δεν σταμάτησαν να ταξιδεύουν, πάντα μες στο άγνωστο, πάντα με την επίγνωση πως η φύση κάποιες φορές δεν δίνει προειδοποίηση.
Μιλά ένας μύθος για κάποιο καράβι ακυβέρνητο, που χρόνια βολόδερνε μοναχό στις θάλασσες, χωρίς πλήρωμα, χωρίς καπετάνιο. Κανείς δεν μπόρεσε να το τιθασεύσει. Στοιχειωμένο πλανιόταν, παραδομένο στα ρεύματα, κι όμως ποτέ δεν τσακιζόταν, ποτέ δεν βυθιζόταν. Μονάχα ταξίδευε, πεισματάρικο, σε άγνωστα νερά. Κάπως έτσι δεν μοιάζει και όταν ο έρωτας κυβερνάει το μέσα σου;

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.

Το όνομά μου είναι Μαγδαληνή, αλλά όλοι με φωνάζουν Μάγδα…

Μερικούς μήνες πριν. Σιγκαπούρη…

Λίγα λόγια για τον συγγραφέα:

Ο Κώστας Κρομμύδας ξεκίνησε να γράφει το 2011 και από τότε έχουν εκδοθεί 15 βιβλία του. Το βιβλίο του Κι ως την άλλη μου ζωή θα σε λατρεύω βραβεύτηκε το 2024 ως το καλύτερο µυθιστόρηµα της χρονιάς και το ίδιο βραβείο απέσπασαν τα μυθιστορήματά του Δούρειος Ίππος, το 2023, και Ακάκιε, το 2022. Το έργο του Ουρανόεσσα ανακηρύχθηκε το 2017 το καλύτερο µυθιστόρηµα της χρονιάς στην κατηγορία «Ηρωίδα-έµπνευση». Όλα τα µυθιστορήµατά του βρίσκονταν στην τελική δεκάδα των Βραβείων Βιβλίου του Public. Παραδίδει µαθήµατα συγγραφής (Master Class) και «δηµόσιου λόγου-public speech». Αρθρογραφεί σε sites, εφηµερίδες και περιοδικά. Έξι βιβλία του έχουν µεταφραστεί στα αγγλικά και κυκλοφορούν µέσω της πλατφόρµας του Amazon. Είναι επίσης απόφοιτος του Εθνικού Θεάτρου. Έχει εργαστεί ως ηθοποιός στο θέατρο, στην τηλεόραση και στον κινηματογράφο. Ανακαλύψτε περισσότερα για τον συγγραφέα: instabio.cc/KostasKrommydas kostaskrommydas.gr onioncostas@gmail.com
Βρείτε όλα τα βιβλία του συγγραφέα που κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Διόπτρα εδώ.