Γιάννης Σερέτης

Κρίμα, μεγάλο κρίμα που δεν πρόλαβε ο Καπετάνιος να δει την ομάδα του στον Βοτανικό. Λίγους μήνες ακόμα αν άντεχε, θα το έβλεπε από κοντά το καινούριο γήπεδο που ήταν κι ένα από τα απωθημένα του, μαζί με έναν τελικό ευρωπαϊκής διοργάνωσης! Θα πήγαινε στον Βοτανικό, όπως πήγαινε και στη λατρεμένη του Λεωφόρο όπου έζησε κάποια από τα καλύτερα χρόνια της ζωής του. Μέχρι τα τελευταία του πήγαινε στη Λεωφόρο ο Γιώργος Βαρδινογιάννης. Μέχρι τα τελευταία του είχε ζητήσει από τον Τζίγγερ να πάνε όλοι μαζί ως οικογένεια στο τελευταίο Παναθηναϊκός – Ολυμπιακός και στο τελευταίο Παναθηναϊκός – ΑΕΚ στην ιστορία της «Ακρόπολης» του ελληνικού ποδοσφαίρου, τον Απρίλιο και τον Μάιο του 2026. Τον αγαπούσε περισσότερο απ΄ όσο πίστευαν όλοι ο «Καπετάνιος» τον Παναθηναϊκό. Και γι’ αυτό είχε και τις αμέτρητες κόντρες που είχε, λόγω και του ισχυρότατου εγωισμού του αλλά και του βαρύτατου ονόματος της οικογενείας του.

Ο Καπετάνιος ήταν εκείνος που έχτισε το μύθο του Panathinaikos. Διότι, ναι, το Τριφύλλι είχε γράψει το 1971 την ανεξίτηλη μεγαλειώδη ιστορία του Γουέμπλεϊ, αλλά στα επόμενα δέκα χρόνια ευρωπαϊκή διάκριση δεν είχε! Ο Βαρδινογιάννης ήταν πρωτοπόρος όταν ανέλαβε. Ο εμπνευστής και δημιουργός ενός εκ των κορυφαίων αθλητικών κέντρων στην Ευρώπη και μιας εκ των κορυφαίων Ακαδημιών στα Βαλκάνια. Από την Παιανία αναδείχθηκαν και εξελίχθηκαν εκατοντάδες παίκτες, μεταξύ των οποίων και αρκετοί που αποτέλεσαν τον πυρήνα για τη μεγαλύτερη επιτυχία του ελληνικού ποδοσφαίρου, την κατάκτηση του Euro 2004! Με τον Καπετάνιο στο τιμόνι ο Παναθηναϊκός κατέκτησε έξι πρωταθλήματα και εννιά Κύπελλα. Λίγα δεδομένου του ρόστερ στα χρόνια της δικής του ηγεσίας. Πάρα πολλά αν σκεφτούμε τι έχει κατακτήσει ο Παναθηναϊκός από το 2001 που αποχώρησε, μέχρι και σήμερα! Ο δικός του Panathinaikos έφτασε μια φορά στα ημιτελικά του Κυπέλλου Πρωταθλητριών με την ομάδα των Σαραβάκου – Ζάετς – Ρότσα, μια φορά στα ημιτελικά του Champions League με την ομάδα των Βαζέχα – Βάντσικ – Μπορέλι, δυο φορές στον προημιτελικό του Κυπέλλου UEFA! Ασύλληπτα πράγματα για τα δεδομένα του σημερινού Παναθηναϊκού, επιτυχίες τις οποίες κατάφερε να… προσεγγίσει (σε διοργανώσεις με πολύ μεγαλύτερο βαθμό δυσκολίας μόνο ο Παναθηναϊκός του Γιάννη Βαρδινογιάννη με πρόεδρο τον Αγγελο Φιλιππίδη) τη διετία 2001-2003.

Σίγουρα η πιο εμβληματική προσωπικότητα της σύγχρονης ιστορίας του συλλόγου, ένας άνθρωπος ο οποίος προκαλούσε δέος ως επιχειρηματίας και παράγοντας επί 21 χρόνια. Ο πρόεδρος δεν κατάφερε στα τελευταία του χρόνια στον Παναθηναϊκό να αντισταθεί σ’ αυτό που συνέβαινε στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Δεν ήθελε; Δεν μπορούσε; Δεν ρωτήθηκε ποτέ για να απαντήσει σχετικά. Εφυγε μαζί με τον Γιάννη Κυράστα όπως είχε προαναγγείλει μιλώντας στον Μανώλη Σαριδάκη, στα «ΝΕΑ».

Δεν προσαρμόστηκε ποτέ στα… νέα ήθη και έθιμα του νόμου Μποσμάν, ο εκπληκτικός Παναθηναϊκός του 1996 διαλύθηκε μέσα σε δύο χρόνια. Ηρθε πάμπολλες φορές σε κόντρα με τους οργανωμένους οπαδούς, κατηγορήθηκε για ισχύ και επιβολή στο παρασκήνιο, παρότι επί των ημερών του ο Παναθηναϊκός κατέκτησε μόλις έξι πρωταθλήματα και παρότι είχαν πανηγυρίσει τίτλο ο Ολυμπιακός, η σπουδαία ΑΕΚ, ο ΠΑΟΚ και η Λάρισα (Κύπελλα ακόμα και ο ΟΦΗ και ο Πανιώνιος στο Γ. Καραϊσκάκης…), αλλά έφερε στον Παναθηναϊκό παικταράδες και δυο γενιές οπαδών μεγάλωσαν στα… χέρια του με όμορφες αναμνήσεις.

Ο Καπετάνιος δεν είναι απλώς ένα μέρος της ιστορίας του συλλόγου. Θα τον θυμόμαστε για πάντα ως τον Νο 1 πρόεδρό του και μια από τις 4-5 σημαντικότερες μορφές της παραγοντικής ιστορίας του.