Δημήτρης Δανίκας

Του υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ και σύμβουλου Ασφαλείας. Που θεωρείται ο σημερινός αντίστοιχος του διάσημου Χένρι Κίσινγκερ.

Και ποιος δεν επιθυμεί η μικρή Ελλάδα να σηκώσει ανάστημα. Να απεμπλακεί από εξαρτήσεις. Κυρίως από το ιμπεριαλιστικό κέντρο της Ουάσινγκτον; Σχεδόν κανείς. Και σάμπως ο Κυριάκος δεν θα ήθελε κατά βάθος να χαρακτηρίσει την Κίμπερλι Γκίλφοϊλ persona non grata; Φυσικά θα το ήθελε. Και θα κέρδιζε ψήφους με το τσουβάλι. Αν φυσικά αληθεύουν οι δηλώσεις της περί υπεροχής των ΗΠΑ. Και μάλιστα ότι η κυβέρνησή της, όπως και κάθε προηγούμενη, ανεβοκατεβάζουν κυβερνήσεις. Οποτε γουστάρουν. Και το έχουν κάνει στο παρελθόν.

Θα μπορούσε να το κάνει; Οχι, δεν θα μπορούσε. Οι συνέπειες αυτονόητες. Να μην τις απαριθμήσω. Ο νοών νοείτω. Ούτε εγώ, ούτε άλλος σώφρων θα έκανε κάτι τέτοιο. Ομως οι σύντροφοι του Περισσού επιμένουν. «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο». Και «Εξω οι Βάσεις του θανάτου». Οι σύντροφοι οργανώνουν συγκεντρώσεις, διαδηλώσεις και πορείες.

Απίστευτα πράγματα. Φανταστείτε, η μικρή Ελλάδα μόνη της. Ανεξάρτητη και αυτόνομη. Θαυμάσια. Και μετά; Μετά το σουλτανάτο της γειτονιάς μας θα ορμούσε και ποιος ξέρει τι θα γινόταν. Και όχι μόνο αυτό. Οι συνέπειες πολλές και αθεράπευτες.

Μπας και όλα αυτά προέρχονται από έναν «αδιόρθωτο» ρομαντισμό; Μπορεί. Μπας και πρόκειται για ουτοπία; Μπορεί. Πάντως μια τέτοια ουτοπία, εντελώς καταστρεπτική. Μπορεί οι σύντροφοι να το διατυμπανίζουν γνωρίζοντας εκ των προτέρων ότι η Ελλάδα θα παραμείνει ακλόνητη στις συμμαχικές «υποχρεώσεις» της. Δηλαδή εξαρτημένη από το αμερικανικό κέντρο. Μπορεί.

Και μπορεί, ακόμα, με τέτοιες επιθετικές, στη ρητορική, κινήσεις, να συγκρατούν τους οπαδούς τους. Και ταυτόχρονα να διαφοροποιούνται από τα υπόλοιπα «συστημικά» κόμματα, όπως τα χαρακτηρίζουν. Σαν να λέμε ότι όλες αυτές οι διαμαρτυρίες κινούνται και ανταποκρίνονται στο πλαίσιο μιας «επαναστατικής γυμναστικής». Αυτοί είμαστε. Αλλιώτικοι από τα υπόλοιπα κόμματα.

Οπως έλεγε και ο αείμνηστος Χαρίλαος Φλωράκης, «πολλά κόμματα, δύο πολιτικές». Εσείς, όλοι εσείς, απ’ εδώ. Εμείς απ’ εκεί. Διαφέρουμε. Εσείς με τους ιμπεριαλιστές. Εμείς με την αυτονομία και την ανεξαρτησία. Ολα αυτά χαϊδεύουν τα αυτιά και τις πατριωτικές ευαισθησίες των πολιτών. Ομως δεν μπορούν να γίνουν.

Με απλά λόγια, υποστηρίζοντας το καλό, στο τέλος κάνεις το κακό. Στοιχειώδης διαλεκτική. Και δεν είναι μόνο αυτό. Εξαιρετικός ο ρομαντισμός. Το ίδιο και η ουτοπία. Οι ονειροπόλοι. Οι ρομαντικοί. Είναι όμως έτσι; Οχι, φυσικά.

Η σύγχρονη Ιστορία έχει πολλά ράμματα για τη γούνα των συντρόφων. Τι να θυμηθούμε τώρα; Τα σοβιετικά τεθωρακισμένα να «χορεύουν» στην Πράγα; Οι σύντροφοι του Κρεμλίνου να ανεβοκατεβάζουν κυβερνήσεις. Οπως με την περίπτωση της «Ανοιξης της Πράγας». Που τελείωσε λίγο πριν από τα μεσάνυχτα της 20ής Αυγούστου του 1968, όταν δυνάμεις του Συμφώνου της Βαρσοβίας εισέβαλαν στην Τσεχοσλοβακία.

Μάλιστα οι εισβάλλοντες στρατοί πήραν γρήγορα τον έλεγχο της Πράγας και του κτιρίου όπου συνεδρίαζε η Κεντρική Επιτροπή, θέτοντας τον Αλεξάντερ Ντούμπτσεκ και άλλους μεταρρυθμιστές υπό σοβιετική κράτηση. Αλλά προτού συλληφθούν, ο Ντούμπτσεκ ζήτησε από τους πολίτες να μην αντισταθούν. Αργότερα την ίδια ημέρα, ο Ντούμπτσεκ και άλλοι μεταφέρθηκαν στη Μόσχα σε ένα σοβιετικό στρατιωτικό αεροσκάφος. Παρά την εμπνευσμένη μη βίαιη αντίσταση του τσεχικού και σλοβακικού λαού, οι μεταρρυθμιστές είχαν λίγη ελπίδα να αντέξουν ενάντια στη σοβιετική πίεση, και τελικά αναγκάστηκαν να δεχτούν τις σοβιετικές απαιτήσεις υπογράφοντας το Πρωτόκολλο της Μόσχας.

Να προχωρήσω; Πολλά ράμματα. Να προχωρήσω στην Ουγγαρία καθώς και στην Ανατολική Γερμανία. Περιττό. Ενα έχω να τους πω. Τουλάχιστον οι Αμερικανοί ιμπεριαλιστές δεν θα μπουζούριαζαν τον όποιο Ελληνα πρωθυπουργό. Και κάτι ακόμα. Οι σύντροφοι του Περισσού τσιμουδιά για όλα αυτά τα εγκλήματα. Ουδέποτε εγκατέλειψαν τη σοβιετική γραμμή. Ουδέποτε κατηγόρησαν τον μακαρίτη Μπρέζνιεφ. Και ουδέποτε διαφώνησαν.

Επομένως, και το ελληνικό κομμουνιστικό κέντρο εξαρτημένο από τη σοβιετική γραμμή. Και στην περίπτωση μεταξύ εξαρτημένης Ελλάδας και εξαρτημένου κομμουνιστικού κόμματος, μια λαϊκή ρήση αξίζει: Είπε ο γάιδαρος τον πετεινό κεφάλα!