Δημήτρης Δανίκας

Εκεί ντε, ας πούμε, επί της οδού Βουκουρεστίου. Ενα από τα χιλιάδες υποκαταστήματα σε όλο τον κόσμο. Εκεί που σχεδόν όλες οι γυναίκες ονειρεύονται να δρασκελίσουν το κατώφλι και να ακουμπήσουν μερικά χιλιάρικα προς απόκτηση μιας τσάντας. Αυτός ο όμιλος ειδών πολυτελείας εξαγόρασε την αμερικανική κοσμηματοποιία Tiffany έναντι 16,2 δισεκατομμυρίων δολαρίων!

Τι σημαίνει αυτό; Πολλά μα πολλά πράγματα. Οπως το γεγονός πως σε μια εποχή που εκατομμύρια ψυχές, “ανώνυμες” ψυχές, εγκαταλείπουν βομβαρδισμένες πατρίδες. Εγκαταλείπουν πατρίδες που για διάφορους λόγους, δεν έχουν την δυνατότητα να προμηθεύσουν τους λαούς τους ούτε με μισή πατάτα.

Εγκαταλείπουν προκειμένου να επιβιώσουν, όπως όπως και να πέσουν πάνω σε χλευασμούς, διώξεις, φυλακίσεις και ρατιστικούς προπηλακισμούς. Σε μια εποχή που η ανισότητα διευρύνεται και η ψαλίδα έχει τόσο ανοίξει όσο ποτέ άλλοτε στην παγκόσμια γεωγραφία της οικονομίας. Σ αυτή λοιπόν την εποχή. Από τη μια η ξενιτιά, ο ρατισμός, η ασιτία. Και από την άλλη ο πλούτος να ρέει τόσο άφθονος όπως οι καταρράκτες του Νιαγάρα.

Σ αυτή την εποχή η οικονομία των ειδών πολυτελείας έχει πάρει τόσο ξέφρενους, ασυγκράτητους ρυθμούς που η απόκτηση μιας τόσο πανάκριβης γυναικείας τσάντας για όλους τους άλλους τους “πληβείους”, ακόμα και των Δυτικών, ευρωπαικών χωρών, να ισοδυναμεί με την αγορά μιας τσιχλόφουσκας από το περίπτερο της γειτονιάς τους!

Τα τρία, τέσσερα, πέντε χιλιάρικα για τους ¨πληβείους” , είναι κάτι λιγότερο από μια δεκάρα για τους ζάπλουτους. Εχει υπολογιστεί πως παγκοσμίως ο ετήσιος τζίρος ειδών πολυτελείας υπερβαίνει κάθε φαντασία

Οι χώρες κολυμπάνε σε ωκεανούς χρεών. Καλή ώρα όπως εν Ελλάδι. Ομως η αγορά ειδών πολυτελείας καλπάζει με φρενίτιδα προς τον ουρανό.

Το αξιοπερίεργο, το σουρεαλιστικό και το εντελώς νοσηρό αυτής της εκκεντρικής πολυτελείας αφορά στη σχέση ανάμεσα στην τιμή πώλησης μιας τέτοιας τσάντας και στο υλικό με το οποίο φτιάχτηκε αυτή η τσάντα. Αν υπολογίσει κανείς πως το υλικό αυτό, όσο κι αν είναι εξαιρετικό, κοστίζει απείρως λιγότερα χρήματα απ όσα κοστίζει αυτή η “ονειρεμένη”, η ¨πολυπόθητη” τσάντα, τότε η διαφορά δεν έχει να κάνει με την ουσία, αλλά με το ίματζ και τη φίρμα.


Ακριβώς αν η ίδια τσάντα, με το ίδιο υλικό, με το ίδιο σχέδιο, χωρίς την παραμικρή διαφορά, “έγραφε΄’ το όνομα μιας άλλης φίρμας, τότε η τιμή της θα κατρακυλούσε στα τάρταρα.

Με απλά λόγια μεγάλο μέρος του ασυγκράτητου καλπασμού στα είδη πολυτελείας, οφείλεται στο ίματζ, τη φίρμα, στην διαφημιστική καμπάνια, την παράδοση, την φιλαρέσκεια, την καταναλωτική μανία και στον κρυφό η φανερό ανταγωνισμό των γυναικών.

Ανάμεσα στα ακαταμάχητα προωθητικά “εργαλεία” ειδών πολυτελείας, η πασίγνωστη σειρά Sex and the City. Γενικά η τηλεοπτική και κινηματογραφική εικόνα διαδραματίζουν τον πρώτο ρόλο, σέρνουν τον χορό, εκτοξεύουν τις ονειρώξεις δισεκατομμυρίων γυναικών στις βιτρίνες της Louis Vuitton. 

Και να είστε βέβαιοι. Πως όλες αυτές οι ρακένδυτες γυναίκες που με κίνδυνο της ζωής τους, αλλά και των παιδιών τους, καταφθάνουν στην Ελλάδα, όλες μα όλες σε βάθος χρόνου, μπροστά από μια τέτοια βιτρίνα θα ξεροσταλιάζουν και χωρίς δεύτερη σκέψη, αν μπορούσαν θα έκαναν τα πάντα προκειμένου ν αποκτήσουν αυτή την πολυπόθητη, την «μαγική», την πανάκριβη τσάντα.

Καταλάβατε τώρα ποιοι είναι οι αληθινοί χορηγοί του δισεκατομμυριούχου Μπερνάρ Αρνό, αφεντικού του ομίλου LVMH; Οχι;

Μα εσύ αγαπητή μου κυρία. Ακόμα κι αν είσαι από Συρία, Αφγανιστάν η Τανζανία. Εσύ τ' ακουμπάς και ο μεσιέ Αρνό γλεντοκοπά!