Δημήτρης Δανίκας

Μέσα τι κάνουμε λοιπόν; Επρεπε, δηλαδή, η ταινία του Γιώργου Λάνθιμου να λάβει έντεκα υποψηφιότητες Οσκαρ. Ανάμεσά τους, καλύτερης ταινίας, σκηνοθεσίας, διασκευασμένου σεναρίου, Α γυναικείου και Β Ανδρικού ρόλου.

Επρεπε να βουίξει ο κινηματογραφικός πλανήτης. Επρεπε πρώτα τα μέλη της Ακαδημίας Κινηματογράφου στις ΗΠΑ να υποκλιθούν για μια ακόμα φορά. Αφού ήδη είχαν προηγηθεί υποψηφιότητες για «κυνόδοντα», «Αστακό» και «Ελάφι». Επρεπε η αίγλη αποδοχής κα λάμψης του Γιώργου να φτάσει στο σημείο όπου με το παραμικρό κούνημα του μικρού του δαχτύλου να προσέρχονται πλήθος Αμερικανών Stars, ακόμα θα έλεγα και ο Λεονάρντο Ντι Κάπριο. Πράγμα που μπορεί να συμβεί στο προσεχές μέλλον.

Επρεπε να δημοσιευθούν πλήθος επαίνων από δεκάδες εφημερίδες, διεθνούς κύρους και από όλα σχεδόν τα Media. Επρεπε να είχαν προηγηθεί οι δέκα υποψηφιότητες για την «Ευνοούμενη» του 2019. Και έπρεπε να συμβεί τέτοιος ντόρος ώστε επιτέλους να ταρακουνηθεί η εφησυχασμένη μακαριότητα των ιδιωτικών καναλιών του Survivor, του Master Chef και όλων των πάσης φύσεως κουτσομπολο-μεσημεριάτικων.

Αυτό το αποτύπωμα μιας κατρακύλας με προορισμό την προσκόλληση στην ανθυπο-κουλτούρα. Επρεπε δηλαδή όλοι αυτοί οι ειδήμονες που προγραμματίζουν και επιλέγουν αυτό που πρέπει εμείς να δούμε, να σπρωχτούν από τη διεθνή πραγματικότητα. Ωστε επιτέλους το όνομα Γιώργος Λάνθιμος να φιλοξενηθεί για μερικά λεπτά μεταξύ της τάδε παγκοίνως άγνωστης πεταλουδίτσας και του δείνα παγκοίνως άγνωστου «παιδαρά» που οργώνει σε κάποια φάρμα, που μαγειρεύει σε κάποια κουζίνα και που λαμβάνει μέρος σε κάποιο reality.

Πλήθος ασήμαντων ονομάτων. Πλήθος καφενόβιων τύπων. Πλήθος πλαστικοποιημένων σαρκών. Πλήθος ανεγκέφαλων τηλε-πρωταγωνιστών. Πλήθος κίτρινων σχολίων. Πλήθος ανοησιών. Πλήθος αυτόκλητων εισαγγελέων. Πλήθος αυτόκλητων δικαστών. Πλήθος ετερόφωτων τηλε-περσόνων. Πλήθος κατινισμών. Πλήθος καράβλαχων αυθεντιών.

Αμφιβάλλω αν κάποια η κάποιος εξ όλων αυτών έχουν κόψει εισιτήριο να δουν έστω μία από τις ταινίες του Λάνθιμου. Αμφιβάλλω αν έχουν καταλάβει περί τίνος πρόκειται. Αμφιβάλλω αν τους έχει περισσέψει χρόνος να ρίξουν μισό βλέφαρο στο βιογραφικό του Ελληνα σκηνοθέτη. Το συμπέρασμα απλό: Ανάμεσα στον Λάνθιμο και σε όλες αυτές και σε όλους αυτούς μεσολαβεί χάσμα τόσο όσο η απόσταση μεταξύ Γης και Αρη.

Και ενώ όλα αυτά είναι τόσο μα τόσα γνωστά. Κοινός τόπος. Ακόμα και οι ίδιοι το γνωρίζουν. Και ενώ ο ντόρος συνεχίζεται. Και ενώ μπορεί, λέω εγώ, ο Λάνθιμος να κάνει την έκπληξη και στην στροφή να κερδίσει το απόλυτο φαβορί με το όνομα «Οπενχάιμερ». Και ενώ αυτό μπορεί να συμβεί επειδή τα τελευταία χρόνια οι «Ακαδημαικοί» προτιμούν το διαφορετικό, το πρωτότυπο και το σουρεαλιστικό. Όπως συνέβη πέρυσι με το αουτσάιντερ «τα πάντα όλα». Και ενώ ο Λάνθιμος μπορεί να σαρώσει σε τέσσερις με πέντε κατηγορίες. Την ίδια στιγμή η Υπουργός Πολιτισμού αρκείται σε κάποια συγχαρητήρια και κάποια τυπικά μπράβο.

Μα αγαπητή Μενδώνη το όνομα Giorgos Lanthimos αποκαλύπτει μια μεγάλη, αλλά κρυφή αλήθεια: η Ελλάδα μπορεί να πρωταγωνιστήσει και με τον σύγχρονο πολιτισμό της. Η Ελλάδα δεν αρχίζει ούτε τελειώνει με τον Παρθενώνα. Η Ελλάδα δεν είναι μόνο Μύκονος, souvlaki and syrtaki.

Επιτέλους κάνετε κάτι για την αναβάθμιση των κινηματογραφικών σπουδών. Για τον εκσυγχρονισμό στο μουχλιασμένο και σκουριασμένο Κέντρο Κινηματογράφου. Και για την γενναιόδωρη επένδυση στο Μέλλον.

Βαρέθηκα να ακούω διαρκώς «πιο χαμηλά, ακόμα πιο χαμηλά». Αμάν πια!