Νίκος Φελέκης

Ο πρώην πρωθυπουργός είναι πρωτίστως άνθρωπος της δράσης και απεχθάνεται τον θεωρητικό βερμπαλισμό, που σε ορισμένα τμήματα του κειμένου -εκεί που επιχειρείται να εξηγηθεί η ανάγκη για πάντρεμα της αριστεράς με την σοσιαλδημοκρατία και την πολιτική οικολογία- γίνεται και ανυπόφορος φιλολογισμός.

Κατά ορισμένους, το «Μανιφέστο Σιακαντάρη» συνάντησε πολλές δυσκολίες για να εκδοθεί.

Οι ημερομηνίες, ο τόπος και ο τρόπος παρουσίασης άλλαζαν συνεχώς.

Τελικά αντί για τον Βόλο ή σε κάποια αίθουσα των Αθηνών προτιμήθηκε απλώς η ανάρτησή της στην προσωπική ιστοσελίδα του πρώην πρωθυπουργού.

Υπήρχαν, λέγεται, διαφωνίες.

Αρκετοί συνεργάτες του Τσίπρα δεν συμφωνούσαν με ένα κείμενο το οποίο περισσότερο παραπέμπει σε ένα «αριστερό Ποτάμι».

Ενδεχομένως, δεν απέχει της αληθείας η παρατήρηση ιστορικού στελέχους της ευρωκομμουνιστικής αριστεράς ότι τα ηθικο-πολιτικά προτάγματα του κειμένου μπορούν να τα συνυπογράψουν οι κάθε λογής φιλολογίζοντες αριστεροί και πασόκοι ακόμη και τμήματα της φωτισμένης δεξιάς.

Και σίγουρα δεν ψεύδεται κάποιος εάν υποστηρίξει ότι το «Μανιφέστο Σιακαντάρη» κατά βάσιν είναι συρραφή, χωρίς μεγάλη επιμέλεια, των απόψεων και ιδεών των 13 ανθρώπων που συνέπραξαν στη συγγραφή του.

Βεβαίως, και για να είμαστε δίκαιοι το «Μανιφέστο Σιακαντάρη» δεν είναι η Διακήρυξη του (υπό ίδρυσιν) κόμματος Τσίπρα ούτε το Κυβερνητικό του Πρόγραμμα.

Απλώς δεν μπορεί να μην σημειώσει κάποιος πως η Αριστερά, η Σοσιαλδημοκρατία και οι Πράσινοι βρίσκονται σε υποχώρηση στην Ευρώπη.

Και εδώ συνιστώνται ως λύση, χωρίς έστω να σημειώνονται οι λόγοι της αποτυχίας τους προκειμένου να υπάρξει ο σχετικός διάλογος και η αντιπαράθεση για το δέον και μέλλον γενέσθαι.

Χωρίς την επιμονή στην ανάδειξη των αιτιών της κυβερνητικής και πολιτικής αποτυχίας των τριών συγκεκριμένων στρατηγικών αναγνώσεων της κοινωνίας και των εξελίξεων το επιχειρούμενο «πάντρεμα» το πιθανότερο είναι να οδηγήσει σε βίο νεφελώδη και οπωσδήποτε όχι …ανθόσπαρτο.

Το «Μανιφέστο Σιακαντάρη» μπορεί να κρύβει καλές και αγνές προθέσεις και θα ήταν ευχής έργο να αποτελέσει τον πυροκροτητή για τον ιδεολογοπολιτικό πόλεμο στην πληθυντική και κυβερνώσα Κεντροαριστερά.

Είναι όμως χτυπητή η έλλειψη οποιασδήποτε συγκεκριμένης ανάλυσης για τις προϋποθέσεις συμπόρευσης των εγχώριων εκφράσεων των τριών ρευμάτων ειμή μόνον η παραπομπή της -χωρίς ρητή αναφορά- στη ανασύνθεση του προοδευτικού χώρου που θα επιχειρήσει με το κόμμα του ο Αλέξης Τσίπρας.

Επιπροσθέτως, ουδεμία αναφορά υπάρχει στην υπαρξιακή για τη χώρα μας τουρκική απειλή, την εθνική συρρίκνωση, τη δημογραφική επιβίωση και το δίκτυο του απανταχού Ελληνισμού ως εθνική, διπλωματική και οικονομική απάντηση στις γεωστρατηγικές αναδιατάξεις που σημειώνονται στην περιοχή μας, την Ευρώπη και παγκοσμίως.

Ενδεχομένως, θα ήταν καλύτερα εάν το κείμενο δεν σου δημιουργούσε την εντύπωση ότι περισσεύουν οι διαπιστώσεις και η σχολιογραφική προσέγγιση των πραγμάτων.

Η απάντηση στην εποχή της κρυπτοοικονομίας δεν νοείται να είναι το κατά Ρουσώ μοίρασμα του πλούτου και το «μπορούμε» του Σάντερς.

Οι σύγχρονες μεγάλες απειλές και προκλήσεις (μετανάστευση, επιδημίες, κυβερνοεπιθέσεις, σκοτεινό διαδίκτυο κ.α.) δυστυχώς διέλαθαν της προσοχής του «Μανιφέστου Σιακαντάρη».

Με εξαίρεση την ενεργειακή φτώχεια, τις ανισότητες και τους πολέμους.

Είμαι όμως σίγουρος πως οι άλλες ομάδες εργασίας του Ινστιτούτου Τσίπρα, και ειδικά αυτή για την Οικονομία, θα δώσουν στη δημοσιότητα «μανιφέστα» περισσότερον ενδιαφέροντα.

Και τα οποία θα μπορούσαν να γίνουν σημεία συνάντησης, «κοινοί τόποι», των δυνάμεων της Προοδευτικής Παράταξης προκειμένου να υπάρξει η πολιτική και κυβερνητική αλλαγή στην οποίαν ομνύουν.

Και φυσικά όλοι θα περιμένουν τη Διακήρυξη του κόμματος της «Ελπίδας», την οποίαν θα έχει επιμεληθεί ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας.

Εξάλλου, από αυτή θα κριθεί.

Και φυσικά από το Πρόγραμμα και τη βιτρίνα με τα πρόσωπα που θα παρουσιάσει…